Twierdzisz, że UNICEF to ściema?
To doskonała przykrywka dla prania pieniędzy.
Nikt nie pilnuje tych wszystkich dzieci z pomarańczowymi puszkami na drobne.
Nie, to Sally Weaver.
Twoja współlokatorka ze studiów?
Nie, współlokatorka Susan Ross.
Przeniosła się tu kilka lat temu. Chce zostać aktorką.
- Dramatyczną czy komediową? - Nieutalentowaną.
Ciągle zaprasza mnie na swoje kiepskie sztuki
w małym pokoju bez wentylacji.
To przygnębiające.
- Za rzadko chodzimy do teatru. - Powinna dać sobie spokój.
- Hej... - Cześć,
panie „zbyt ważny, by obejrzeć moją sztukę”.
Wyszłam z baru. Jestem...
Idę na przesłuchanie. Wciąż czekam na przełom.
Może daj sobie spokój?
Kramer...
Tak uważa Jerry.
Skoro do tej pory nic się nie stało, to już się nie stanie.
Zajmę nam miejsce. Dołączysz?
Susan nie żyje.
RESTAURACJA
Ucieszyła się, że ktoś to w końcu powiedział.
Dlaczego cokolwiek mówiłeś?
Rozmowa się nie kleiła.
Nie możesz czasami trzymać gęby na kłódkę?
Przyszedłem na miły posiłek.
Jeśli się na to nie zanosi, zjem coś u ciebie.
Może Kramer miał rację. Niektórzy powinni odpuścić. Jak ja.
- Kim chciałaś być? - Nie pamiętam.
Na pewno nie tym.
Spójrz na ten rysunek w The New Yorkerze. Nie rozumiem.
Ja też nie.
A siedzisz w branży komediowej.
- Hej. - George, spójrz na to.
- Urocze. - Rozumiesz?
Nie, nieważne.
Daj spokój. Jesteśmy dwójką inteligentnych ludźmi.
Rozgryziemy to.
Pies i kot w biurze.
Wygląda jak u mojego księgowego. Tam nie pracują zwierzęta.
Kot mówi: „Podobał mi się twój e-mail”.
To ma jakiś związek z liczbą 42 w rogu.
To numer strony.
Nie rozumiem tego.
- Tu musi być jakiś błąd. - Potrząśnij tym.
Janet będzie lada chwila.
Ukrywałeś ją przed nami. Musisz ją lubić.
Zaiskrzyło między nami, gdy tylko ją zobaczyłem.
Ma miłą twarz.
- Oczy, usta, nos... - Wiemy, co zawiera twarz.
Przepraszam za spóźnienie.
Jerry, Elaine, to Janet.
- Miło poznać. - Cześć.
- Zdążymy na film? - Tak.
Ale nie wejdziemy już do sklepu po słodycze.
Jerry, ona wygląda dokładnie jak ty.
Nieprawda.
Może nie. Mniejsza z tym.
- Cześć, Kramer. - Masz jakieś wiadomości.
George, George, Elaine, znowu George,
Elaine, Newman, ale to był kawał.
I jakaś Sally. Powiedziała: „Wielkie dzięki”.
Wycofuje się z branży. Zrujnowałeś jej życie.
Co? Ty jej zrujnowałeś życie.
Ona nie tak to zapamięta.
Muszę ją od tego odwieść.
Mówiłeś, że jest do bani.
Bo jest i powinna zrezygnować.
Ale nie przeze mnie. To powinna być tradycyjna ścieżka.
Lata odrzuceń i porażek,
aż w końcu trafi na dno przemysłu pornograficznego.
- Tak? - George i Janet.
- Co to za Janet? - Jego dziewczyna.
Elaine uważa, że wygląda jak ja,
ale moim zdaniem świruje.
Wiesz, która kobieta wygląda jak ty?
Lena Horne.
- Hej. - Cześć, George.
A ty... Wyglądasz jak Jerry.
Nie widzisz tego? Jak bliźniaki.
To upiorne.
O czym ty mówisz? Janet nie przypomina Jerry'ego.
Może wyglądamy trochę podobnie.
Nie. Skąd możesz wiedzieć, jak wyglądasz?
Spokojnie, George. Fakt, że są podobni,
nie oznacza, że potajemnie kochasz Jerry'ego.
Wychodzimy. Pa.
- Dopiero przyszliśmy. - Robi się ciemno.
Miła dziewczyna. Ale trochę cicha.
Co robisz? Nie mówi kobiecie, że wygląda jak facet.
George nie chce słuchać, że ona przypomina mnie. Podobnie jak ja.
To jak miałem poruszyć ten temat?
Nie poruszasz go. Milczysz.
- Ktoś tu chyba ma zły dzień. - Przez ciebie.
Jeden z nas powinien wyjść.
Sally, nie możesz porzucić aktorstwa. To przeze mnie?
Nie poddawaj się. Mi też mówią, że jestem do bani.
Gdy jestem na scenie, ciągle to słyszę. „Jesteś do bani. Lubimy magików”.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Ja jestem do bani, ty jesteś do bani. To showbiznes. Wszyscy są do bani.
- Ty jesteś do bani od lat 80. - Dobrze, już omówiliśmy mój talent.
A teraz idź na scenę i bądź do bani z całą resztą.
Tak! Dziękuję. Zrobię to.
Już!
Spytałam wszystkich ludzi w pracy i nikt tego nie rozumie.
Dlaczego nikt nie potrafi tego wytłumaczyć? Rozgryzę to.
Nie ma szans.
George, Janet wydaje się być miła.
To... Przystojna kobieta.
- Co to znaczy? - Właśnie, co to znaczy?
Co chcesz powiedzieć?
Miłej zabawy.
- Elaine. Jest... - Wiem.
- Nie sądzisz, że Janet... - Nie.
- Bo dlaczego? - To niedorzeczne.
Tak.
- Żaden z nas... - Nie.
- Zatem... - Dokładnie.
Nie jestem gejem.
Ja też nie.
- Kramer, chodź tu! - Kramer!
- Gdzie ten wariat? Wyłaź! - Chodź tutaj!
- Właź tu! - Co robisz?
- Wchodź. - No już.
Co robisz? Pogadaj z nami.
- Podjąłem ważną życiową decyzję. - Porozmawiajmy.
Nie odchodź.
W porządku... Wiem, że ostatnio sporo gadałem.
Najpierw ta dziewczyna, której zniszczyłeś życie...
Potem George i pani Jerry.
Co to za decyzja?
Chcecie, żebym trzymał gębę na kłódkę. Dokładnie to zrobię.
- Nigdy więcej się nie odezwę. - Jasne.
Po co mam mówić? By paplać sąsiadom,
że George umawia się z kobiecą wersją Jerry'ego?
Albo by opowiadać w kawiarni, że George uwikłał się
w perwersję seksualną z dziewczyną i przyjacielem?
Już to zrobiłem.
Teraz pora na ciszę.
Ciszę? Tak!
Nie będziesz w stanie zamilknąć.
Jerry, 94% komunikacji jest niewerbalne.
Patrz.
Co? O czym mówisz?
Co to znaczy?
Tak zareagowali Frank i Estelle
na wieści o George'u i kobiecym Jerrym.
- Zamknij się! - Taki jest plan!
Nie wytrzymasz.
- Zaczniesz już teraz? - Zgadza się.
Teraz.
To boli!
Teraz.
J. Peterman chce zatrudnić naszych rysowników
do zilustrowania waszego katalogu.
Liczymy, że jeśli katalog będzie zabawniejszy,
ludzie nie będą zwracali ubrań.
Przykładowo, naprawdę...
To mi się podoba.
To raczej pomysłowy szturchaniec
wymierzony w politykę biurową.
Tak.
Ale dlaczego... zwierzęta lubią czytać e-maile?
Panno Benes,
te rysunki są niczym delikatna tkanina. Nie rozbiera się jej na czynniki pierwsze.
Nie musi pan jej rozbierać,
ale dlaczego to jest zabawne?
To komentarz odnośnie naszych współczesnych obyczajów.
Ale co to za komentarz?
- To scena z życia. - Nie.
- Gra słów? - Nie sądzę.
Nie ma takiego słowa.
- Nie ma pan pojęcia, prawda? - Nie.
- To dlaczego pan to wydrukował? - Podoba mi się kot.
Wie pan co? Powinniście się wstydzić.
Rysujecie dwa niedźwiedzie na przyjęciu,
które rozmawiają o giełdzie, i myślicie, że to komedia.
Całkiem niezłe.
Naprawdę? Tak. Mam tego więcej.
TEATR
Nie wierzę, że już masz samodzielny występ.
To tylko coś, co napisałam.
Ale ty mnie zainspirowałeś. Łza?
Tu jesteś.
Kodeks milczenia. I jak idzie?
Dziękuję.
Cześć wszystkim. Spodoba wam się to, bo jest o mnie.
Nie tylko o mnie.
O mnie i o Jerrym Seinfeldzie,
którego nazywam diabłem.
Dobrze.
Wpadłam na Jerry'ego na ulicy i powiedział mi:
„Sally, jesteś do bani. Powinnaś rzucić aktorstwo”.
Naśladuję Jerry'ego. Wyobraźcie sobie, że mam rogi,
ogon i kopyta zamiast stóp.
Rozumiecie?
Zamknij się.
Całą godzinę mówiła, że jesteś diabłem?
Muszę to zobaczyć.
Powodzenia. Wyprzedała bilety na trzy tygodnie.
Dostanę się, jeśli wspomnę, że jestem z The New Yorkera.
- The New Yorker? - Tak.
Spotkałam się z redaktorem
i kazałam mu przyznać, że ten rysunek nie ma sensu.
Dobra robota, Nancy Drew.
Potem poszliśmy na lunch
i miał soczystą plotkę o Jamesie Thurberze.
Przysypiam.
Powiedział, że mogę przedstawić kilka własnych rysunków.
Niesamowite. Ale ty nie rysujesz.
- Rysuję. - Te małe, smutne koniki?
Dom z kłębem dymu? Słonecznik z uśmiechniętą buźką?
Przeźroczysta kostka?
To lepsze od rysunków nagiej Lois Lane.
Gdzie to widziałaś? To prywatne!
Przepraszam za spóźnienie.
Channel 9 robi materiał o moim występie. Świetnie, prawda?
Nie podobałam ci się?
Występ był doskonały.
Ale zastanawiam się, czy musisz powtarzać, że Jerry Seinfeld to diabeł?
Taki jest tytuł.
Ale mogłabyś wspomnieć, że przeprosiłem cię
i zachęciłem do dalszych starań.
Przerobiłam to i usypiałam.
Ale pomyślę. To ciągła podróż.
Dzięki. Ubrudziłaś się tu.
Przepraszam, pani Weaver?
O Boże, to pani. Widziałem pani występ sześć razy.
Ale niespodzianka.
Jest pani świetna.
Miło zobaczyć występ, który o czymś opowiada.
Dokąd?
Moi przyjaciele to idioci.
Ona nie przypomina Jerry'ego. Nikogo nie przypomina.
A nawet jeśli wygląda jak Jerry? Co to oznacza?
To wyglądałoby jak moja znajomość z Jerrym,
ale ponieważ jest kobietą, dochodziłby jeszcze seks?
I niby tego zawsze pragnąłem?
Nie wygląda jak Jerry.
- Przypominam twojego przyjaciela. - Wiem.
Dziękujemy za oglądanie Nine News. Na zakończenie scena
z przedstawienia Sally Weaver.
Spotkałam się z Jerrym Seinfeldem w tej okropnej kawiarni.
Mówi mi: „Skończ z tymi występami”. Ja na to: „Mamy wolny kraj”.
A on: „Dobrze, brudasku”.
Zaczyna głaskać mnie po swetrze.
Ręce zaczynają błądzić.
Naprawdę się ubrudziła. Nie chciałem jej złapać.
A tak wygląda, kiedy je.
Wynocha!
Chłopcy, zrobiłam to.
Nie spałam całą noc,
ale w końcu wymyśliłam świetny rysunek do gazety.
Gdy ja nie śpię całą noc, ogarniam się przed wyjściem z domu.
Nie w tym rzecz.
Płyn do płukania ust, czapka, cokolwiek.
Przeczytaj.
Całkiem niezłe.
Całkiem niezłe?
To perełka. Kramer, spójrz.
Co? To zabawne.
To prosiak w dziale zażaleń.
Mówi: „Chciałbym być wyższy”.
To jego zażalenie.
- Rozumiem. - Na pewno?
Bo to nie jest zwykłe zażalenie.
A gdyby mówił coś w stylu:
„Nie mogę znaleźć paragonu. Mój dom to chlew”?
Ze wszystkiego musisz żartować.
Jestem komikiem.
„Chciałbym być wyższy”. Fajne. Prawdziwe.
Ja też mam zażalenie. Ten rysunek jest do bani.
Powiem ci, kto uważa inaczej. The New Yorker.
Zgadza się. Publikują to w kolejnym wydaniu.
Wpadłam na Newmana na korytarzu.
Podobno próbowałeś macać Sally Weaver?
Dość. Położę temu kres.
Prosiak mówi: „Żona mi się puszcza”.
To dopiero zażalenie.
Sally? Tu Jerry. Chciałem tylko dać znać,
że widziałem twój występ w telewizji...
I męczy mnie słuchanie, jaki jestem zły.
Byłbym naprawdę wdzięczny,
gdybyś nie mieszała mnie do swojego występu.
Dość. Wołam kawalerię.
„...zaprzestania w imieniu mojego klienta, Jerry'ego Seinfelda”.
Podpisane przez prawnika beksy Jerry'ego.
Mam dla ciebie dwa słowa, Jerry:
...się!
Jak mogła powiedzieć to w telewizji?
I jak dostała program w kablówce? Ja nigdy nie dostałem.
Koniec. Nie daję jej więcej materiału. Nie rozmawiam z nią.
Dokładnie.
Spójrz. Z nowego wydania The New Yorkera.
Zabawne, co?
Prosiak chce być wyższy.
I co ten gość mu powie? Nic.
Elaine, obawiam się, że znów złapałem gumę.
- Mogę naprawić to po lunchu? - Nie, natychmiast. Ale już.
Nowy rysunek. „Chciałbym być wyższy”.
Chciałbym zobaczyć odpowiedź na to zażalenie.
Widzisz? Mądrych ludzi to bawi.
A wiesz dlaczego? Bo ja to napisałam.
Nie powinnaś śmiać się ze świń.
Olśnienie.
Wiem, dlaczego tak mi się to podoba.
- Proszę powiedzieć. - To „Ziggy”.
„Ziggy”?
Ten dowcipny brak szacunku. Wszędzie to rozpoznam.
Jakiś szarlatan ukradł „Ziggy'ego” i podpisał się pod nim.
Udowodnię to. Elaine, do archiwum.
Wiesz, co jest świetne w naszym związku?
- Nie chodzi nam o wygląd. - Nie?
- Nie. Nie może. - Dobrze.
Gdy się poznaliśmy,
odbyliśmy świetną rozmowę.
Powiedziałeś, że jestem najładniejszą dziewczyną.
Ale potem naprawdę rozmawialiśmy?
Powiedziałeś, że wyglądam znajomo
i musiałeś już gdzieś mnie widzieć...
Nie, posłuchaj...
Ten związek musi się na czymś oprzeć.
I to szybko. Inaczej mam poważne i dziwne kłopoty.
- Co jeszcze się stało? - Poprosiłeś o gumę,
bo uważałeś, że pachnie ci z ust hummusem.
Tak! Guma, może być.
- Lubię gumę. - Ja też.
Właśnie to nas łączy.
Nikogo mi nie przypominasz i uwielbiamy gumę.
- Mam gumę we włosach. - Tracę to.
Przyjaciel Jerry'ego! Jesteś stuknięty. Mogę usiąść?
Mój spektakl odnosi sukces. Widziałeś go?
Powinieneś. Każdy widział.
Ostatnio zostałam rozpoznana.
Czy to nie dziwne? Na początku podobało mi się to,
ale teraz mam ich dość. „Zacznijcie żyć”.
Ale bez fanów nie byłoby Sally Weaver.
Kim ja w ogóle jestem? Jest Sally Weaver - kobieta,
- Sally Weaver - artystka, osoba... - Musisz się zamknąć.
Nie mówiłem od wielu dni.
Wyrzuć to wszystko z siebie.
Wyciągnę gumę z włosów i mogę się kłaść.
Guma nie wystarczy.
Musi być coś jeszcze. Cokolwiek, proszę.
George...
- Twoje włosy. - Musiałam wyciąć gumę
i ciężko było mi je wyrównać.
Rozbierz się.
George ma dziwne kłopoty!
Skopiowałaś „Ziggy'ego”?
Podświadomie.
Puddy ma prześcieradła z „Ziggy'ego”.
Widziałeś dzisiejsze komiksy?
Ziggy jest w dziale zażaleń.
„The New Yorker kradnie moje pomysły”.
To zabawne...
Bo prawdziwe.
Leci program Sally.
Kramer, chodź. Obejrzymy to.
To będzie zabawne. Nic nie ma.
Złowieszczy Jerry Seinfeld zerwał ze mną kontakt.
Zgadza się. Może czas się poddać?
Dlaczego krzyczysz na telewizor?
Słuchajcie.
Każe przyjacielowi umawiać się z kobietą,
która wygląda jak on.
Ktoś tu ma problemy!
- Elaine, rozmawiałaś z nią? - Jestem zwykłą fanką.
Skoro mowa o problemach, zgadnijcie, kto zrobił sobie manicure
i błagał sąsiada, by nikomu nie mówił?
Myślałem, że przestałeś gadać.
Od teraz.
Zerwałeś z nią, bo ścięła włosy? Jak krótko?
Tak.
- W sensie... - Tak.
- Zatem... - Tak.
- I ty... - Nie.
- Zatem... - Dokładnie.
Nie mówmy o tym więcej.
Nie.
Idziesz do kina?
Zrobię sobie kilka dni przerwy.
- Tak będzie najlepiej. - Tak.
Napisy: Michał Urbaniak