A co sądzisz o tym? Załóżmy, że porywają cię kosmici.
- Świetnie. - Przewożą na statek-bazę
i zabierają na swoją planetę jako osobliwość.
Wolałbyś być w ich zoo czy w cyrku?
Wolałbym w zoo.
Tam chyba mógłbym bardziej decydować o sobie.
Cyrk objeżdżałby całą planetę pociągiem.
Musiałbym w małym kapelusiku skakać przez ogień.
Wkładać małe główki kosmitów do ust.
- W końcu to show biznes. - Tak.
A w zoo może dostałbym kobietę do towarzystwa, żeby się rozmnażać.
A gdyby się tobą nie zainteresowała?
To byłoby prawie jak teraz.
Tylko lecisz statkiem w kosmos.
Czemu nie mogłem pójść do łazienki w tym sklepie?
Uwierz mi, to najlepsza łazienka w dzielnicy.
On wie.
Tutaj, w lewo.
Wysoka, we wspaniałych marmurach. Wręcz odrzutowe spłukiwanie.
Lepiej nie czekajcie. Zobaczymy się później.
- Na pewno? - On wie.
BRANDT-LELAND INWESTYCJE
Ładnie.
Może wypróbujesz tę opowieść o zaręczynach?
- Nie zadziała. - Jesteś pewien?
On wie.
Posłuchaj, naprawdę cię lubię,
ale powinniśmy zostać przyjaciółmi.
- Przyjaciółmi? - To znaczy...
Boże.
Ten tuńczyk smakuje jak stara gąbka.
Przyjaciółmi. Tak. Czemu nie?
Może być fajnie.
Jak ty i Jerry.
TOALETA MĘSKA
To cholerstwo znowu się zacięło!
Wiesz, co się stało?
Na wałkach są takie płaskie punkty.
Leland wzywa wszystkich natychmiast do konferencyjnej.
- Chodź. - Dobrze. Tak.
Dobrze.
Pamiętasz, jak opowiadałam ci o Gillian?
Mojej przyjaciółce piszącej do katalogu L. L. Bean.
Powinieneś do niej zadzwonić.
Sam nie wiem, a masz?
- Nieźle. A co ona... - Z drugiej strony trochę danych.
Robi wrażenie. Poważny związek od '92 do '95.
- Ma samochód. - Tak.
Ulubiony prezydent: James Polk.
Pokaż.
Jak poszło z Kevinem? Wykopałaś go z powrotem do Kentucky?
Nie uwierzysz. Zaproponowałam, żebyśmy zostali przyjaciółmi.
Odpowiada mu to. Naprawdę chce się przyjaźnić.
- Po co ludziom przyjaźnie? - Nie jest tak źle.
Mówił, że nawet pójdzie do muzeum miniatur.
Ty byś tego nigdy nie zrobił.
Tam wszystko jest takie małe.
To głupie.
Opowiedziałem recepcjonistce historię o zaręczynach,
ale powiedziałem, że to moja narzeczona.
- Co? - Nie rozumiesz?
Takie kobiety są jak tajemnicze plemię żyjące w zakazanym mieście.
Ludzi takich jak ja nie było tam od tysięcy lat.
A dzięki opowieści stałem się jednym z nich.
Mam na ręce pieczątkę, mogę wchodzić i wychodzić, kiedy zechcę.
Rozgryzłeś to.
Ostrzegałam królową, że jesteś blisko.
A teraz chyba będziemy musiały przenieść całe to cholerne zakazane miasto.
- Mogę to wziąć? - Nie, będzie mi potrzebne.
Dzięki.
Cześć. Przyszedłem do pana Arta Vandelaya.
Przykro mi, ale nie ma tu żadnego pana Vandelaya.
Pozwoli pani,
że upewnię się, czy nie przekręciłem nazwiska.
Wydaje mi się, że...
Jest piękna. Kto to?
Jeśli musi pani wiedzieć, to była moja narzeczona, Susan.
Niech spoczywa w pokoju.
Tak mi przykro. Była urocza.
- Jestem Amanda. - A ja George.
- Dobra robota. - Wiesz, jak mawiają.
„Nie stek sprzedajesz, tylko jego skwierczenie”.
- Kto ma ochotę na drinka? - W takim razie dla mnie podwójny.
- Jerry. - Gillian.
- Cześć. - Bardzo miło cię poznać.
Miło cię poznać.
Ma męskie dłonie.
- Męskie dłonie? - Dłonie jak mężczyzna.
Jak jakiś stwór z greckiej mitologii.
Jakby była w połowie kobietą, a w połowie jakąś straszną bestią.
Wolałbyś, żeby w ogóle nie miała dłoni?
Tylko haki?
Z hakami byłaby atrakcyjniejsza?
Wyglądałaby luzacko.
Odbierzesz mnie jutro z White Plains?
Pewnie.
Będę miała pięć wielkich pudeł guzików.
W razie czego masz dodatkową parę rąk
- do pomocy. - Jerry!
- Kamer? - Cześć, chłopie.
Jest ósma rano. Co się dzieje?
Śniadanie. Muszę być u Brandta-Lelanda koło dziewiątej.
Po co?
Bo tam pracuję.
Jak długo spałem? Który mamy rok?
Pewnie nie zauważyłeś, ale ostatnio włóczyłem się bez celu.
Kiedy o tym wspominasz...
Ale w końcu zrozumiałem, czego mi brak w życiu.
Struktury.
A u Brandta-Lelanda doprowadzam sprawy do końca.
I uwielbiam ludzi, z którymi pracuję.
- Ile ci płacą? - Nie chcę pieniędzy.
Robię to dla siebie.
Oczywiście.
To co tam robisz całymi dniami?
TSOB.
Troszczę się o biznes.
Muszę lecieć. No dobra.
Do zobaczenia wieczorem.
Zapomniałem aktówki.
- Co tam masz? - Krakersy.
Więc zdjęcie zadziałało. Wspaniale!
Chce, żebym ubierał się w stylu swobodnym starannym.
Co to?
- Nie wiem, ale nie masz tego. - No tak. Cześć.
- Gdzie byłeś cały dzień? - Co?
Miałeś mnie odebrać.
- Cholera. - To gdzie byłeś?
Tu, chyba. Wyszedłem po gazetę.
Musiałam poprosić Kevina, żeby wyszedł z pracy i mnie odebrał.
- Od czego są przyjaciele? - Tak.
A on jest przyjacielem.
Jest solidny i chętny do pomocy. Jest twoim dokładnym przeciwieństwem.
Więc to Bizarro Jerry.
Bizarro Jerry?
Jak Bizarro Superman.
Dokładne przeciwieństwo Supermana.
I mieszka w postawionym na głowie Bizarro Świecie.
Góra to dół, a dół to góra.
Wita się, gdy wychodzi, żegna, gdy przychodzi.
Mówi: „Złego dnia”?
Jako przeciwieństwo dobrego dnia?
Nie, to ciągle dobrego dnia.
- Żyje pod wodą? - Nie.
- Jest czarnoskóry? - Dajmy już temu spokój, dobrze?
Niech mnie.
Co za dzień.
- Nie odmówię jednego. - Ciężki dzień w pracy?
Ciągle ktoś wpadał, a telefon nie przestawał dzwonić.
Zbierajmy się, jeśli mamy zdążyć na Zimną fuzję na siódmą.
Na mnie nie liczcie, jestem padnięty.
Stary Leland wykończy mnie przez te raporty.
Jeśli nie skończę ich do 9,00, już po mnie.
No dobrze, muszę iść.
I jeszcze jedno. Możecie być trochę ciszej?
Niektórzy muszą rano pracować. Dzięki.
Fantastyczne miejsce.
Zawsze wydawało mi się, że tu była rzeźnia.
Cześć, Amando.
To moje znajome. Annabell, Justina i Nicki.
- Pracowałyśmy razem jako modelki. - Modelki.
Było zabawnie?
Głupek!
Nicki, jak było w Paryżu?
Nudy.
Wiesz, kto uwielbiał Paryż? Moja zmarła narzeczona, Susan.
Chyba nawet mam jej zdjęcie.
Była piękna.
Chciałbyś zatańczyć?
- Może chleba, Jerry? - Nie, dziękuję, nie jestem głodny.
Choć dopij swoje piwo.
Nie jest odkręcane.
Masz coś na twarzy.
Zajmę się tym.
Nie, wyżej.
To rzęsa. Pomyśl życzenie.
- Nie chcę. - No pomyśl.
Dobrze.
Nie spełniło się.
Też uwielbiasz homary?
Muzeum miniatur było wspaniałe.
- Tak, wszystko takie małe. - Tak.
Cześć. Siadaj, Elaine.
To moi przyjaciele. To Gene.
A jego nazywamy po prostu Feldman.
Bizarro Świat.
Jerry, to było niewiarygodne!
Modelki po horyzont.
- A więc to istnieje. - To nie były wyłącznie legendy.
Kiedy się spotykasz z tą dziewczyną?
Nie spotykam się.
Jestem w środku, za murami.
Możesz spalić most.
- Podpalaj. - Kiedy tam idziemy?
No to... To dość energetyczny tłum.
Co założysz? To?
Przecież tak naprawdę to ja spotykam się z kobietą ze zdjęcia.
Tak.
Ale ja byłem z nią zaręczony.
- Zajmę się tym. - Zajmowałeś się ostatnio.
- Nie przejmuj się. - To niewiarygodne.
Powiedz, Elaine. Co sądzisz o budziku,
który informuje cię o pogodzie, gdy się budzisz?
Przyznaję, że to świetny pomysł.
Nie... Jest niepraktyczny.
Do zobaczenia później, Elaine.
Musimy iść do biblioteki.
- Co tam będziecie robić? - Czytać.
Cześć.
Gillian wpadnie później. Skończę to.
Te łapska. Jakbym umawiał się z George'em „Zwierzakiem” Steele.
Tak.
Może przykuję ją do lodówki i będę wpuszczał za biletami.
To miłe.
Odłóż gazetę. Nie słuchasz, co do ciebie mówię.
- Prawie nie rozmawiamy. - Przecież teraz rozmawiamy, prawda?
- Widuję cię przez marne 20 minut rano. - No proszę.
A kiedy wracasz wieczorem, jesteś skonany.
- Nic już razem nie robimy. - Czemu się czepiasz?
Wiesz, że to szalony okres.
To twój trzeci dzień.
Muszę iść do pracy. Pogadamy o tym później.
No...
Zadzwoń, jeśli będziesz się spóźniał!
- Co się z wami dzieje? - Nie chcę o tym rozmawiać.
Posłuchaj. Widziałeś może mój...
Tu jest. Mam. Widzimy się później.
Zaraz. Chwilę. Dokąd idziesz? Prawie cię już nie widuję.
Ja...
Chyba byłam w Reggie's.
W Bizarro kawiarni?
Kevin i jego znajomi są bardzo mili.
Robią dobre rzeczy.
- Czytają. - Ja też czytam.
Książki, Jerry.
Wielka mi sprawa.
Nie chcę przez resztę życia
wracać do tego koszmarnego mieszkania
i co chwilę omawiać w najdrobniejszych szczegółach
każde wydarzenie dnia.
Czemu nie? Wczoraj, gdy byłem w banku założyć lokatę,
- kasjer dziwnie na mnie spojrzał... - Do zobaczenia, muszę lecieć.
Cały system się rozpada!
Cześć, Amando.
Myślę, że lepiej będzie, jak zostaniemy przyjaciółmi.
Jasne. Wiesz co? Nie mogę teraz o tym rozmawiać.
To cześć.
Nie!
- Przyjaciele? Tylko przyjaciele. - Tak.
Dobrze. Dalej chcesz iść do kina?
Chciałbym, ale jesteśmy przyjaciółmi.
- Umyję ręce. - Dobry pomysł.
Na wieszaku jest ręcznik plażowy.
- Tak. - Jerry.
Moja suszarka zniszczyła zdjęcie.
Potrzebne mi, by wejść do zakazanego miasta.
Kto to?
Zrób mi nowe zdjęcie męskich rąk.
Błagam.
Jeśli to zrobię, weźmiesz mnie do klubu i pokażesz dobrą zabawę?
Tak. Co tylko zechcesz.
Dobrze.
Załatwione.
Jerry.
- Hej. Jerry? - Jestem tu.
- Spóźniłeś się. - Coś mnie zatrzymało.
- Co się stało z twoją dłonią? - Akurat cię to obchodzi.
- Ta praca, straciłem poczucie czasu. - Jasne.
Ty i twoja praca. Elaine przepadła w Bizarro Świecie.
George dzwoni tylko, gdy czegoś chce.
A ja siedzę tu jak ten kurczak na zimno.
Który, nawiasem mówiąc, był dla dwóch osób.
- Gotowałeś? - Zamówiłem. Ale to też wysiłek.
- Matko. - Co się stało?
- Brzuch mnie boli. - Pewnie masz wrzody.
Ta praca cię zabija.
Nas zabija.
Wiesz co? Masz rację.
Te raporty mogą poczekać parę godzin.
Wyjdziemy gdzieś wieczorem? Gdzie tylko chcesz.
- Do kawiarni? - Jasne.
Zadzwonię do George'a.
Czy to nie Elaine?
Może załatwi mi zdjęcie męskich rąk.
- Elaine! - Elaine!
- Cześć, Elaine.
Cześć. Tutaj.
Jerry, George, Kramer.
A to Kevin, Gene i Feldman.
- Tak. - Miło was poznać.
To bardzo dziwne.
Wybaczycie nam na moment?
- Jasne. - Dzięki.
Czego chcecie?
Muszę mieć nowe zdjęcie Gillian.
Starałem się je załatwić, ale męskie ręce o mało nie wyrwały mi ramienia.
- Mogłeś je wziąć. - Nie mogłem.
Słuchajcie, muszę iść. Trzymajcie się.
Elaine?
- Mogę z tobą pójść? - Przepraszam.
Już mamy George'a.
Czemu chciał mnie pan widzieć?
Przejrzałem twoją pracę. Szczerze mówiąc, jest do niczego.
Ale ja...
Miałem problemy w domu.
Będę ciężej pracował. Noce, weekendy, kiedy tylko będzie trzeba.
Nie sądzę, żeby to coś dało.
Twoje raporty
wyglądają tak, jakbyś nie miał żadnego wykształcenia biznesowego.
Nie wiem, co to ma być.
Staram się iść do przodu.
Przykro mi. Nie możemy cię zatrzymać.
Przecież ja tu nawet nie pracuję.
Dlatego to takie trudne.
Cześć, jestem George.
Jesteś pewien, że dobrze trafiłeś?
Tak.
Często przychodziłem tu z narzeczoną. Kiedy jeszcze były tu rzeźnie.
To jej zdjęcie.
Wyciąłeś to z jakiejś gazety?
- Co? - To ja.
Zdjęcie z reklamy Clinique.
Popatrz.
Chodźmy. Prywatna impreza.
To Lainey.
- Cześć, Elaine. - Cześć, Kevin.
- Wejdź. - Dobrze.
Cześć, Gene.
- Co tam? - Nic. Czytam.
Hej, co robisz?
- Jem oliwki. - Zapytać nie łaska?
- Kto to? - Feldman.
- Z naprzeciwka. - Zaraz.
- Hej. - Hej, Kevin.
- Cześć. - Zobacz, na kogo wpadłem.
- Cześć, Kevin. - Cześć, Vargas.
- Jakiś meczyk w weekend? - Świetnie.
- Na razie. - W porządku.
Vargas.
- Mam je. - Doskonale!
Elaine, Feldman załatwił wszystkim bilety na teatr Bolszoj.
- Środek czwartego rzędu. - Nie gadaj!
- Co z tobą? - Kevin.
Tak mi przykro. Mogę coś zrobić?
Nie zrobiłaś już dość?
Ja tylko...
To...
Zamknięte.
Więc tak to wygląda?
Ale to...
To było tutaj. Naprawdę.
Tam był bar i parkiet.
Rozumiem, że DJ rezydował tam, gdzie są piły do kości?
Chodźmy stąd.
Odkryłem w pracy, że w holu jest telefon, z którego międzymiastowe są za darmo.
I co zrobiłeś?
Natychmiast zadzwoniłem do operatora i zgłosiłem im ten błąd.
Miło z twojej strony.
- Kto tam? - Feldman.
- Z naprzeciwka. - Chwilę.
- Przyniosłem ci zakupy. - Znowu?
- Feldman, nie musisz tego robić. - Od czego są przyjaciele?
Może zbyt często tego nie mówię,
ale jesteście najlepszymi przyjaciółmi, jakich można sobie wymarzyć.
Ja być szczęśliwym.
Ja zaraz się rozpłakać.
Napisy: Jacek Kaduczak