- Który ostatni prezydent miał brodę? - Nixon.
- Nie, mam na myśli dużą brodę. - Była duża.
Nie, mam na myśli gęstą, długą brodę jak u braci Smith z landrynek.
Falkmore.
- Kto? - Artemis N. Falkmore.
Wymyśliłeś to, tak?
Tak. Ale brzmi jak nazwisko prezydenta.
Fakt. Czemu prezydenci mają takie głupie nazwiska?
Woodrow, Grover, Millard.
Ludzi o głupich nazwiskach ciągnie do prezydentury.
Ich ambicja wypływa z kompleksów.
Typowo męski nadmiar kompensacji.
Masz w butach wkładki podwyższające?
Taxi!
Jest taki zegar, któremu podajesz swój wiek
i czynniki ryzyka,
a on wylicza, ile zostało ci życia.
I co w tym wielkiego? Leżysz na łożu śmierci,
robią ci masaż serca, a ty mówisz: „Dziesięć, dziewięć, osiem...
Mówiłem, że to działa”.
- Niesamowite, nasza pierwsza randka. - Wiem. Może deser?
Chyba muszę zamówić tort.
- Czemu? - Dziś są moje urodziny.
Co? Dzisiaj?
- Serio? - No.
Sto lat
Niech żyje, żyje nam
Wyszła z tobą na pierwszą randkę w swoje urodziny?
Tak, wybrała ten dzień.
Nie radzi sobie w towarzystwie?
Nie, jest świetna. Atrakcyjna, zabawna.
Może postanowiła świętować urodziny
w poniedziałek po weekendzie.
Nie jest Lincolnem.
- Hej. - Hej.
Chcecie pizzę Lorenzo's?
Ja podziękuję.
Naprawdę? Hej, George... Pizza...
Nie mogę. Muszę iść do fundacji.
Prowadzę rozmowy z licealistami do stypendium Susan Ross.
Nie przeszkadza ci, że ta organizacja...
- Nie. - zawsze cię zwodzi...
- Nie. - żeby oddać pieniądze...
- Nie! - komukolwiek,
pod warunkiem, że nie jest tobą?
Nie przeszkadza mi to.
Powiedziałem, że nie przeszkadza.
A potem zdobyłem 740 punktów na teście.
Szybkie pytanie: ulubione zwierzę?
Nie wiem... Żaba?
Żaba?
- Cóż... - Żaba to zła odpowiedź.
Podobno grasz na harfie.
Powiedz, czemu trzeba ją przechylać?
Nie lepiej byłoby zbudować ją pod kątem? Byłoby łatwiej.
Współczesna harfa to wynik tysiąca lat udoskonaleń,
- począwszy od... - Dobrze... Odezwiemy się.
Widzę, że masz średnią 4,0.
Imponuje to panu, co?
A zatem, Steven, jesteś, jak widzę, liderem kółka szachowego.
Mistrzowie stanu.
Kto jest twoim ulubionym graczem w szachy?
Nastercoff?
Jasne.
Nastercoff.
A z jakiego kraju on pochodzi?
Nie wiem.
Wymyśliłem to.
Nie dostanę tego stypendium.
Co ty wygadujesz?
Naprawdę dobrze ci szło.
Dalej, siadaj.
Co chcesz robić, jak dorośniesz?
Zawsze odpowiadam, że chcę być architektem.
Pan Peterman wreszcie pozwoli mi napisać coś porządnego.
Podpisał umowę wydawniczą na swoją autobiografię.
Będę pisać ją za niego.
Super. Jak wyjdzie, znajdę kogoś, kto ją za mnie przeczyta.
- Cześć. - Hej.
- Stoję sobie w Lorenzo's,
komponując pizzę,
trochę czosnku i wszystkiego innego,
kiedy nagle widzę, że jakiś gość przy pudełkach krzywo na mnie patrzy.
A ja mu się odwzajemniam, patrząc z ukosa.
I zauważam, że nie jest sam. Trafiłem na Chłopców Van Burena.
- Chłopców Van Burena? - Tak.
To sekretny gang nazwany po prezydencie Martinie Van Burenie?
Tak, i są tak samo źli jak on.
Więc przesuwam się w stronę drzwi.
Oni je blokują.
Więc rzucam się do drzwi. Łapię za klamkę.
Oni przyciskają mnie do rysunkowej mapy Włoch,
aż tu nagle przestają.
Co? Co się stało?
Bo dalej trzymam młynek z czosnkiem, o tak...
I pokazuję tylko osiem palców.
- Co to znaczy? - To ich umowny znak.
Wiecie, Van Buren był ósmym prezydentem.
Pomyśleli, że jestem dawnym Chłopcem Van B.
A jak tam pizza?
Trochę tłusta.
Poczekasz chwilę? Chciałam sprawdzić wiadomości.
- Melissa, Kim. - Ellen.
- Hej. Dziewczyny, poznajcie Jerry'ego. - Dużo o tobie słyszałyśmy.
To takie miłe, że ją wyciągnąłeś z domu.
Nie wiesz, jak tego potrzebowała.
Przeszła ciężkie rozstanie?
Nie.
Na razie.
- Odebrałaś wiadomości? - Tak. Nikt nie dzwonił.
Zachowywały się, jakby randka była czynem charytatywnym.
Czyli mają ją za ciamajdę.
W każdej grupie jest ktoś, z kogo się śmieją.
Jak Elaine dla nas.
Nie wierzę, że Ellen jest dla nich kimś takim.
Czyli odkryłeś, jak wspaniała jest w głębi serca?
Nie, nie mógłbym być bardziej powierzchowny.
- I tego się trzymaj. - Tak.
- Chyba znalazłem kogoś do stypendium. - Tak?
Rozmawiałem z tymi wkurzającymi małymi prymusami,
aż tu wreszcie przyszedł Steven Koren, normalny gość.
Lubi sport, ogląda telewizję.
Jest inteligentny?
Umie czytać.
Wie też, że przeczytanie całej książki niczego nie udowadnia.
Posłuchaj najlepszego.
Lubi architekturę.
To jak wersja ciebie, którą udajesz.
Tak. Wystarczy trochę nim pokierować,
a Steven Koren będzie tym, kim ja udaję, że jestem, ale na serio.
To mój sen, Jerry.
Mnie się wczoraj śniło, że hamburger mnie jadł.
Panie Peterman, dziękuję za przyjęcie mnie...
Pana mieszkanie jest inne, niż sobie wyobrażałam.
To tylko miejsce, żeby się przekimać.
Dobrze, od której części swojego życia chciałby pan zacząć?
Zagraniczna intryga? Egzotyczne romanse?
Wszystko to przerobiliśmy w katalogu, aż do znudzenia.
Chcę, żeby ta książka pokazywała moją codzienność.
Kurde, znowu zmienili kanały,
a dopiero co je zapamiętałem.
- Panie Peterman, chce pan... - Dwa, CBS.
- Zacząć? - Trzy...
Nie wiem, co to.
Gdzie jest gazeta telewizyjna?
Panie Peterman, nie wiem, czy wystarczy materiału na całą książkę.
Na pewno coś wymyślimy.
Może zamówimy sobie placek?
Lubisz Lorenzo's?
Wie pan co, mojego znajomego prawie tam pobili.
Chłopcy Van Burena.
- Naprawdę? - Tak.
Uratowało go tylko to,
że przez przypadek pokazał ich sekretny znak.
To niesamowite.
- Tak. - Opiszmy to w książce.
Ale nie przytrafiło się to panu.
Więc zapłacimy znajomemu, żeby oddał mi tę historię.
Nie sądzę, żeby mógł pan to zrobić.
Cholera, znowu zapomniałem kupić jedzenie dla rośliny.
Pewien jestem, że dostałem na nie kupon.
Wie pan co? Lepiej porozmawiam ze znajomym.
RESTAURACJA
To samo ubranie nosiłaś wczoraj?
Nie, jest nowe. Podoba ci się?
W sumie to tak.
Chwila. Czy to nie widelec, który spadł na podłogę?
Jesz widelcem, który spadł na podłogę?
Nie, Jerry, kelnerka dała mi nowy.
Czyli wszystko gra.
Co się dzieje?
Nic, zupełnie nic.
Jesteś fantastyczna.
- Hej. - Hej.
Kramer, George, to jest Ellen.
Panie i panowie, miło mi przedstawić
pierwszego stypendystę grantu Susan Ross.
Oto Steven Koren.
Jego średnia to mocne 2,0.
Wycelował w sam środek.
Nie popisuje się, ale i nie ciągnie tyłów.
To stypendium miało być przyznane
wybitnym jednostkom.
Na pewno wszyscy zdajemy sobie sprawę z niedoskonałości testów ogólnych.
To nie testy ogólne. To oceny.
Poza tym Steven Koren ma wysokie aspiracje.
Chciałby zostać...
architektem.
Naprawdę?
Właściwie to chciałbym celować jeszcze wyżej.
Nie da się celować wyżej niż w architekturę.
Bardzo chciałbym zostać urbanistą.
Po co się ograniczać do budynku, jeśli można zająć się całym miastem?
- Słuszna uwaga. - Nieprawda.
Czy architekt nie jest tylko wyrzutkiem z ASP
z rysownicą i wielką linijką?
Mówi się na to przykładnica.
Wiecie, najgłupszy koleś z mojego bractwa został architektem po tym,
jak go wywalili ze szkoły dentystycznej.
- Gratulacje. - Dziękuję.
Susan byłaby dumna z tego, co robisz.
Dziękuję.
Przyjęli ten znak, bo Van Buren,
nasz ósmy prezydent, był człowiekiem, którego podziwiali.
Kramer, przyjacielu, ta opowieść jest w dechę.
Jeśli pan chce, mam takich więcej.
Czego pan szuka?
Romansu? Komedii? Przygodowych?
Erotycznych?
Nie, to chyba nie...
Ile byś chciał za wszystkie?
- Całe moje życie? - Podaj cenę.
Tysiąc pięćset dolarów.
- Dam połowę tego. - Dobrze.
Kramer, przyjacielu, Elaine jest do twojej dyspozycji.
OK.
Cóż...
Chciałbym pracować wieczorami.
Możesz po prostu opowiedzieć
- tę durną historię o Bobie Sacamano? - Rozmawiam przez telefon z Bobem,
aż nagle przypominam sobie, że muszę zwrócić parę spodni.
Idę więc do sklepu.
Co się stało z Bobem Sacamano?
Nic. Jego udział w historii już się skończył.
Czekam na metro. Nie przyjeżdża,
- więc postanowiłem przebiec przez tunel. - Fajnie. To jest coś.
Nie wiem, czy straciłem rachubę czasu,
- ale nagle... - Pociąg jechał wprost na ciebie?
Nie, pośliznąłem się i wpadłem w błoto,
niszcząc właśnie te spodnie, które chciałem reklamować.
Nie rozumiem. Czy...
Miałeś na sobie spodnie, które zamierzałeś reklamować?
Najwyraźniej tak.
A co zamierzałeś nałożyć na drogę powrotną?
Elaine, słuchasz mnie? Nawet tam nie dotarłem.
- Następna historia. - Chyba wystarczy na dzisiaj.
- Tak, podumaj nad tym. - Podumam.
Hej, słuchaj. Robię dziś małą imprezkę,
by uczcić mój przypływ gotówki.
Dzięki, mam plany.
Powinnaś tam być, by to opisać.
Spotykasz się z jakimiś głupkami?
- I chcesz, żebym to opisała? - Tak, ale bądź po 21,00.
Żeby dać ludziom szansę się wyluzować.
Więc odmawiasz mu tego stypendium, bo chce zostać urbanistą?
Zostałem zdradzony.
Ten dzieciak był dla mnie jak syn.
I jeśli jest ktoś, kogo można przystopować,
to na pewno jest nim twój potomek.
Jak to zrobił mój ojciec i jego ojciec przed nim.
Może filantropia jednak nie jest dla ciebie.
Halo. Cześć, Ellen. Dzwoniłem do hotelu. Jesteśmy ustawieni na weekend.
- Spędzasz weekend z Ellen? - W Vermont.
Powiedzieli, że możemy zostać kilka dni dłużej.
Cztery dni w pięknym hotelu.
Nie mogę się doczekać. Pa.
Co?
O co chodzi?
- Chcesz zacząć? - Nie, ty pierwszy.
Muszę zebrać myśli.
Jerry, ta sytuacja z Ellen
zaszła już za daleko.
- Co? - Jerry, ona jest beznadziejna.
- Co wy wygadujecie? Jest świetna! - Czemu to robisz, Jerry?
Czy chodzi o twoją karierę? Będzie lepiej.
Z moją karierą wszystko OK.
Dalej polecałbym mu szkolenie w Bloomingdale's.
Chyba nie o tym mamy rozmawiać.
Myślę, że powinien to przemyśleć.
Jasne, że powinien. Ale nie teraz.
- George, to wszystko jest powiązane. - Dobra. Wybaczcie.
- W ogóle tego nie kupuję. - To co chcesz powiedzieć?
Że się mylimy? Wszyscy się mylą, ale nie ty.
To jak w Twilight Zone. Gość budzi się
i on jest taki sam, ale wszyscy wokół są inni.
- Kto? - Wszyscy.
Dlaczego odebrał mi pan stypendium?
Cóż, Steven, ja...
To moi nowi koledzy. Chłopcy Van Burena.
Tak bardzo się rozczarował, że musiał do nas dołączyć.
To miło.
Chcę moje stypendium, żebym mógł zostać urbanistą.
A może architektem, Steven?
Urbanistą.
- Super impreza. - Trafiłeś w sedno.
Elaine, spróbuj wołowiny, jest w sosie własnym.
W sosie własnym!
Zanotuję.
- Tak. - Hej, Kramer.
- Co? - Ramirez nie zna historii o spodniach.
OK!
Gadałem przez telefon z Bobem Sacamano
- i przypomniałem sobie... - Kramer.
Nie możesz tego opowiadać. To teraz historia Petermana.
- O co ci chodzi? - Podpisałeś umowę.
- Tak. - To on usiadł w błocie, nie ty.
- Ale to ja usiadłem w błocie. - Nie.
Nigdy nie usiadłeś w błocie.
Byłem cały brudny.
To się nie zdarzyło. Jasne?
Hej, no dobra. OK.
No tak... Ja... Tak, spodnie... One...
One jednak dobrze leżały, więc postanowiłem ich nie reklamować.
Późno już. Może lepiej się zbierajmy.
Już chcecie iść?
Przestańcie...
Jak to...
Kramer, mam duży problem z Chłopcami Van Burena.
Nie ma z nimi lekko.
Ty sobie z nimi poradziłeś. Co zrobiłeś?
Nic.
A na pewno nie przeżyłem żadnych historii, jeśli to masz na myśli.
Wiesz, co ci goście mi zrobią?
Wiesz, ja tego nie powiedziałem,
ale Chłopcy Van Burena nigdy nie zadzierają ze swoimi.
Z dawnymi członkami?
Tych historii Kramera nie da się użyć.
Niektóre z nich to nawet nie historie.
Popatrz, to lista rzeczy w jego mieszkaniu.
Jest wśród nich mój toster?
Jak mam zrobić z tego książkę?
Podrasuj je, zmień je. Jesteś pisarką.
Tak.
Jestem pisarką.
Spraw, by były interesujące.
Interesujące.
Jasne.
Ludzie uwielbiają interesujące opowieści.
Muszę jechać na lotnisko i odebrać rodziców.
- Co? Przecież dopiero tu byli. - Tak, ściągnąłem ich, żeby poznali Ellen.
Nie wiem, co robić. Muszę zobaczyć, co o niej pomyślą.
Może spotkamy się na kolację.
Chyba nie. Raczej spróbuję ich nakłonić, żeby już dzisiaj wracali.
Hej. Opowiadałem wam już o moich haluksach?
To świetna historia.
Układam sobie kawałki wędliny obok siebie na kanapie,
ale kiedy je układam, spadają do miski, w której moczę stopy.
Kramer, to obrzydliwe. Nie chcemy o tym słuchać.
Kurde!
- Co? - Odkupiłem kilka
historii o haluksach od Newmana. Ale są do niczego.
- Ile za nie zapłaciłeś? - Osiem dolców.
Chyba ktoś ze mnie zdziera.
Newman!
Co się panu nie podobało w pierwszym rozdziale?
Zaczął się nieźle.
Reklamuję jakieś spodnie.
Problem, z którym można się zidentyfikować.
Idę sobie tunelem metra.
I wtedy właśnie historia przybiera nieprzyjemnego biegu.
Nie, to właśnie wtedy staje się interesująca.
Rozumie pan? Pociąg jedzie na pana,
pan ucieka w boczny tunel,
a potem trafia pan na mieszkańców tunelu metra.
To takie kiczowate i oczywiste. Nic w tym interesującego.
Tak, wiem.
Może zamiast uciekać w boczny tunel,
nie wiem... Poślizgnął się pan i upadł w błoto,
niszcząc sobie spodnie?
Te spodnie, które chciałem zwrócić.
Cóż za ironia. Elaine, to jest interesujące!
Na czwartej linii Cosmo Kramer.
- Tu Peterman. - Panie Peterson,
musi mi pan odsprzedać opowieści.
Wiesz co? Już ich nie potrzebuję.
Nie, panie Peterman, może zachowamy je jako punkt odniesienia?
Nonsens.
Mam cudownie twórczy umysł Benes, który podrasuje moje historie.
Weź sobie opowiastki z powrotem, włóczęgo.
Proszę bardzo, Elaine. Dalej, twórz.
A kiedy dotrzesz do rozdziału o moich romantycznych dokonaniach,
możesz uwzględnić w nich siebie.
Hej, Chłopcy Van B.
Więc jak, dostanę z powrotem stypendium?
Spokojnie, koledzy.
Nie chcecie chyba zadzierać z jednym z was?
Naprawdę?
To czemu nie pokażesz naszego znaku?
Racja.
Znak.
To nie nasz znak.
Za moich czasów był taki.
No dobra, jeśli naprawdę jesteś jednym z nas,
zabierz portfel następnemu gościowi, który przejdzie.
Z chęcią.
Studia magisterskie skończyłam na Sorbonie.
Sorbona. Hej, to w Paryżu.
Zaraz wyczerpie ci się bilet parkingowy. Nie wstawaj. Mam drobne.
- I co myślicie? - Jerry, jest fantastyczna.
Wiedziałem. Nie jestem szalony.
Jest taka słodka.
I ma niezłe ciało.
I mądra jak komputer.
A ta osobowość. Ale nieważne, co my sądzimy.
Tobie się podoba?
Teraz to już nie wiem.
Jest 10 razy lepsza
od tej wstrętnej Amber, z którą byłeś.
Tak, Amber. Ciekawe, czy wróciła z Vegas.
Dobra, koniec zwlekania.
Następny jest twój.
Dobra.
- Państwo Seinfeld. - Witaj, George.
Potrzebuję przysługi. Dajcie mi portfel,
- potem oddam. - Jak się mają twoi rodzice?
Wybierają nową kanapę, nic ciekawego.
Oddawać portfel
albo rozsmaruję ci flaki po ulicy!
Co powiedziałeś?
Szybko, staruchu. Jestem zwierzęciem!
Jakiś ty niegrzeczny. Chodź, Morty.
- Proszę. Pobiją mnie. - Co?
George'u Costanza, co z tobą?
Pozdrów rodziców.
Napisy: Joanna Gierlicka