- Hej. - Dzień dobry.
To szaleństwo. Wiesz, ja... Nie mogę tak dłużej.
Dlaczego?
Potrzebuję przestrzeni.
Czy to znaczy, że też mam iść?
Chyba nie mówi tego tylko do mnie.
Zamknij się.
Sam się zamknij.
Nienawidzę tego.
Przyzwyczaisz się. Jest jak w rugby.
- Nie, nie chcę już tego. - Pójdziemy z tobą do pracy.
- I na randki. - I na zakupy.
I do łazienki.
- Elaine. - Nie mogę oddychać.
- Elaine. - Duszę się. Nie mogę oddychać.
Zabijacie mnie!
Wyłącz budzik!
Masz imponujące doświadczenie, George,
ale jaki ma związek z tym, co robimy w Przemysłowym Wygładzaniu Krugera?
Pracując dla Yankees, wszystko musiało iść gładko.
Trzeba było rzeźbić, szlifować.
Nazywaliśmy to „szlifami”.
Widzę, że pracował pan w Play Now przez cztery dni?
Powinno być 14. Pozwoli pan...
Cóż, George, będę szczery. Nie jestem do końca przekonany.
Ale co tam? Potrzebujemy kogoś.
Nie pożałuje pan.
Wszystko jedno.
Znajdźmy ci biuro.
Spojrzałem na zdjęcie i przypomniałem sobie, skąd go znam.
Incydent z magnetofonem.
Incydent z magnetofonem?
Lato '89, byłem na plaży.
Rozstawiła się obok mnie rodzina.
Poszedłem posurfować. Gdy wróciłem,
moje ubrania, ręcznik, parasol... Zniknęły. Wkurzyłem się.
Nakrzyczałem na tych chłopaków, żądałem, by oddali mi rzeczy,
w końcu nie wytrzymałem.
Złapałem ich magnetofon i wyrzuciłem do oceanu.
- Tak? - Brzmi logicznie.
Tak.
I zobaczyłem tam moje ubrania.
Przypływ je zabrał, nie oni.
To bardziej logiczne.
Ich ojciec zaczął na mnie krzyczeć.
Chciał, bym zapłacił za magnetofon. Więc...
Dałem mu fałszywy adres i się zmyłem.
I ten facet to twój nowy szef?
Dopóki to durne zdjęcie nie ożywi jego pamięci.
Kruger. Czy to ten od Przemysłowego Wygładzania Krugera?
- Tak. - Tak, szlifierki i tym podobne.
To oni spartolili robotę nad Statuą Wolności.
Tak. Nie potrafili usunąć tego zielonego.
To okropna firma. W ogóle nikt tam nie zarządza.
Mogę tam poszaleć.
Wiesz, co zrób?
Wykradnij tamto zdjęcie na kilka dni i daj do wymazania.
Coś jak retusz?
Pamiętasz moje zdjęcie z Geraldem Fordem, zabrałem je...
I nie ma Forda.
Dobre.
Ten cały Kruger nie ma o niczym pojęcia.
- Nie mogę się doczekać pracy! - Tak.
Jezu. Popatrz tylko.
Ta kanapka jest do niczego.
Gdzie nie pójdziesz, zawsze dają ci takie niekształtne, tanie mięso.
Patrz.
Nie jadłem porządnej kanapki od 13 lat.
Ja też nie.
Hej. Nasze problemy z mięsem już rozwiązane.
- Skąd to wziąłeś? - Zamieniłem za nadziewarkę do kiełbas.
Spójrz tylko, jakie cienkie. Powierzchnia zajmuje całość.
Smak nie ma gdzie się ukryć.
- Cześć. - Cześć. Plasterek?
Witaj w smakolandii.
Całkiem smaczne.
Mam randkę z tą lekarką, którą poznałaś.
Sarą Sitarides?
Co się dzieje?
Pamiętasz moją sąsiadkę z mieszkania obok?
Tego, które zawsze pachnie ziemniakami?
Cały twój budynek pachnie ziemniakami.
Ta baba pojechała do Paryża i zostawiła włączony budzik.
Dzwoni od 3,30 rano.
Lomez miał to samo, zrobił więc sąsiadowi zwarcie.
Jak to zrobił?
Cóż, to łatwe.
Daj mi skończyć i idziemy.
Będziemy potrzebowali kajzerek.
Chyba została jedna paczka w magazynie.
Ten korytarz pachnie ziemniakami.
- Wiem. To tutaj. - Dobra.
Patrz.
To gniazdko... Musi być połączone z jej mieszkaniem.
Więc zrobimy tak...
Weźmiemy ten spinacz, zegniemy,
żeby zrobił zwarcie całego obwodu.
Proszę. Dasz radę?
Chyba dam tobie to zrobić.
Nie, to proste. Tylko musisz to zrobić szybko.
Naprawdę nie chcę.
Ja też nie chcę.
- Myślałam, że już to robiłeś. - Tak. Tylko...
To nie takie hop-siup.
Więc jak to zrobimy?
Dobra. Zrobię to.
Mamo.
W porządku?
Paznokieć mi zejdzie.
RESTAURACJA
Podoba mi się, że medycyna stawia wyzwania.
Nie masz pojęcia, jak to jest,
kiedy czyjeś życie od ciebie zależy.
Cóż, mam takiego sąsiada...
Dowcip.
Wiesz, jak to jest, kiedy ratujesz komuś życie?
Czy to tak, jak wybić piłkę za boisko w softballu?
- Nie. - Bo tydzień temu ładnie grzmotnąłem.
Proszę. Wymazałem pana i został tylko piasek i niebo.
Co pan tu zrobił?
Wymazał pan nie tego człowieka.
Myślałem, że mam pana wymazać.
Ale wciąż jestem. Wymazał pan tego drugiego.
Stracił pan mnóstwo włosów.
Mam tego świadomość!
Najlepszy na świecie nóż do pizzy.
Siedemdziesiąt sześć dolarów.
Jak często robię...
Muszę kupić sobie książkę.
Kot.
Wymazał Krugera?
Modlę się, by Kruger nie zauważył braku zdjęcia, zanim to naprawi.
Ta krajalnica jest nieposkromiona.
Skąd wziąłeś ten fartuch rzeźnika?
Jeśli kupujesz dużo mięsa, dadzą ci wszystko.
Kramer.
Moja sąsiadka ma kota.
Kiedy zrobiłeś zwarcie,
musieliśmy wyłączyć automatyczne karmidło.
To samo przytrafiło się Lomezowi.
Co z tym zrobił?
Przeprowadził się do motelu, a kot w końcu zdechł.
To miauczenie jest o wiele gorsze od budzika.
Ciężka sprawa.
- Jak poszła randka z panią doktor? - Umarła na stole.
Sprawiła, że poczułem się bezwartościowy,
bo nie ratuję ludzi.
Jest bardzo skupiona na pracy.
Dermatologia to jej życie.
Dermatologia?
Tak. Jest dermatologiem.
Ratowanie życia?
Jej cała praca to „nałóż aloes”.
Krajalnica. Elaine, idziemy.
- Dokąd idziemy? - Do kota.
Bierz mięso i ruszamy.
- Dokąd idziecie na kolejną randkę? - Jaki jest sens?
Masz zamiar odrzucić cudowną szansę,
by wbić szpilę tej pani od aloesu?
Randka-zemsta?
To brzmi jak twoja specjalność.
To może być piękne, Jerry. Ratowanie życia?
To prawie jak praca w drogerii.
Dermatolog. Skóra nie potrzebuje lekarza.
Pewnie, że nie.
Umyj, wysusz, tyle.
Masz rację, zaraz do niej zadzwonię i jej przygadam.
Nie.
Trzeba to ostrożnie zaplanować.
Pójdziecie na wystawną kolację. Do tego kwiaty.
- Kwiaty? - Tak, musisz mieć klasę.
- Robiłeś to już? - Prawie.
Nie udało mi się pójść z dziewczyną na drugą randkę.
Myślę, że to pół milimetra.
Utnie tak cienko?
Ciąłem plasterki tak cienkie, że ich nie widziałem.
To skąd wiesz, że je ciąłeś?
Chyba po prostu założyłem.
Nie martw się, kotku, idzie kolacja.
Popatrz tylko. Dzieło sztuki.
- Dobra, zróbmy to. - No to idziemy.
- Patrz, jak wchodzi. - Dobra.
- Dalej. - Dalej. Chodź, kotku.
No proszę, działa.
- Mogę to pożyczyć na trochę? - Nie wydaje mi się.
Czemu nie?
Cóż, nie jesteś przeszkolona.
Co muszę wiedzieć?
Gdzie wchodzi mięso.
Tam.
Gdzie się włącza?
Tam.
Ale gdzie mięso wychodzi?
Restauracja, kwiaty, to przemiłe.
Jestem facetem z klasą.
- Jak idzie ratowanie życia? - W porządku.
Potrzeba naprawdę wielkiego pryszcza, by zabić człowieka.
Co z tobą?
Uważasz, że ratujesz życia?
Dla mnie jesteś dr Krostowyciskarka.
Pani dr Sitarides?
Pan Parry. Co u pana?
Chciałem jeszcze raz podziękować za uratowanie mi życia.
Uratowała panu życie?
Miałem raka skóry.
Rak skóry.
Cholera.
Miałeś rację, Kramer. Ta krajalnica jest fantastyczna.
Tak. Nie. Przyniosę ją jeszcze dziś.
Dobra. Cześć.
Te obcasy są nierówne.
Proszę, panie Costanza.
Co to jest?
To rysunek.
Wygląda realistycznie, prawda?
To kreskówka.
Musiałem rysować tego gościa z pamięci.
Biorąc to pod uwagę, poszło mi cholernie dobrze.
Ale to nie zdjęcie. Potrzebne mi zdjęcie!
To niech pan lepiej kupi aparat.
Wygląda jak postać z Fistaszków.
Wiem. Jedyne, co mogę teraz zrobić, to zdobyć nowe zdjęcie Krugera.
To możliwe.
Bez koszuli?
To niemożliwe.
Może praca u Krugera nie jest ci pisana.
Wydają się tacy niezorganizowani.
Rozumiem.
Może straż przybrzeżna?
Wydają się dumni, mają swoje tradycje.
Prawda.
Znaczy, dla ciebie?
- A co? - Co z twoją chorobą morską?
Może mogę być gościem na lądzie.
Nie wiem, czy mają lądowych gości.
Ktoś musi odczepiać łódź, zanim wyruszy.
- Obcęgi? - W szufladzie.
- Mam. - Po co ci one?
Ja...
Kawałek obcasa utknął mi w krajalnicy.
- Co takiego? - Pobawiłam się trochę krajalnicą.
Nie mów Kramerowi, dobrze?
Ma wobec niej silne uczucia.
Prawie bym zapomniał. Jak poszła randka-zemsta?
Było w porządku.
Ubrałeś się porządnie? Zachowałeś klasę?
Zacząłem bardzo z klasą.
Pewnie. Była klasa.
A potem dowiedziałem się o raku skóry.
- Więc nie wyszło. - Nie.
Może to dobrze, że sam nigdy nie spróbowałem.
Oczywiście, że leczy raka skóry. Tak ją poznałam.
Robiła badania profilaktyczne u Petermana.
To robią dermatolodzy.
Szkoda, że tego nie wiedziałem.
Poczekaj chwilę.
Robiła badania profilaktyczne u Petermana?
- Mogłaby to zrobić u Krugera? - Nie wiem. Pewnie tak.
Zorganizuję badania, wszyscy zdejmą koszule,
a potem pstryk. Mam zdjęcie Krugera z gołą klatą.
Podoba ci się on?
Jerry, porozmawiaj z Sitarides.
Wczoraj mówiłeś, żebym się na niej zemścił.
I to był błąd.
Po prostu przeproś.
- Muszę? - Tak.
Tak postępują dorośli, dojrzali ludzie.
Jaki to ma związek ze mną?
Hej.
Elaine.
Gdzie jest SP 2000?
Bo muszę kroić.
Zapomniałam jej.
Muszę iść do domu.
Dobra, pójdę z tobą.
Właściwie to nie idę prosto do domu.
Muszę jeszcze zajść do...
Cyrku.
Wiesz, z tymi wszystkimi klaunami.
Baw się dobrze.
Żadnych klaunów. Nie lubię klaunów.
Klaunów.
Jeszcze raz przepraszam. Nie miałem prawa na ciebie krzyczeć.
Jesteś lekarzem i ratujesz życia, ja jestem tylko komikiem...
Wystarczy. Zrobię badania u twojego przyjaciela,
bo to popieram,
ale pomiędzy nami wszystko skończone.
To przez dr Krostowyciskarkę?
Dokładnie.
Nadal wymiatam.
Wychodź, cholerny obcasie!
- Elaine? - Kramer?
Słuchaj, potrzebuję mojej krajalnicy.
Poczekaj.
Co się dzieje?
Nic.
- Proszę. W porządku? - Tak.
Jestem na telefonie.
Rozmawiam z kimś.
Ostrze jest całe wgniecione.
- Elaine. - Telefon!
Mam ważny telefon.
Daj spokój, to ważne.
Hej! Wynocha stąd!
Dużo ziemniaków.
George zabrał moją krajalnicę do pracy,
naprawią ją dla mnie.
Co to jest?
Wygląda na reakcję alergiczną.
Nosiłeś sztuczną brodę?
Nie.
- Co robiłeś? - Nic. Wstałem, załatwiłem parę spraw,
poszedłem do Sary i przeprosiłem...
Wróć. Dr Sitarides, tak? Co tam się stało?
Próbowałem ją przeprosić, ale nie wyszło za dobrze.
Stąd twoja pokrzywka.
Zaraziła mnie pokrzywką?
Jerry, Biblia mówi: „Ten, kto leczy, ten może też przynieść chorobę”.
Dotknęła mojej twarzy.
Posłuchaj mnie. Musisz ją znaleźć
i powiedzieć, że nie jesteś jej eksperymentem.
Swędzi.
Może pójdę do Krugera i z nią porozmawiam.
Świetnie. Też muszę iść, odebrać ostrze.
Jeszcze jedno, nie mogłem znaleźć tego magazynu.
Cudownie.
Rozmawiałem właśnie z panem Krugerem. Będzie za minutę.
Chciał, bym zrobił zdjęcie do akt.
Jakich akt?
Do jego prywatnej teczki. Nie zadaję pytań.
Jerry! Co cię tu sprowadza?
Nie wiem. To?
Wygląda na pokrzywkę.
Jak myślisz, skąd się wzięła?
- Jerry, co ty robisz? - Wyjaśnia sprawy.
Dalej, Sitarides, przyznaj się.
Uprawiasz jakieś podejrzane praktyki?
Sugerujesz, że jakimś cudem umyślnie cię zaraziłam?
Żądam antidotum, krostowyciskarko.
Dość tego. Idę stąd.
Jesteś nienormalny.
Naprawdę?
Dotknęłaś mojej twarzy. Nie wymyśliłem sobie tego.
Dr Sitarides, proszę zostać!
Dzięki, Jerry!
Hej, George. Witam, doktorze.
Tutaj robimy badanie?
Tak. Może pan już wejdzie? Będziemy za chwilę.
Zaraz przyjdziemy.
- Doktorze? - Kramer, jest doskonale.
Musisz wejść, udawać lekarza i obejrzeć, czy ma znamiona.
Znamiona. Tak.
Szpetni krewni piegów.
Zrób mu zdjęcie bez koszuli.
Niezłą masz tu intrygę, co?
Dobra, chodźmy szybko. Szybko.
Dość. Nie wytrzymam dłużej.
Ssak płci męskiej.
Przypuszczalnie między 30 a 60 rokiem życia.
Waga.
Nieokreślona.
Dobrze, panie Kruger, teraz zrobimy zdjęcie do dokumentów,
proszę wstać
i się uśmiechnąć.
Nie. Nie aż tak.
Bardzo dobrze.
Zobaczmy.
Dobrze, więc...
Włókno z koszuli na lewym ramieniu.
Muszę się temu przyjrzeć.
Doktorze Van Nostrand, od kiedy pan to robi?
Od dawien dawna.
Widziałem znamiona tak wielkie, że miały własne znamiona.
Piegi pokrywające dwoje ludzi.
A jak u mnie?
Póki co, dobrze.
- Kramer, jestem twoim dłużnikiem. - George, mamy problem.
Co?
On ma znamię na ramieniu. Bardzo podejrzane.
Doradź, by zasięgnął drugiej opinii.
Dlaczego ja, dermatolog, absolwent Juilliarda,
mam wysłać go do innego lekarza?
Bo nie jesteś dermatologiem.
Nie, ale on tak myśli, nie zawiodę jego zaufania.
Powiem ci, co chcę zrobić.
Mogę wziąć próbkę. Wtedy pójdę do...
Próbkę?
Jeśli wezmę krajalnicę, a on będzie nieruchomo...
Nie, nie pójdziesz z krajalnicą do mojego szefa.
Będzie mega cienko. Ledwo to poczuje.
- Nie! Absolutnie nie! - W porządku.
Według mojej opinii lekarskiej popełniasz duży błąd,
wpiszę to do mojej karty.
Halo, czy to Ślusarze Zjednoczeni?
W końcu. Potrzebuję kogoś jak najszybciej.
Wyłącz to!
Dzwonię po ślusarza. Spokojnie!
Dobra, dosyć tego.
Tak. Adres to 78 West...
Mama.
Halo?
Kramerowi się udało?
Tak, zdjęcie jest naprawione i z powrotem na biurku, nie dzięki tobie.
Należało się jej. Spójrz na moją szyję.
Jakbym miał brodę z pszczół.
- Czemu nie pójdziesz do lekarza? - Dzwoniłem do wszystkich.
Wiesz, jak trudno w tym mieście znaleźć dermatologa?
Prawdziwego dermatologa?
Rak kolczystokomórkowy skóry.
Nie jesteś lekarzem. Skąd w ogóle te książki...
On to ma, muszę do niego zadzwonić.
Musimy być czyści.
Nie możesz powiedzieć prawdy. Wszystko zepsujesz.
Nie chcę tego na sumieniu.
Powiem mu, by poszedł do prawdziwego lekarza.
- Ty się nie wtrącaj. Tak... - Dobrze.
Ciekawe, czy znajdę zdjęcie mojej pokrzywki?
Jest tam wszystko. Podkreśliłem najlepsze fragmenty.
To wygląda jak to, co mam.
„Powodowana przez kontakt z benzenem,
typowym składnikiem środków do czyszczenia metalu”.
Dziwne.
Co robisz?
Czyszczę moją krajalnicę.
To mój ręcznik.
Używam go do twarzy, szyi i klatki.
Stąd się wzięła pokrzywka. To nie dr Sitarides.
To dr Van Nostrand.
Więc, w jakiś sposób, Bronze-O reaguje na truciznę, którą ci podała.
Dobra, idź stąd.
I zabierz swój Bronze-O.
To toksyczne.
George. Zapraszam.
Przeglądam właśnie nasz roczny raport. Ale nam się dostało w zeszłym roku.
Panie Kruger, mam wiadomość od dra Van Nostranda,
mówi, że powinien pan pójść do innego lekarza w sprawie tego znamienia.
Nie przejmuję się nim.
Mówi, że to może być rak. Może powinien pan się przebadać.
George,
zerknij na to zdjęcie.
Ma 10 lat.
To znamię wygląda identycznie jak dzisiaj.
Nie ma powodów do obaw.
Wszystko jedno.
Właściwie,
zabawna sprawa z tym zdjęciem.
Byliśmy na plaży,
był tam taki koleś wyglądający na głupka.
Kiedy poszedł popływać, z synami wzięliśmy jego rzeczy
i wyrzuciliśmy do oceanu.
Co za gruby frajer.
Ten gruby frajer to ja!
I byłem na tym zdjęciu, zanim tu się włamałem,
ukradłem zdjęcie i wymazałem się z niego!
O matko...
Straciłeś mnóstwo włosów.
Tak mówią!
Jeszcze pastrami?
Co to było, to ostatnie? Smakowało mi.
Pieczeń z oliwkami.
Chcesz?
Nie mogę uwierzyć, że Kruger cię nie zwolnił.
Powiedział, że mu wszystko jedno.
Boże, kocham to miejsce.
Poszedłeś do innego dermatologa?
Tak, w końcu poszedłem do dra Kazariana.
Powiedział, że to poważne.
- Co ci wypisał? - Aloes.
Gdzie ten ślusarz?
Ciężko się do nich dobić o tej porze.
- Mogę łyka? - Jasne. Już.
Napisy: Jakub Jadowski