Kojarzysz reklamę stoiska z jedzeniem, którą puszczają w kinach?
Rysunkowy cukierek tańczy, a batonik gra na banjo.
- Kaleczy to banjo. - Tak.
Po prostu nie rozumiem rodzynki.
- Tej, która gra na saksofonie? - Tak.
Opakowanie rodzynek podbiega do stoiska
i kupuje drugie opakowanie rodzynek.
- No i? - Opakowanie rodzynek
będzie jadło inne rodzynki?
To perwersyjne.
Nie będzie ich jadło.
Kupuje je dla swojej dziewczyny, Pepsi.
Dlaczego chodzi z Pepsi? Nie będą mieli dzieci.
To muzycy.
Muzycy.
Niech znajdą prawdziwą pracę.
RESTAURACJA
- Co podać? - Jadłem już wszystko z menu.
Zaskocz mnie.
Neil.
Przepraszam.
Umówiłam się tu z chłopakiem. Wygląda tak samo jak ty.
- Naprawdę? - Tak.
- Jak ja? - Tak. Przepraszam.
Jak ja?
Jak to?
Proszę, omlet z halibuta.
Zaskoczony?
Owszem.
Zobacz, co ci załatwiłem na podróż na Florydę.
Crazy Shirts miało wyprzedaż. Kupiłem 12 za dolara.
Zaoszczędziłem fortunę. Patrz.
No i proszę.
TATA NR 1
- „Tata numer jeden”. - Tak.
Rozmiar M.
Idealnie.
- Cześć. Gotowy? - Cześć. Prawie.
Słuchaj... Czy mój znajomy od cygar
może podrzucić parę sztuk twoim rodzicom?
Pomagam rodzicom w przeprowadzce.
- Będę zajęty. - Daj spokój. Pomóż człowiekowi.
No dobra.
- Jestem twoim dłużnikiem. - Jesteśmy kwita.
Jerry, słuchaj tego.
Siedzę w kawiarni
i jakaś piękna dziewczyna, która nie zwróciłaby na mnie uwagi,
bierze mnie za swojego chłopaka.
Miłe cztery sekundy.
Wyglądam jak on.
Ja. To.
Tak wygląda jej chłopak. Jak to możliwe?
Może jest przy kasie.
A może nie jest.
Może jesteśmy identyczni, poza jednym istotnym szczegółem.
Nigdy nie wiadomo.
Czasami wiadomo.
Może to coś małego, co mógłbym zmienić.
Jak wąsy, kapelusz,
monokl albo laska.
Z kim ona chodzi? Z panem Peanutem?
Można trafić o wiele gorzej, przyjacielu.
- Co chcesz obejrzeć? - Może Lunch w worku?
LUNCH W WORKU
A nie Angielskiego pacjenta? Ma wiele nominacji.
Daj spokój, Blaine. Zobacz plakat Lunchu w worku.
Przedstawia rodzinę w brązowej papierowej torbie.
Nie ciekawi cię, jak się tam znaleźli?
Nie.
LUNCH W WORKU BILETY WYPRZEDANE
Wyprzedali bilety.
Dwa na Angielskiego pacjenta.
Myślisz, że ich zmniejszyli, czy to raczej wielki worek?
Cześć. Pamiętasz mnie?
Jestem gościem, który wygląda jak Neil.
- Cześć. - Cześć.
Jest tu gdzieś Neil?
Nie. Musiał zostać w pracy.
Szkoda. Chciałem go poznać, skoro jesteśmy do siebie tak podobni.
Wiesz co, nie aż tak.
Oczywiście, że nie.
Jesteś trochę wyższy.
I wyglądasz na bardziej wysportowanego. Uprawiasz sport?
Słuchaj, nie chciałbym być zbyt bezpośredni,
ale czy mogłabyś może dać mi numer telefonu Neila?
O czym oni gadają?
„Angielski pacjent jest taki romantyczny”.
Boże, co za syfiasty film.
Mnie się podobał.
Nieprawda.
Elaine, Blaine.
Byliście na Angielskim pacjencie?
Prawda, że był wspaniały?
Nie.
Jak można nie uwielbiać tego filmu?
Może dlatego, że był do kitu.
Ten Ralph Fiennes.
Oddałabym za niego moje pierwsze dziecko.
Nie byłby zadowolony z tej wymiany.
CENTRUM REKREACYJNE
To nowa sala ćwiczeń Del Boca Visty.
Mają piłki lekarskie.
Można jeździć na rowerze. Co chcesz.
- A StairMaster? Nic. - Co?
Widzisz, co na sobie mam?
Wyciągnąłeś to z mojej torby?
Nie, to mama.
Synu, to najwspanialsza rzecz,
jaką dla mnie kiedykolwiek zrobiłeś.
Wiesz, kupiłem ci Cadillaca. Dwa razy.
To on.
Chciałem, żebyś go poznał.
To Izzy Mandelbaum.
Ma 80 lat, ale jest silny jak byk.
Patrz na to.
- Widzisz? Nie potrafiłbyś tak. - Potrafiłbym, ale nie chcę.
Hej, Morty.
Kto to?
Mój syn, Jerry, z Nowego Jorku.
Uważa, że podniesie więcej niż Izzy.
Tego nie powiedziałem.
Hej, Izzy. Dzieciak mówi, że podnosi więcej od ciebie.
Twój dzieciak jest zabawny.
Powinien zostać komikiem.
Właściwie to jestem komikiem.
To już mniej zabawne.
Myślisz, że jesteś lepszy?
Izzy ćwiczył z Charlesem Atlasem w latach 50.
Zeszłego wieku?
Dosyć tego. Jedziemy z tym.
Zobaczmy, czy to uniesiesz.
- Panie Mandelbaum... - No dalej.
- Wyciskaj. - W porządku.
Złe nastawienie.
W moim domu nie ma na to miejsca.
Proszę. Wystarczy?
Odsuń się, szparagu.
Ja ci pokażę.
Podniosę ci poprzeczkę.
Moje plecy.
Zadzwońcie po karetkę.
Karetka przyjechała po panią Glickman.
Zmieścisz się tam.
Jeden na Lunch w worku.
Dobry film, prawda?
Właśnie. Dobry.
Co porabiacie?
Byliśmy drugi raz na Angielskim pacjencie.
Jest jeszcze lepszy.
Wydłużyli go?
Zapomniałem parasolki.
- Blaine. - Elaine.
Mówiłeś, że jesteś dziś zajęty.
Szczerze mówiąc, Elaine,
nie wiem, czy mogę być z kimś, komu nie podoba się Angielski pacjent.
To tylko głupi film.
- Właśnie o to mi chodziło. - Chodź, Blaine.
Idziemy.
Miłego Lunchu w worku.
Będzie mi miło.
Jak mogłeś to zrobić panu Mandelbaumowi? Powinieneś się wstydzić.
Podpuścił mnie.
Mogłeś być dojrzały.
On ma 80 lat.
Dobrze. Jutro Jerry i ja pojedziemy do niego z przeprosinami.
A teraz dobranoc.
Nie pójdziesz spać w tej koszulce. Jest zbyt obcisła.
Nigdy jej nie zdejmę.
Dobranoc.
Dobra, jest 19,30, mieszkanie jest moje.
My do Jerry'ego Seinfelda.
Pewnie przysłał was Kramer. Wejdźcie.
Macie cygara?
Jakie cygara?
Miałem odebrać parę kubańskich sztuk.
To właśnie my.
Halo. Mieszkanie Jerry'ego.
To prawdziwi Kubańczycy?
Ludzie z Kuby?
Mówiłem o Kubańczykach. A co myślałeś?
Że o cygarach!
Kubańskie cygara są tu nielegalne.
Dlatego ich sprowadziłem.
Sam będziesz robił cygara?
Tak. Mam już inwestorów.
Poczekaj.
Cześć, tato.
- Kto to? - Kubańscy skręcacze cygar.
Nie mów matce.
Co to za bulgotanie? Robisz sos pomidorowy?
Gorący i pikantny.
Jesteś bez koszuli, prawda?
Nieprawda.
To jaki ma kolor?
Cholera.
Mogłaś mi po prostu dać numer do Neila.
- Nie musiałaś zabierać mnie na kolację. - Chciałam ci go dać osobiście.
Wiesz, rano nigdzie się nie wybieram
i znam świetny lokal na śniadanie, zaraz za rogiem.
Neil jada duże śniadania?
Może wejdziesz? Pogadamy o tym.
Powinienem się zbierać. Chcę być w domu, gdyby Neil dzwonił.
Cóż...
Dobranoc.
Do zobaczenia.
Ciężka noc?
Nie masz pojęcia.
Chłopak mnie rzucił.
Moi znajomi, których nawet nie lubię,
nie odzywają się, bo nie podobał mi się
ten głupi Angielski pacjent.
Naprawdę? Moim zdaniem był dobry.
Daj spokój.
Dobry? Co w nim dobrego?
Te sceny erotyczne.
Błagam.
Dajcie mi coś, co mi się przyda.
Mnie się podobał.
Hej. Zapomniałaś o moim cieście.
Halo?
Wiesz, seks w wannie...
nie ma sensu.
Niezły apartamentowiec.
Mandelbaumowie mają restauracje Magiczna Patelnia.
Te naleśnikarnie?
Tak. Wielka kasa z naleśników.
Kasa z naleśników?
Co tu robicie?
Panie Mandelbaum, wpadłem,
żeby panu powiedzieć, jak bardzo mi przykro.
Co to jest, do cholery?
- Co? - Ta koszulka.
Myślisz, że jesteś najlepszym tatą?
To prezent od syna.
Teraz wszystko rozumiem.
Ten mnie wyłączył z użytku,
żebyś ty mógł paradować w fajnej koszulce z numerem jeden.
Już ja ci pokażę, kto jest numerem jeden.
Panie Mandelbaum, proszę.
Jedziemy z tym.
Moje plecy. Nie mogę się ruszyć.
Wezwij karetkę.
Chyba widziałem jakąś parę drzwi wcześniej.
Chciała, żebyś wszedł,
ale poszedłeś sobie, bo myślałeś, że zadzwoni do ciebie jakiś gość?
Jakiś gość? Neil!
Muszę się dowiedzieć, jak zdobył kogoś takiego jak Danielle.
Ale zdobyłeś już Danielle.
Zapomnij o Neilu. „Wyneilowałeś” go.
Jestem Neil.
Jak to zrobiłem?
Nie wiem, ale lepiej to ogarnij.
Muszę iść do Danielle.
W mieście jest nowy Neil.
Zachciało mi się wakacji. Wracam i wszystko leży w gruzach.
- Halo. - Hej, Jerry.
Tu numer jeden.
Odwiedziłeś Izzy'ego u fizjoterapeuty?
Zrobię to. Dopiero przyjechałem.
- Musisz go odwiedzić. - Mamo.
Helen, dasz mu spokój?
Jerry, koszulka uderzyła ojcu do głowy.
Numer jeden pozdrawia.
Jerry...
Odebrałem Kubańczyków z przystanku.
Co jest grane?
- Co? - To nie są Kubańczycy.
Tylko Dominikanie.
No i?
No i jeśli moi inwestorzy nie dostaną Kubańczyków, to nici z umowy.
Co za różnica?
Gdybyś miał prawdziwych Kubańczyków, nie potrzebowałbyś niczego innego.
- Mówimy o ludziach, prawda? - Tak.
Ich jakość, konsystencja, oszałamiający aromat.
Ci goście tego nie mają.
- Pachnęli całkiem przyjemnie. - Jerry, masz prostacki gust.
- Nie mam. - Masz.
- Nie mam. Nie będę o tym rozmawiał. - Masz. Będziesz.
- Nie będę. - Będziesz.
Kolejne produktywne spotkanie.
A właśnie, widziałem wczoraj Angielskiego pacjenta.
- Był niezwykły. - O tak. Bardzo romantyczny.
- Zachwycił mnie. - Co sądzisz, Elaine?
No... Nie widziałam go, więc...
Nie mogę powiedzieć, czy mi się podobał, czy był kompletnie do kitu.
- Nie widziałaś go? - Nie.
Rzuć wszystko. Idziemy do kina.
Panie Mandelbaum, to najlepszy specjalista.
Jeśli mogę zrobić coś jeszcze,
proszę odszukać mój numer...
Czekaj.
Niezłe, co?
„Najlepszy tata na świecie”.
Od syna.
- Bardzo ładna. - Najlepszy na świecie.
Czyli lepszy od numeru jeden.
Cóż, nie wiem, czy te rankingi są oficjalne.
- Cześć, synu. - Cześć, tatuśku.
To twój syn?
Ożeniłem się w liceum.
A ty kim jesteś?
To dzieciak Seinfelda.
Myślisz, że jesteś twardziel, naśmiewając się ze staruszka?
Zmierz się z kimś w swoim wieku.
Ma pan dzieci?
Sądzisz, że jesteś lepszy ode mnie?
Śmiało. Wybierz coś z tego pokoju.
Podniosę to nad głowę.
Nikt niczego nie będzie podnosił.
Telewizor.
Nie.
To dla ciebie, tatku. Jedziemy z tym.
Moje plecy!
- Wezwij karetkę! - Jesteśmy w szpitalu.
No dobra, partnerze. Przejdźmy do interesów.
Dobrze, pójdę po Kubańczyków.
Są niedaleko.
Oto oni. Kubańczycy. Prawdziwi Kubańczycy.
Nie usiłowałbyś sprzedać staremu Earlowi Hafflerowi
Dominikanów w kubańskim stroju, prawda?
Daj spokój. Spójrz na nich.
Gdyby mieli w sobie więcej kubańskiej krwi, Castro sam by ich wypalił.
- Mówimy o ludziach, prawda? - Tak sądzę.
Myślałem, że rzucił cygara.
No tak, ale skręcali je dla brata... Dennisa.
- Dennisa Castro? - Dwayne'a.
- Zabieraj się z mojego biura. - No co?
- Neil dziś do mnie dzwonił. - Naprawdę?
Jest wściekły, że zerwałam z nim, żeby się z tobą umówić.
Chyba mu pokazałem, kto tu jest Neilem.
Chciał się umówić jutro wieczorem na kawę.
Na kawę?
Stać mnie na więcej. Zamieszkaj ze mną.
- Co? - To trochę więcej niż kawa.
A ja myślałem, że wiem, czym jest miłość.
Aha.
- Zaproponowałeś, żeby się wprowadziła? - Muszę być o krok przed Neilem.
A jeśli to Neil Armstrong?
To polecę na Marsa.
- A Neil Diamond? - Zamknij się, Jerry.
Dobra, muszę wracać do szpitala.
Odwiedzasz staruszka?
Nie, poprztykałem się z jego synem i on też tam leży.
- Ile ma lat? - Chyba tyle samo, co jego ojciec.
- Co to za rodzina? - Nie wiem. Jak jeden umrze,
drugi będzie dźwigał trumnę jak sztangę.
Cześć, Jerry.
Zimno ci?
- To oni, prawda? - Masz coś z brodą?
- Gdzie? - Nie. Nie patrz.
Tam są. Dominikanie.
Nie mieli skręcać cygar?
Nie wypaliło, a teraz nie mam na nich pomysłu.
No i?
No i opowiedziałem im wszystko o Kubie i bardzo się przejęli.
Wiesz, marksizm, rewolucja robotników, ubranie.
Rany, chyba są na coś wściekli.
Tak. Trochę się martwię.
Bez pracy ludzie robią się niespokojni
i jak myślisz, kogo za to obwinią?
Przysięgam. Nie wiedziałem, że telewizor jest przykręcony do stolika.
Pewnie tak samo urządziłeś tatka na Florydzie.
Było mu za ciężko.
Uważasz, że jesteś ode mnie lepszy?
Uważasz, że jesteś od niego lepszy?
Pozwólcie, że przyznam, że obaj jesteście ode mnie lepsi.
Dobrze.
Chłopcy.
- Tata. - Dziadek.
No nie.
Co mu się stało?
Usiłował podnieść telewizor.
- Ten? - O nie.
Jedziemy z tym.
Dlaczego nikt mi nie powiedział, że jest przykręcony?
Myślałem, że i tak sobie poradzisz.
Ja też.
Mandelbaum.
Chłopaki, muszę lecieć.
Jasne, idź sobie.
Wylądowaliśmy przez ciebie w szpitalu.
I zrujnowałeś nasz interes swoimi macho-gierkami.
- Niczego nie zrujnowałem. - Owszem.
Teraz w Magicznej Patelni nie ma kto zawijać naleśników.
- Musimy ją zamknąć. - Nie macie od tego pracowników?
Każdy naleśnik musi być zawinięty przez Mandelbauma.
W tym tkwi magia Magicznej Patelni.
Potrzebujecie ludzi do zawijania?
Tak.
Chyba mogę wam pomóc. Do później.
Hej. Nie widzę telewizora.
Proszę.
Myślisz, że jesteś od nas lepszy, nie?
ANGIELSKI PACJENT
Mam nadzieję, że pilnujesz naszych ubrań,
bo ja nie mogę oderwać wzroku od tej pasji.
Nie. Już nie wytrzymam.
Jest zbyt długi.
Przestań opowiadać tę głupią historię
o tej głupiej pustyni i umrzyj w końcu.
Umrzyj!
- Nie podoba ci się? - Nienawidzę go!
Idź w cholerę!
Dlaczego od razu nie powiedziałaś?
- Zwalniam cię. - Świetnie. Poczekam na zewnątrz.
MAGICZNA PATELNIA
Chciał cię zwolnić?
Zgodził się tego nie robić,
jeśli zobaczę tunezyjską pustynię.
- W Tunezji? - Tam nakręcili film.
Ma mnie zainspirować.
- To nie brzmi najgorzej. - Mam mieszkać w jaskini.
Ci Dominikanie potrafią zwijać naleśniki!
Patrz. Wyglądają, jakby zawijali Double Coronę.
Jak cygaro z proszku do pieczenia.
Jestem bardzo szczęśliwa z George'em. Przykro mi, Neil.
To koniec.
Zjedzmy naleśniki.
Moja twarz!
Neil!
Dlaczego naleśniki tryskają?
Za mocno je zwijają.
Dlatego trzeba załatwiać prawdziwych Kubańczyków.
SZPITAL METROPOLITAN
Danielle. Gdzie Neil?
- To on? - Tak.
Borówkowy naleśnik bardzo go poparzył.
Czyja to laska?
Neila.
Laska. Wiedziałem.
Wreszcie się spotykamy.
Podziwiam pańskie zdolności... Panie Peanut.
Danielle, zbierajmy się. Dorobiłem ci klucz.
- Nie mogę z tobą zamieszkać. - Co?
Przykro mi. Zabieram Neila do kliniki w Anglii.
Nie. Nie możesz mnie zostawić.
Wyjdź za mnie. Poparzę się. Poparzę moich rodziców!
Przykro mi, George.
George...
Wygrałem.
W DROGĘ TANI PRZEWODNIK PO TUNEZJI
Panie i panowie, za chwilę
puścimy państwu film...
Nie.
Komediowy hit, Lunch w worku, z Dabney Coleman.
No dobra. Robi się fajnie.
- Przepraszam. - Proszę.
TATA NR 1
Panie i panowie,
jako ofiary wyzysku naleśnikarni Magiczna Patelnia
porywamy ten samolot i lecimy na Kubę.
Proszę pozostać na miejscach. I wyłączyć ten film.
Niech to.
Napisy: Jacek Andrzejczak
Mandelbaum.