Tak.
Dobrze.
- Chińszczyzna. - Chińszczyznę przynieśli. Muszę lecieć.
- Udało się. - Kto to był?
Robiłem występ dla dealera samochodów i dają mi nowego Saaba.
A stare auto? Nie da się usunąć krwi Kramera?
Nie. Silnik miał zatory.
Wiesz, kto mi to załatwił? Frank Merman.
Delikatny Frankie Merman?
- Nigdy go nie lubiłem. - Czemu? Jest nieszkodliwy.
Każdego lata jeździliście razem na obozy.
Byłem zazdrosny. Miałem wrażenie, że on to letni ja.
Nie był letnim tobą.
Ty miałeś letnią wersję mnie.
Whitey Fisk, to ten, który przemycił cię na Last Tango in Paris.
Zmyśliłem go.
- Nie widziałeś Last Tango in Paris? - Nie.
Szkoda. Był erotyczny.
Dość mam tych zacholewionych zbirów.
Pottery Barn?
Dostałem trzy katalogi Pottery Barn jednego dnia.
To już osiem w tym miesiącu.
Mira Sorvino. Umówiłaby się ze mną?
- Może po prostu je wyrzuć? - Nie.
Odkładałem je tu u ciebie. A teraz nadszedł czas zapłaty.
Pottery Barn przejdzie przez piekło.
Dasz jeden?
Potrzebuję telefonu wyglądającego na stary.
Idziemy coś zjeść?
Nie. Muszę zadzwonić do rodziców, jak co tydzień.
- Zadzwoń teraz. - Muszę się przygotować.
Potrzebuję parę anegdotek, kilka „mieliście rację”.
To cała procedura.
Czy Delikatny Frankie nie zwiewał kiedyś do lasu,
- jak się zdenerwował? - Tak, to on.
- Ciągle jest rąbnięty? - Jak sądzisz?
Dali mi nowe auto za 30 minut pytania: „Kto jest spoza miasta?”.
RESTAURACJA
Czy to nie najlepsza okra, jaką w życiu jadłaś?
- Pych. - Pych?
Pych. Skrót od pychota.
Jak supcio.
Tak.
Spóźnię się. Do zobaczenia.
- Przepraszam. Mogę pożyczyć ketchup? - Pewnie.
Dziękuję.
- Halo? - Hej, tu Georgie.
- Dam ci ojca. - Mamo.
Kto mówi?
Tato, to ja.
Hej, byłem ostatnio w Fortunoff i wiesz co? Miałeś rację.
Chińszczyzna.
Przepraszam, George, chińszczyznę przywieźli. Na razie.
Chińszczyznę?
Hej, lubicie wysyłać katalogi! A lubicie dostawać je z powrotem?
I co? Może zamówili chińszczyznę?
Po zmroku? No proszę cię. W ich wieku to jak połykanie granatów ogłuszających.
Jest sposób, żeby to sprawdzić. Gdzie chińszczyzna,
tam są i resztki.
Panowie,
Lainey się zakochała.
Wystrzałowo. Poszukam resztek tej chińszczyzny.
Hej. Spotkałam gościa.
I był to zupełnie nierealny, baśniowy moment.
Nie nazywa się przypadkiem Whitey Fisk?
Przyjaciel George'a. Co się z nim stało?
Nic. Nie wiem. Muszę już iść.
Pięknie.
Ty, Puddy i ten nowy jako wielki gulasz miłości.
Tak. Puddy.
Nie rzucę go, dopóki nie sprawdzę, czy ten nowy
sobie poradzi.
Widzisz to? Jeszcze więcej katalogów.
Omaha Steaks, MacWarehouse, Newsweek?
Nie mogę powstrzymać tych firm,
więc zaatakuję problem w punkcie blokującym.
Zatrzymasz pocztę?
To jeszcze lepsze.
- Jerry. - Hej, Frankie.
- Gdzie samochód? - To on.
- Jest w środku vana? - To van.
Nie pamiętasz, jak zawsze rozmawialiśmy o tym, że super byłoby mieć vana
- i po prostu nim jeździć? - Mieliśmy po 10 lat.
Chodź. Przejedziemy się.
Nie chcę vana.
Powiedz mu, że chcesz Saaba.
Nie rozumiesz. To jest Delikatny Frankie Merman.
Jak się zdenerwował na obozie,
to uciekał do lasu, wykopywał dół i w nim siedział.
Mam pomysł.
Zatrzymaj vana i kup sobie naklejkę z napisem:
„Jak ten van się kołysze, kolego, trzymaj się z dala od niego”.
Jak zawsze pomocna.
Georgie. Co ty tu robisz?
Zajrzałem z wizytą.
Nie oddzwoniliście.
Telefon się zepsuł.
Zbieramy się.
- Co? Gdzie idziecie? - Idziemy na przyjęcie.
- Tak ubrani? - Wymagany strój to kreatywna elegancja.
Ruszaj się, kobieto.
Nie ma resztek chińszczyzny.
George robi się podejrzliwy.
RESTAURACJA
Elaine. Przepraszam za spóźnienie.
- Będę w sraczu. - OK, Jack.
- Mogę skorzystać z telefonu? - Pewnie.
Puddy? Mówi Elaine. Z nami koniec.
Tak. Zgadza się. Znowu.
Dzięki.
- Niezłe fotele pilota, co? - Tak.
Tu jest miejsce. Zaparkuj tyłem.
Poczekaj. Chyba ciężarówka cofa.
- Nie, to my. - Świetnie.
Wiesz, Frankie, tak się zastanawiam.
A jeśli dojdę do wniosku, że posiadanie vana jest niemądre, bo wiesz,
mieszkam w Nowym Jorku?
Jest możliwość jego wymiany?
- Nie podoba ci się van. - Nie. To tylko hipotetycznie.
- Muszę iść do parku. - Nie. Żadnego terenu zalesionego.
Uwielbiam tego vana. Jestem typem gościa z vanem.
Patrz.
Nie powstrzyma ich deszcz czy krupy. Ale zobaczmy, jak poradzą sobie z cegłami.
- Skąd masz cegły? - Jerry, cały budynek jest z cegieł.
Chcesz się ze mną przejechać do Jersey?
Spróbuję sprzedać tego vana do komisu.
Dealerowi? Zwariowałeś? Daj ogłoszenie. Sam sprzedaj.
Nie chcę spotykać ludzi, którzy chcą kupić używanego vana.
- No, Jerry, pomogę ci. - OK.
Dobra.
No i super.
Na sprzedaż?
Na sprzedaż: duży, soczysty van.
Musimy też dodać: „Możliwość zamiany”.
- Nie chcę się zamieniać. - Nie. Nie musisz.
Chodzi o podkręcenie kupujących.
Wiesz co? To wszystko twoja poczta. Teraz wkładają ją do mojej skrzynki.
Pokaż.
Koniec. Posunęli się za daleko.
Ciągle na mnie naciskają!
Nie mam już wyjścia, muszę tam iść i z nimi porozmawiać.
Hej, Jerry. Chcę ci kogoś przedstawić. To jest Jack.
URZĄD POCZTOWY
W czym mogę pomóc?
- Chcę wypisać się z poczty. - Oczywiście.
- Na jak długo wstrzymać pocztę? - Nie rozumie pani.
Chcę się wypisać. Na stałe.
Zajmę się tym, Violet. Może czas na twoją trzygodzinną przerwę?
Proszę wszystkich o spokój. Nikt nie anuluje poczty.
- Ja to robię. - Co z rachunkami?
- Można płacić w banku. - W banku.
Co z pocztówkami i listami?
E-mail, telefon, faks, FedEx, teleks, telegramy,
- hologramy... - Tak, to prawda!
Oczywistym jest, że nikt nie potrzebuje poczty.
Myślisz, że jesteś taki mądry, bo doszedłeś do tego wniosku?
Nie masz pojęcia, co tu się naprawdę dzieje.
Odejdź, Kramer. Błagam cię.
Wszystko w porządku, pracowniku poczty Newman?
Tak, proszę pana. Wszystko zostało wyjaśnione.
Prawda, panie Kramer?
Tak. Jeżeli tylko przestanę dostawać pocztę!
Witam z powrotem.
- Szybko, jak na przyjęcie. - Nie wiem, co masz na myśli.
Dwa razy mnie puściliście kantem. Żądam wyjaśnienia!
George, mamy cię dość.
Rozumiesz? Kochamy cię jak syna,
ale nawet rodzice mają swoje granice.
Rozstania, zwolnienia z pracy, a do tego telefony co niedzielę.
Moja żona próbuje powiedzieć, że to ma być czas dla nas.
Nie rozumiem.
- Przykro mi. Odcinamy pępowinę. - Odcinacie pępowinę?
Przepraszam, ale mam zamiar kochać się z twoją matką.
Nie chcą mnie więcej widzieć.
Tego przecież zawsze chciałeś.
No tak.
Nie jestem jeszcze gotowy.
- To słodkie. - Zamknij się, Jerry.
Moi rodzice myślą, że mogą mnie ignorować.
To się przeliczą.
Nie, George, proszę. Co zamierzasz?
Pamiętasz moją kuzynkę, Rhisę?
- Zacznę się z nią spotykać. - Matko boska.
Jedno puszczone oczko. Ona spanikuje, powie moim rodzicom. Będą po mnie jeździć.
Co to za nagranie?
Ten gość, z którym spotyka się Elaine, wydaje się znajomy.
Może to komik, z którym kiedyś pracowałem.
Moment. Co to?
W ten weekend Wiz tnie ceny na cały asortyment.
Nikt mnie nie pobije, bo to ja jestem Wiz.
Tak, Wiz to ja. Jestem Wiz.
To ten gość.
- Elaine zakochała się w Wizie? - Nie. Jej się wydaje, że się zakochała,
ale ma sentyment do starej reklamy.
Żałosne.
Wiem. Nie są nawet spokrewnieni.
Hej.
Hej. Idę już.
Baw się dobrze na zjeździe rodzinnym.
Więc... Co wiesz o tym całym Jacku?
Czy nie jest super?
Tak. Nikt go nie pokona.
Tak.
Czym się zajmuje?
Jest teraz kontrolerem faktów dla magazynu New York.
Nie jest to nie wiadomo co, ale ma w sobie godność.
Tak. Godność.
W przeciwieństwie do, powiedzmy, tego?
Nikt mnie nie pokona, bo jestem Wiz. Tak, Wiz to ja.
- Nie. - Tak.
Halo. Tak, van jest ciągle na sprzedaż.
Oczywiście, proszę przyjść.
Tak, to ja dzwoniłem w sprawie vana.
- Może jeszcze merlota? - Tak, dzięki.
Nie ma sprawy.
Wiesz, Rhisa,
zawsze uważałem cię za bardzo atrakcyjną.
Co?
Wiem, że może to brzmieć szokująco.
Ale nie mogę się powstrzymać przed tym, że cię chcę.
Chcesz pożyczyć forsę?
Nie. Ja tylko chcę, żebyśmy byli...
- razem. - Dobra.
- Dobra? - Spróbujmy.
Cóż, może troszkę flirtu na początek.
Nie. Bądźmy niegrzeczni, George.
- Bardzo. - Spokojnie.
- Dlaczego jest na sprzedaż? - Dobrze wiesz. Nienawidzę go.
- Jaki przebieg? - Trzy kilometry.
Na mieście czy autostradzie?
Chcesz kupić czy co?
Hej, spokojnie. Tylko bez ciśnienia.
Zaraz sobie pójdę.
Czy to wgniecenie?
- Nie zapłacę za to. - Dobra. Wynocha stąd.
Dobra. Będę szczery.
Jestem bardzo zainteresowany.
Dobra. Co mam zrobić, żeby ten van był twój jeszcze dziś?
Nie mam pieniędzy, ale tu jest napisane:
„Możliwość zamiany”.
- Sam to napisałeś! - I cieszę się z tego.
Proszę.
Chcesz zamienić się na podkoszulek.
Nie, chcę się zamienić na podkoszulek legendy kina, Anthony'ego Quinna.
Zdjął go, żeby robić przysiady w parku, a ja go dziabnąłem.
- To obrzydliwe. - To moja ostateczna oferta.
Rzuciłaś mnie dla jakiegoś durnego nawijaka z telewizji?
Przepraszam, Puddy. To był błąd.
Niech to będzie już za nami,
bądźmy ze sobą, jakby nigdy się nie wydarzyło.
Nie wiem.
A jak spotkasz kiedyś serwisanta sprzętu z reklamy?
- Nie chcesz mnie z powrotem? - Zgadza się.
Nie jest idiotyczny. On jest Wizem.
I nikt go nie pokona.
Nikt.
Proszę. Poczta to zło. Przekaż.
Hej, poczta jest do bani. Faksuj do przyjaciół.
Czemu manekin ma wiadro na głowie?
Bo jesteśmy ślepi na ich tyranię.
- To nie pan powinien więc mieć wiadro? - Nie tamuj ruchu, Betty.
Czy to nie van Jerry'ego Seinfelda?
Już nie. Zamienił się ze mną na pamiątkę z Hollywood.
- Jestem durny. - Co?
Jestem durny. Przepraszam.
CENTRUM REEDUKACJI POCZTOWEJ
Miło było poznać.
Zgodziła się?
Zostawia mi sprośne wiadomości na sekretarce.
- Twoi rodzice wiedzą? - Ona chce utrzymać to w sekrecie.
Myśli, że przed nami przyszłość.
Nowy, wspaniały świat, nie ma co.
Hej, chłopaki.
- Jak idzie kampania antypocztowa? - Fantastycznie.
Staliśmy dziś przed pocztą,
ani jedna osoba nie weszła do środka.
Jest niedziela.
Czemu listonosz ma wiadro na głowie?
- To symbol naszych prześladowań. - To nie ty powinieneś nosić wiadro?
Oddawaj kluczyki do mojego vana.
No cóż, chyba zamieniliśmy się na koszulkę Quinna.
Czy ty oszalałeś?
- Dawaj je. - Nie. Nie mogę.
Powiedziałem Frankowi, że może go pożyczyć.
Chce przewieźć część rzeczy George'a do magazynu.
Momencik.
Dziś odbiera vana? Idealnie.
Zawiozę Rhisę w jakieś romantyczne miejsce, mój ojciec odsunie drzwi,
a ja tam będę, całując córkę jego brata.
Jeden z twoich przyjaciół pojawił się
i bardzo zdenerwował, że miałem vana.
Tylko nie Frankie.
Nie wiem, jak się nazywa. Ale pobiegł do parku.
Nie. Zalesiony teren. Dół.
- Hej. - Kramer. Co ty wyprawiasz?
Wiem. Zamienię wiadro na coś innego.
- Nie o to chodzi. - To o co?
Kramer, masz kłopoty.
Nie powinienem z tobą gadać, ale powiem jak przyjaciel.
To będzie tak.
Może będziesz szedł, w rześki dzień jesienny, jak dziś,
kiedy samochód pocztowy zwolni. Otworzą się drzwi.
Listonosz, którego znasz, może nawet mu ufasz, zaoferuje ci podwiezienie.
- Skończyłeś? - Nie! Nikt cię nigdy więcej nie zobaczy!
- Skończyłeś? - Tak.
Nie, czekaj.
Dobra, skończyłem.
- Szybko. Wsiadaj. - Nie.
To dokładnie tak, jak powiedziałeś.
Może zdarzyć się inaczej, tak jak teraz się dzieje.
Mówiłeś, że listonosz, którego znam, a ty jesteś takim listonoszem.
Znasz, ale ty nie wiesz, co ja wiem!
Frankie!
Frankie.
Frankie, to ty?
Nazywam się Edgar.
- Dobrej nocy życzę. - Dziękuję.
Dureń. Co za dureń.
Jerry?
Dobra, George.
Jestem gotowa.
Poczekaj.
Próbuję zobaczyć odczyt na kompasie na desce rozdzielczej.
Gdzie moi rodzice?
Georgie.
Czy to nie van Seinfelda? Van Seinfelda!
- Czekaj. Co on mówi? - Myślę, że mówi: „Syn Sama”. O mój Boże!
- Nie, tego mordercę złapali. - Wiedziałem, że to nie Berkowitz!
Powiedziałam mu więc: „Spadaj. Wracam do Jacka”.
To druga dobra wiadomość, jaką dziś usłyszałem.
Naprawdę? A pierwsza?
Wracam.
Tak. Znowu jestem Wizem.
Co?
Jestem Wizem!
Co z twoją pracą kontrolera faktów?
Tu masz fakt. Jestem Wizem.
Jestem Wizem i nikt mnie nie pokona.
Frankie, wychodź stamtąd.
- Nienawidzisz vana. - Ale go sobie zostawię.
Nie cierpię idei bycia typem, co jeździ vanem.
Jednak jest ona lepsza niż bycie tutaj z nocnymi brudasami.
- To przejedziemy się? - Tak, tylko spadajmy stąd.
Już nie korzystasz?
Dobrze. Zostawił otwarte drzwi.
Czemu Kramer zaparkował vana w lesie?
Czy to nie oczywiste? Tu nie ma parkomatów.
Hej. Patrz na to.
Mamuśka.
O jeju. Co oni tu panu zrobili?
Kim pan jest?
Cóż...
Może być Henry.
Henry Atkins, główny dyrektor poczty?
Z tego, co wiem, to tak.
Czy mogę stąd iść, Henry?
Posiedź chwilę.
W końcu przyjechałem aż z Waszyngtonu, aby z tobą porozmawiać.
Musiałem odwołać golfa z sekretarzem stanu.
Lubi pan golfa, panie Kramer?
Tak.
Panie Kramer,
czytałem trochę pana materiałów.
Muszę być z panem szczery.
Ma pan solidne podstawy.
Proszę sobie tylko wyobrazić.
Armia mężczyzn w wełnianych spodniach biegających po okolicy
rozdając katalogi reklamowe od drzwi do drzwi.
Taka moja praca.
I traktuję ją diabelnie poważnie.
Jestem nie tylko głównym dyrektorem poczty,
ale też generałem.
A obaj wiemy,
że zadaniem generała jest, z bożą pomocą, wykonywać robotę.
Może więc zrozumie pan, dlaczego nieco się denerwuję,
gdy ktoś odrywa mnie od golfa.
Przepraszam. Bardzo mi przykro.
Oczywiście, że panu przykro.
Mamy na biurku stertę poczty, która należy do pana.
Chce pan swoją pocztę, prawda?
Oczywiście, że chcę.
- Już lepiej. - Dobra.
Rany.
Newman?
Opowiedz światu moją historię.
- Hej, George. - Jerry.
- To ten gość. - Co? George Costanza, Frankie Merman.
- Letnia wersja mnie. - Zimowa wersja mnie.
- Ty jesteś kuzynką George'a. - Dziewczyną.
Dobra.
Hej, co to?
Ten van się kołysze, kolego.
Trzymaj się z dala od niego.
- O mój Boże! - O mój Boże!
- Musisz sprzedać tego vana. - Tak.
To, co zobaczyłeś w vanie, to naturalny wyraz
miłości mężczyzny do swojej damy.
Twój ojciec ma rację. To coś pięknego.
I zabezpieczyliśmy się.
Boże.
Przepraszam teraz jeszcze raz,
- twoja matka i ja... - Niech to ktoś zatrzyma.
Napisy: Małgorzata Ciborska