Tęsknię za Trójkątem Bermudzkim.
Chyba niewiele się tam teraz dzieje.
Oj, dzieje się. Dużo się dzieje.
Sekcja zwłok obcego jest we wszystkich gazetach.
No, wiem.
Musiałby się zgubić jakiś samolot albo łódź Greenpeace.
Wtedy znowu mówiliby o Trójkącie.
A co trzyma tam wodę? Czemu ona nie znika?
To by nie miało sensu.
To przepiękna woda.
Bermudy są nasze?
Nie, brytyjskie.
Szczęściarze z tych Szwabów.
Co myślisz o tej sekcji zwłok obcego?
- Poważna sprawa. - Też tak sądzę.
Doktor za chwilę przyjdzie.
„Trudny”?
Elaine, nie powinnaś tego czytać.
Powiedz mi o tej wysypce.
Cóż...
Zauważyłam, że ktoś napisał w mojej karcie,
że byłam trudną pacjentką w styczniu '92.
Muszę przyznać, że pamiętam dokładnie tę wizytę.
Pielęgniarka kazała mi założyć koszulę,
ale miałam znamię na ramieniu
i specjalnie włożyłam bluzkę na ramiączkach,
więc nie było sensu zakładać koszuli.
Są papierowe i...
To było dawno temu.
Może to wymażę?
Co z tą wysypką?
To było napisane długopisem.
Oszukał mnie pan z tym wymazaniem.
Dobrze, pani Benes. To nie wygląda groźnie.
Nic pani nie będzie.
Co pan pisze?
Doktorze?
- Proszę bardzo. - Dziękuję.
Mam nadzieję, że wyprał pan tamtą plamę po musztardzie.
Jerry, co się dzieje z twoim radiem?
Nie wiem. A co jest nie tak z twoim?
Dałem je Lomezowi za kilka steków.
- Cześć. - Cześć.
- Widzisz, jest zepsute. - Nie, działa.
- Jest zepsute. - Patrz. Pokażę ci.
Musisz tylko... Musisz postukać tu śrubokrętem.
- Uśmiech. - Co ty robisz?
Poznałem dziewczynę, Sheilę.
Pracuje w punkcie fotograficznym.
Ma niesamowity uśmiech, jakby miała za dużo zębów.
Dodatkowe zęby, uwielbiam to.
Słuchaj lepiej. Idę odebrać zdjęcia, a ona mówi:
„Mam nadzieję, że wyprał pan tamtą plamę po musztardzie”.
- Jaką plamę po musztardzie? - Nie rozumiesz?
Ogląda moje zdjęcia.
Czemu zrobiłeś zdjęcie plamie po musztardzie?
- To nieważne. - Rozumiem, ogląda.
Tak.
Musisz to naprawić.
Próbowali. Ale znowu to samo.
- To zażądaj zwrotu pieniędzy. - Nie mogę.
- Gwarancja wygasła dwa lata temu. - Ale chciałbyś?
- Ale jak ty... - Nie. Chciałbyś?
- Chyba tak. - Tak.
Nie uwierzycie,
co mi się dziś przytrafiło u lekarza.
Znowu koszula?
Nie. Spojrzałam na kartę i było tam napisane, że jestem trudna.
- Czemu ktoś miałby tak sądzić? - Poznali cię.
A potem lekarz coś tam dopisał i nawet nie spojrzał na moją wysypkę.
Może znajdź lekarza, który cię nie zna?
No co ty. Nie jestem trudna. Jestem łatwa.
Bo ubierasz się na luzie i sypiasz z wieloma facetami?
- Słuchaj, ty... - Uśmiech.
Elaine, nie musiałaś wkładać koszuli.
Och, to przyjemność. Uwielbiam je. Mam nawet taką w domu.
Jest świetna, jeśli chcesz po prostu coś na siebie narzucić.
- Dzień dobry. - Dziękuję.
Dobrze.
Niech tylko zerknę na pani historię.
Skąd ma pan moją kartę?
Od poprzedniego lekarza. Takie są procedury.
Opowiem panu moją historię.
Dobrze. Zerknijmy.
Nie wygląda groźnie. Nic pani nie będzie.
Proszę. Naprawdę swędzi.
O nie.
- Seinfeld? - Tak.
Paczka dla pana. Proszę tu podpisać.
- Od kogo? - Bez adresu zwrotnego.
- A co, jeśli jej nie chcę? - Odmawia pan przyjęcia?
- Może. - Dlaczego?
- Nigdy tego nie robiłem. - Czemu teraz?
A czemu nie?
Dobrze.
Dlaczego odmówiłeś? Każdy uwielbia paczki.
Nie wiem. To było dziwne. Dziwaczny nadruk. Nie wiem, od kogo była.
Co, myślałeś, że to bomba?
Niewykluczone.
Ale masz ego.
- Czemu nie miałbym dostać bomby? - Kto by ci wysyłał bombę?
Linia lotnicza, za wszystkie żarty z orzeszkami?
Ty chyba myślisz, że mógłbyś dostać bombę.
Kilka osób nie miałoby nic przeciwko mojemu zniknięciu.
Nawet więcej niż kilka.
Zobacz. Odebrałem od Sheili.
Musiały jej się podobać.
- Nie masz Mercedesa. - Wiem.
Oparłem się tylko o niego, żeby wyglądał, jak mój.
- Kierowca wygląda na wkurzonego. - Nie miał nic przeciwko.
Zobacz.
- Czy to Burt Reynolds? - Muzeum woskowe.
- Co to? - Dużo gołej skóry.
To na pewno Sheila z punktu fotograficznego.
- Nie bardzo widać jej twarz. - Musiała to tu włożyć.
- Sheila z punktu fotograficznego. - Dzień dobry pani.
Dobra. Do zobaczenia później.
- Gdzie idziesz? - Zaprosić ją na randkę.
- Nie. Nie grasz w grę. - Jaką grę?
Ona próbuje cię kusić,
a ty tylko odpowiadasz: „Podoba mi się twoje zdjęcie.
Pójdziesz ze mną na randkę?”.
- Niedobrze? - George, to sztuka uwodzenia.
Musisz za nią podążać.
Wysyła ci kuszące zdjęcie, ty też jej takie wyślij.
Oj, nie wiem.
Wiesz, zawsze robiłem dobre zdjęcia.
Podoba mi się ten pomysł.
Cześć, Danny!
- Jak tam? - Cześć, Leo.
Co z twoim siostrzeńcem? Nie odebrał paczki.
Odbierze. Robi sobie tylko żarty.
Podpiszę za niego.
I zaczął pisać w mojej karcie.
Może ją zdobądź i zmień w niej, co chcesz?
Nie można po prostu zmienić swojej karty.
Ja zmieniam moje dane osobowe w pracy cały czas.
- Poważnie? - Pracuję tam od dwóch lat.
To nie przypadek.
Elaine, wysłałaś kiedyś komuś swoje pikantne zdjęcie?
Tak. Wysłałam takie wszystkim znajomym.
Pamiętasz moją świąteczną kartkę?
Ach, tak.
Sutek.
A jak spisał się Kramer?
Był bardzo profesjonalny.
- To było miłe doświadczenie? - Tak.
Tak mi się podobało to zdjęcie, że wycięłam sutek
i wstawiłam do swojej karty z klubu fitness.
- Fajnie. - Tak, to w sumie fajne.
Muszę zobaczyć się z dr. Bergiem.
- Wysypka się powiększa. - Nie może pani przyjąć, jest zajęty.
Och, litości.
Mam nadzieję, że jest zaraźliwa.
No, dalej. Jedź.
Dzień dobry, doktorze Berg.
- Nie wiedziałam, czy... - Karta, panno Benes.
Proszę, wystarczy.
- Hej. - Gdzie jest Kramer?
- Poszedł po sos do steków. A co? - Mam sprawę osobistą.
- Cześć. - Jerry, to twój wujek Leo! Cześć!
Hej, Leo. Nie musisz krzyczeć.
Odebrałem twoją paczkę.
- Jakim cudem odebrałeś moją paczkę? - Odebrał twoją paczkę?
- Co mam z nią zrobić? - Nie wiem, co masz z nią zrobić.
Powiedz, żeby otworzył.
Nie będę traktował wujka jak robota do rozbrajania bomb.
Jerry, twój kuzyn Jeffrey
występuje w The Mikado, produkcji Departamentu Parków.
Chodźmy na to razem.
- Otwórz paczkę, Leo. - Dobrze.
Otwieram!
Otwiera.
A więc to nie była bomba?
Nie. Żadnej bomby.
- A więc co? - Głupi Leo.
Czyścił piekarnik płynem. Zostawił tam kanister.
Kontrolka się zapaliła. Wszystko wyleciało w powietrze.
- Nic mu nie jest? - Nie.
Ale spaliło mu brwi, wąsy, wszystko.
Jest teraz gładziutki. Jak foka.
Tak, nadal czekam.
Czy to moje radio?
O, dostałeś.
Co się z nim stało? Jest całkiem rozwalone.
Dokładnie. Teraz wygląda, jakby zostało zniszczone w podróży.
Ubezpieczyłem to na 400 dolarów.
Ale miałeś mi załatwić zwrot pieniędzy.
Nie da się. Twoja gwarancja skończyła się dwa lata temu.
A więc teraz poczta zapłaci za moje nowe radio?
- Spiszą to na straty. - Jak to?
Spisują to na straty.
Ale co?
Jerry, duże firmy wszystko spisują na straty.
Nawet nie wiesz, co to jest strata.
- Wiesz? - Nie.
Ale oni wiedzą.
I oni to spisują.
Chciałbym cofnąć się o 20 sekund.
Co? Słucham? Nie ma wolnych miejsc przez cały miesiąc?
Przecież ja tu umieram.
Halo?
Bez powodzenia?
Jerry, to był dr Zimmerman. Alfabet się skończył.
Nie ma żadnego Zorna albo Zutroffa?
Są na wakacjach. Każdy doktor w tym mieście wie, kim jestem.
A może dr Resnick? Mój wujek Leo jutro do niego idzie.
Dr Resnick. Nie ma go na liście.
Nie jest najlepszy.
Elaine mówiła, że jesteś w tym dobry.
Tak. Projekt Elaine był zabawny. Dobrze się z nią bawiłem.
- Nie masz swojego aparatu? - Nie.
Ale cacko.
Dobra.
Wygląda dobrze.
Bardzo dobrze.
Podoba mi się twój strój.
- Czuję się grubo. - Jesteś krągły.
Aparat to kocha.
Nie zrobimy nic, co sprawi, że poczujesz się niekomfortowo.
Słowo klucz to „ze smakiem”.
Zrelaksuj się i ciesz, bo jesteś świetnym facetem.
Robimy to?
Tak.
Dobra. Poczuj rytm!
Poczuj rytm. Dobra.
Masz silne mięśnie klatki piersiowej, ale nie widać tego pod koszulką.
- Mam ją zdjąć? - Nie wiem. To zależy od ciebie.
- Myślisz, że lepiej będzie, jak zdejmę? - Może. Jak chcesz.
- Dobrze! - Tak.
Świetnie, George. Właśnie tak. Pokaż to.
Wypnij się! Tak.
Tak trzymaj! Bądź facetem!
Kochaś! Jesteś kochasiem.
Och, tak. To nie może się nie udać.
Halo?
Czy to pani Elaine Benes?
Tak. Kto mówi?
Dzwonimy z Amerykańskiego Stowarzyszenia Medycznego.
Czy może pani potwierdzić swoje nazwisko?
B-E-N-E-S?
Tak. O co chodzi?
Do widzenia.
Halo?
- Halo? - Co?
Proszę się rozłączyć. Musimy dzwonić dalej.
Przepraszam.
Cześć, Elaine. Co tu robisz?
- Leo, czy doktor już przyszedł? - Nie, zapytam go o moje brwi.
Dobra, Leo, posłuchaj. Jesteś łysy i przestraszony.
Kiedy wejdzie doktor, ja będę mówiła, dobrze?
Leo. Miałeś chyba mały wypadek.
To była kula ognia.
Nie powinnam była go zostawiać samego.
- A kim pani jest? - Jego pielęgniarką. Paloma.
Nie jest moją pielęgniarką.
Ma lepsze i gorsze dni.
W czym jest problem?
- Czy odrosną mi brwi? - I ma jeszcze wysypkę.
- Naprawdę? - Tak.
Ostatnio sporo tego.
Wybaczysz mi na chwilę, Palomo?
Pójdę po jakąś maść.
Nie podoba mi się to. Jest za łatwo.
- Elaine... - Cicho. Nakrył nas.
Elaine, co z moimi brwiami?
Już.
Nie podoba mi się to, Kramer.
Długo jeszcze?
Przepraszam. Wygląda na to, że pańskie podanie zostało zafałszowane.
Trwa śledztwo.
- Śledztwo? - Cześć, Jerry.
Cześć, Newman.
Kramer, możesz wyjść.
Jerry na chwilę zostanie.
Podejrzenie oszustwa.
Oszustwa?
Masz przechlapane, stary.
Mam dla pana maść. Gdzie jest...
- Gdzie pana pielęgniarka? - Wyszła.
Nie ma co się denerwować.
- Spokojnie. - Jestem spokojny.
Leo, nie podoba mi się pana postawa.
- Postawa? - Teraz pan utrudnia.
Co pan pisze?
Podobały mi się zdjęcia, które tu wczoraj odebrałem.
Cieszę się, George.
Tu jest rolka, która może ci się spodobać.
- Świetnie. - To co, za godzinkę?
Ron, muszę iść na obiad. Wywołasz tę rolkę?
Pewnie.
A tak w ogóle, znasz modelkę, która tu przychodzi?
Zniknęło jej jedno zdjęcie w bieliźnie.
- Widziałeś je? - Nie.
Dobra.
Zadam ci pytanie.
Czy to nie ciekawe, że twój przyjaciel przewidział to
i wykupił ubezpieczenie na twoje radio?
Paczki rzadko się niszczą podczas przesyłki.
- Wyjaśnij „rzadko”. - Często.
Do czego my tu dążymy, Newman?
Trochę tu gorąco pod lampami, co, Seinfeld?
Trochę gorąco.
Mnie jest wygodnie.
- Mogę łyka? - Nie.
Gramy w kotka i myszkę?
Przyznaj się!
Radio było już zepsute.
Nic mi nie udowodnisz.
Czy to jest twój podpis?
Nie, w sumie to nie jest.
„Wujek Leo”?
Sprawa zamknięta z powodu braku dowodów.
Jerry!
Wchodzisz tam, bierzesz kartę i wychodzisz. Rozumiesz?
Tak, nie ma sprawy. Pożycz mi tylko chustkę.
- Co? Tę? - Tak. Jest ładna.
- Proszę. - Dobra.
- Karta nadchodzi. - Dobrze.
Bennett, tak?
Benes, durniu.
Mam na nazwisko Benes.
Tak.
Jerry.
Jerry?
Jerry!
Podoba mi się to.
- Mogę jakoś pomóc? - Tak.
Jestem dr Van Nostrand z kliniki.
Potrzebuję karty Elaine Benes.
Jest moją pacjentką i...
Chyba tego nie przeżyje. To bardzo poważne
i skomplikowane.
Rozumiem. Jaka to klinika?
Dokładnie.
- Słucham? - Z Neo Kliniki Hoffermandorf
- w Belgii. - Naprawdę?
Holandia?
- Gdzie moja karta? Masz ją? - Nie.
- Co? Co się stało? - Nie wiem, ale założyli kartę i mnie.
Nie wiem, gdzie mogą być.
Nie możesz ich znaleźć? Cudownie.
Gra trwa dalej.
Jeśli je znajdę, zadzwonię.
Świetnie. Może gdzieś razem wyskoczymy.
Pewnie.
Cześć.
Hej.
Ten niski koleś wreszcie mnie gdzieś zaprosił.
Naprawdę?
Nigdzie nie mogę znaleźć jego zdjęć.
Wiesz, co się stało? Facet z poczty je skonfiskował.
Zostawił swoją wizytówkę.
„Newman”?
USŁUGI POCZTOWE USA
Nie wiem, dlaczego Newman chciał mnie widzieć.
Panowie.
Cieszę się, że was widzę.
Pojawiły się pewne nieścisłości, które chciałbym wyjaśnić.
- Jestem czysty, Newman, wiesz o tym. - Czysty? Nie za bardzo.
To nie jest facet,
który jest zadowolony z działania swojego sprzętu, prawda?
- Skąd to masz? - To moje zdjęcie.
Włamujesz się do niego jak wydra, która próbuje otworzyć małżę.
Nie wiem, o co chodzi, ale na pewno można to wyjaśnić.
To się nazywa oszustwo.
Jak czekałem na ten moment, Seinfeld.
Na dzień, kiedy zdobędę dowody,
żeby wykopać cię z twojej wygodnej jaskini
i wystawić ciebie, potwora, na światło sprawiedliwości.
- Podłego potwora... - Newman!
Będzie mała grzywna.
Dobrze.
- Możemy już iść? - Nie tak szybko, młodzieniaszku.
Jest jeszcze coś ciekawego w tej brudnej sprawie.
Boże.
To zdjęcie jasno pokazuje twoje zaangażowanie
w nikczemne, chore ugrupowanie pornografii pocztowej.
Tak samo, jak to, które znaleziono w tym samym miejscu.
Boże!
Mamy kilka pytań, które chcielibyśmy zadać.
Ja sam mam kilka pytań.
Jeden z waszych listonoszy...
Boże, George.
Sheila, posłuchaj, to nie tak, jak myślisz.
Zaufałem nie tej osobie, co trzeba.
Mówił, że słowo klucz to „ze smakiem”.
Ponadczasowa sztuka uwodzenia.
Sheila!
Rany.
Droga nie była długa.
Plecy mnie bolą od nierówności.
Proszę, przestańcie narzekać.
Uśmiech. Jesteśmy dobrymi pacjentami.
Dobrze, pani Benes, zechce pani wejść?
- Z przyjemnością. - Sekunda.
- Dobrze. - Halo.
Tak.
W zasadzie są tutaj teraz.
Rozumiem.
Napisy: Małgorzata Misiaszek