Dolar osiemdziesiąt dziewięć. Skąd taka cena?
Dlaczego w tym kraju nie można się targować?
Chyba rozwinęliśmy się na tyle, by nie walczyć na noże z powodu oranżady.
Ja nie. Wszystkie ceny powinny być do negocjacji.
- W restauracjach też? - Oczywiście.
Chcesz mi powiedzieć, że makaron nie ma widełek cenowych?
- Produkty ze skrobi to przekręt. - Tak, szczególnie ziti, z tymi dziurami.
- Przepraszam, ile to kosztuje? - Dolar dziewiętnaście.
- Dam 25 centów. - Wynocha.
- Powiedz 40 i bez widelca. - Trzydzieści.
Koniec. Wynocha i nigdy nie wracajcie.
A może pójdziemy i wrócimy za tydzień?
Zgoda.
Dobra. Widzisz? Coś ugraliśmy.
Spójrz na to.
Smażalnia Kenny Rogers nareszcie się otworzyła.
Spójrz jaki wielki neon w kształcie kurczaka na dachu.
Rogers nie może tu sprzedawać kurczaka. Na każdym rogu jest knajpka z kurczakiem.
Ryzykant z niego.
Jestem umówiony z Newmanem w sklepie zoologicznym. Pomogę mu wybrać żółwia.
- Tylko spokojnie. - Tak.
- Cześć. Jerry? - Seth.
- Ile to już minęło? Pięć lat? - Co najmniej.
- Chcesz zjeść ze mną lunch? - Wracam właśnie do biura.
Seth, to przecież ja.
Co może być ważniejsze od spotkania z kolegą ze studiów.
Powinienem być na takim jednym spotkaniu.
Olej to. Pamiętasz nauki polityczne? Na ilu wykładach byliśmy?
- No dobra, to pójdę z tobą. - Dobra.
- Co tam u Moochiego? - Nie żyje.
Naprawdę?
Nie rozumiem, jak możesz wliczać lunch ze mną w koszty firmy.
- Co myślisz o tym katalogu? - Jest słaby.
No i proszę, rozmowa biznesowa.
Mamy pościel i zestaw garnków, które się pani podobały.
Dobrze. Dopisz to do rachunku Petermana wraz z innymi rzeczami.
- Mamy coś, co może się pani spodobać. - Biorę.
Hej, podoba ci się?
Myślę, że dobrze na panu leży.
Naprawdę?
Elaine?
Na rachunek Petermana?
Czemu nie? I trochę włosów dla mojego małego przyjaciela.
Jak tam kariera w stand-upie?
Dobrze. Prawie udało mi się mieć własny program w Japonii.
- Mówisz po japońsku? - Nie.
Więc leciałby w Japonii, ale po angielsku?
Nie wiem.
- A ty gdzie pracujesz? - W dużej firmie inwestycyjnej.
Citibank właśnie został naszym klientem.
Dzisiaj mieliśmy z nimi pierwsze ważne spotkanie.
To spotkanie, które olałeś?
Tak.
Czy to nie było ważne?
Było.
Kupiłam nowy zestaw garnków i szczoteczkę wodną.
- Używasz szczoteczki wodnej? - Pewnie.
Szczoteczkę wodną, nić, zwykłą szczotkę i płyn do płukania.
Wchodzisz do łazienki o 23,00 i wychodzisz o 2,00?
Najpóźniej o 2,00. Poczekaj chwilę. Mam drugi telefon.
- Halo? - Dzień dobry.
Mówi Roger Ipswich.
Jak tam sprawy w księgowości?
Zauważyłem, że kupuje pani
spore ilości rzeczy na rachunek pana Petermana.
Cóż, jestem prezesem.
Tak, wszyscy jesteśmy pod wrażeniem.
To konto przeznaczone jest tylko do celów biznesowych.
Cóż... Czy prezes nie może robić tego, co chce?
Nie.
Będę w pani w biurze jutro z samego rana. Miłego dnia.
Halo?
Jest tam ktoś?
RESTAURACJA
- Cześć. - Cześć.
Dlaczego nie wziąłeś tego dużego?
Ta czapka zbiera ciepło. Nawet nie potrzebuję płaszcza. To niewiarygodne.
- No ja nie wierzę. - I umówiłem się na randkę z kasjerką.
Jest w niej coś z Marisy Tomei.
Szkoda, że w tobie jest coś z George'a Costanzy.
Wychodzę z nią jutro. Mówiła, że ma coś do zrobienia.
To randka?
A co za różnica? Wiesz, jak ja działam.
Jestem jak dżingiel reklamowy.
Na początku irytujący. Potem słyszysz go kilka razy i nucisz pod prysznicem.
Na trzeciej randce to już...
By Mennen
Skąd wiesz, że dojdzie do trzeciej randki?
Jeśli mam wątpliwości, to zostawiam coś w mieszkaniu.
Klucze, rękawiczki, szalik. Wracam do niej, by to odebrać
- i zaczyna się randka numer dwa. - To tak stary trik.
Może pojawisz się pod drzwiami w drewnianym koniu?
By Mennen
Co do...
Co tam się dzieje?
- Co? - To światło.
A, ta czerwień.
To od tego neonu kurczaka. Jest naprzeciwko mojego okna.
- Nie możesz zasłonić okien? - Są zasłonięte.
Był tu twój znajomy, Seth.
- Coś przekazał? - Tak, zwolnili go.
Jak widać, pościel, którą kupiłam,
to arystotelesowa tunika z pierza.
- Co pan myśli? - Kolejny strzał w dziesiątkę.
Cóż, panie Ipswich, skoro każdy z moich wydatków
miał oczywiście biznesowe uzasadnienie...
Chcę jeszcze zobaczyć czapkę z soboli, którą kupiła pani wczoraj.
Dlaczego chce pan zobaczyć czapkę?
- Kosztowała 8000 dolarów. - Co?
Skoro wiedziałeś, że spotkanie było ważne, dlaczego poszedłeś ze mną na lunch?
- Jesteśmy kolegami ze studiów. - Znałem cię tylko przez Moochiego.
Nie martw się tym, Jerry.
Najważniejsze, że nadrobiliśmy te wszystkie lata.
Mogę wziąć ogłoszenia?
Nie przeczytałem jeszcze komiksu.
Jak tam życie na czerwonej planecie?
To mnie dobija. Nie mogę jeść, nie mogę spać.
Widzę tylko to wielkie czerwone słońce w kształcie kurczaka.
Poszedłeś złożyć skargę?
Nie przejęli się.
Nie sądzę, by wiedzieli, co tu się dzieje.
Co robisz?
- Mam ochotę na płatki. - To sok pomidorowy.
Dla mnie wyglądało jak mleko.
Jerry, miesza mi się już w oczach.
Dosyć tego. Wprowadzam się do ciebie, Jerry.
Nie wiem, czy to dobry pomysł.
Martwię się, że...
Mieszkając razem...
Moglibyśmy zacząć się kłócić.
Posłuchaj, mam świetny pomysł. Masz twardy sen, nie?
- Może zamienimy się mieszkaniami? - A może pójdę spać do parku?
Możesz zburzyć te ściany i zrobić z tego ośmiopokojowy apartament.
Jerry, to ściany nośne. Nie można ich burzyć.
A szkoda.
Będę musiał ich stąd pogonić.
- Jak zamierzasz to zrobić? - Tak jak robiliśmy to w latach 60.
Wyjdziemy na ulicę.
- Dzięki, ale już sobie poradzę. - I tak już wszedłem. Daj spokój.
Chcesz się jutro spotkać?
Nie, będę zajęta.
- To może w weekend? - Będę zajęta dość długo.
Dobrze. Do zobaczenia.
Hej. Zapomniałeś kluczy.
- To nie moje klucze. - Moje też nie.
A to jednak moje klucze. Dziwne.
- Do widzenia, George. - Tak, cześć.
Pa.
Halo? Nie uwierzysz, z jakiej randki właśnie wróciłam.
Costanza
Jak to nie masz czapki?
- Zostawiłem ją u Heather. Czy one żyją? - Nie, są martwe.
- Muszę zwrócić tę rosyjską czapkę. - Dobrze. Zadzwonię do Heather.
Ty będziesz miała czapkę, a ja drugą randkę.
A teraz patrz na tę magię.
Naciśnij 9, Merlinie.
- Halo? - Cześć, Heather, tu George Costanza.
Posłuchaj, nie chcę przeszkadzać,
ale przez przypadek zostawiłem czapkę w twoim mieszkaniu.
- Może wpadłbym później ją odebrać? - Nie zostawiłeś tu czapki.
Jestem pewien, że zostawiłem ją za poduszką fotela. Przez przypadek.
Nie ma tu czapki. Muszę lecieć.
Wiesz co, może po prostu przyjdę... Hej.
- Seth? - Cześć, Jerry. Co myślisz?
Myślę, że wyrzucasz śmieci w knajpce z kurczakiem,
ale to nie może być prawda.
Tak, jestem nowym kierownikiem.
Ale byłeś w zarządzie firmy, a to jest fast food.
To nie fast food, tylko dobre i szybkie jedzenie.
Następnym razem ja stawiam lunch, dobra?
Hej!
Nie jedzcie tego kurczaka!
NIEŚWIEŻY KURCZAK
Jest nieświeży! Pożałujecie tego!
- To nie będzie dobre dla firmy. - To nie będzie dobre dla nikogo.
Cieszę się, że się zamieniliśmy. To najlepsze rozwiązanie.
Kramer, jeśli mam tam mieszkać, to musisz wynieść stamtąd część rzeczy.
To mnie naprawdę przeraża.
Czuję, że może ożyć w środku nocy i mnie zabić.
Pan Marbles? Nie skrzywdziłby muchy.
Jeszcze coś. Nie chcę, by Newman używał mojej...
Nie.
- Niezłe mieszkanko, Kramer. - Tak.
Można posiedzieć i pomyśleć.
Nie przyzwyczajaj się.
Jak tylko Seth dostanie nową pracę,
obaj wracacie do kurczakowej supernowej.
To kurczak Rogersa? Weź to stąd.
No nie wiem. Facet robi całkiem dobrego ptaka.
Ale ja ich bojkotuję.
- Co to, orzesznik? - Tak.
Drewno sprawia, że jest taki dobry.
Naprawdę?
Przestań. Co z tobą?
- Mogę w czymś pomóc? - Tak, nazywam się Elaine Benes.
Poznaliśmy się w Barneys. Jestem przyjaciółką George'a Costanzy.
Cześć.
Nie wiem, czy jesteś tego świadoma, ale George miał taki żałosny plan,
by zostawić coś u ciebie, żeby mógł wymusić drugą randkę.
- Naprawdę? - Wiem.
Ma problemy z pewnością siebie.
- Nie do końca... - George.
Wiem, że powiedziałaś mu, że nie masz tej czapki,
żeby nie musieć się z nim widzieć i... Bardzo dobrze
to rozumiem,
ale muszę zwrócić tę czapkę.
Nie wiem, co powiedzieć, ale tej czapki naprawdę tu nie ma.
Może sprzątaczka ją zabrała. Zaprosiłam znajomych, ale...
To ma sens.
Nie miałabyś nic przeciwko, żebyśmy się tu rozejrzeli?
Proszę.
Miło cię znowu widzieć.
Blefuje. Pewnie gdzieś ją tam schowała.
To katastrofa.
No nie wiem. Popatrz na to.
Ukradłeś jej zegar?
Dobra robota.
Tak. Punkt dla nas.
Co to za dźwięki?
Jakbym był na statku.
Muszę się zrelaksować.
Halo?
Jest tam ktoś?
Pan Marbles?
Powiedziałam Ipswitchowi, że po południu będę miała czapkę.
- Co teraz zrobię? - Powinnaś się z nim przespać.
Cześć, stary.
W ogóle nie spałem.
Nie wiecie, jak tam jest. Całą noc słychać jakieś dźwięki,
a to czerwone światło wypala mi mózg.
- Wyglądasz na zestresowanego. - Jestem zestresowany.
Co mam zrobić?
Jeśli nie będę miała tej czapki do 16,00, to dopadną mnie jak Nixona.
Znasz mojego znajomego, Boba Sacamano?
Myślałam, że to znajomy Kramera.
Zadzwonił o 3,00 w nocy, porozmawialiśmy.
Sprzedaje rosyjskie czapki w Battery Park za 40 dolarów.
- Czterdzieści? Czy to sobole? - Nie, ale różnica jest niewielka.
Tak, świetny pomysł.
- Dobra, spróbujmy. Chodźmy. - Wio.
Stygnie już.
- Było blisko. - Dlaczego musimy to ukrywać przed Jerrym?
Bo jeśli dowie się, że uwielbiam tego kurczaka,
to wrócę do mojego czerwonego pałacu.
Czapka, którą pani kupiła za pieniądze firmy, była z soboli.
To nutria.
Cóż, to... Pewnego rodzaju soból.
Nie, to pewnego rodzaju szczur.
To czapka ze szczura?
W dodatku słabo wykonana, nawet jak na czapkę ze szczura.
Nie zostawia mi pani wyboru, muszę wnieść
o pani natychmiastowe zwolnienie.
Nic poza aprobatą samego pana Petermana tym razem pani nie uratuje.
Ale on jest w dżungli Myanmaru.
I zwariował, z tego, co słyszałem.
Chwileczkę. Mogę pana zwolnić?
Nie.
- Dzwoniła Heather? - Tak i słuchaj.
Powiedziała: „Oddzwoń, jak będziesz miał czas”.
Jak będę miał czas. Rozumiesz?
Nie. Ale to bardzo ekscytujące.
Wie, że mam jej zegar. Ja wiem, że ma moją czapkę.
Myślę, że jest gotowa dokonać wymiany.
Możliwe też, że postradałeś zmysły.
- Myślałem nad tym. To mało prawdopodobne. - Ja bym sprawdził jeszcze raz.
Dlaczego nie zadzwoniłeś do Jerry'ego?
Nie potrafię z nim już rozmawiać.
Odkąd zamieniliście się mieszkaniami, jest za bardzo
podobny do ciebie.
Szkoda.
Seth, jesteś kierownikiem. Nie możesz wyłączyć tego neonu?
Skłamałem, Jerry. Jestem tylko zastępcą kierownika.
Zamówienie numer 67, rodzinna uczta.
Numer 67. Tutaj.
- Cześć, Newman. - Cześć, Jerry.
- Zapomniał pan brokułów na parze. - Zaczekaj.
Brokuły?
Nie zjadłbyś brokułu, nawet gdyby usmażyli go w czekoladowym sosie.
Kocham... brokuły. Są... zdrowe.
Naprawdę?
To może skosztujesz?
Z chęcią.
Nikczemne ziele!
To dla Kramera, prawda? Wiedziałem.
Ta tłusta klamka i ciągłe oblizywanie palców.
- Uzależnił się od kurczaka, tak? - Tak!
Proszę, niech ktoś mi da miodową musztardę!
Newman, co tak... Cześć, stary.
- To było dobre. - Spodziewałeś się Newmana?
To ciekawe, bo wpadłem na niego w Smażalni Kenny Rogers.
Kenny Rogers. Nienawidzę tego miejsca.
Kupił bardzo dużo kurczaka, prawie dla dwóch osób.
- O ile jedna z nich nie jest nim. - No tak.
Elaine tu była.
Zostawiła czapkę od Boba Sacamano.
Jest na niego zła. Oj bardzo.
Dzięki, że wpadłeś.
Tęsknię za moim mieszkaniem.
- Może się znowu zamienimy. - Nie myśl o tym.
W przeciwnym razie nie będę miał wyboru i znowu wywieszę ten baner,
i wygonię tego Rogersa z miasta.
Nie sądzę, żebyś to zrobił.
Oszczędzę ci fatygi. Sam to zrobię.
Pewnie, proszę bardzo. Wywieś go. To bez znaczenia.
- Dobra. - Nie, Jerry.
Potrzebuję tego kurczaka! Muszę go mieć!
Zostaw tę smażalnię w spokoju! Kenny nigdy nikogo nie skrzywdził!
- Chyba masz problem. - Mam spory problem, Jerry!
MYANMAR (BIRMA)
Uklęknij tutaj.
- Co? - Uklęknij.
Uklęknąć? Dobra.
Elaine.
Pan Peterman.
Mówi pan po birmańsku?
Nie, Elaine, to był bełkot.
Miałaś problemy, żeby tu dotrzeć?
Nie, jest pan jedynym
białym poetą-dygnitarzem w okolicy.
Jesteś skrytobójczynią?
Pracuję dla pana firmy.
Jesteś dziewczyną na posyłki wysłaną przez sklepikarzy,
by odebrać zapłatę za rachunek.
W sumie,
mam tu jeden rachunek.
Jeśli mógłby pan podpisać to rozliczenie,
to chyba uda mi się jeszcze złapać ostatnią łódkę.
Z przyjemnością, Elaine.
Proszę.
Ale muszę zobaczyć tę czapkę.
Racja.
Więc jak chcesz to zrobić?
Dobrze, George, będę szczera.
Po pierwszej randce stwierdziłam, że jesteś irytujący.
Ale po kilku spotkaniach ciągle siedzisz mi w głowie.
Costanza
Więc naprawdę nie masz mojej czapki?
Co?
Chodźmy coś porobić.
- Co jest w torbie? - To kanapka.
Cholerne salami.
Mój zegar.
- Ukradłeś go? - Cholerne delikatesy.
Ostatni raz pomieszali coś w moim zamówieniu.
Cześć, Seth. Ale leje.
Ohydne.
- To nie będzie dobre dla firmy. - To nie będzie dobre dla nikogo.
Kenny?
KENNY WRÓĆ!
Kenny.
Nareszcie w domu.
Jest tam ktoś?
Pan Marbles.
To miejskie sombrero. Wstawiłam je na okładkę ostatniego katalogu.
Horror.
Napisy: Grzegorz Hinc