Umiem obgryzać paznokcie tak równo,
że nie potrzebuję nawet używać obcinacza.
Ale to sama przyjemność.
Po co obgryzać jak pomyleniec, skoro istnieje ten elegancki przyrząd?
A jeśli siedzisz w więzieniu?
- Nie daliby ci obcinacza? - Nie, to byłaby broń.
Paznokieć wielkiego palca u nogi to broń.
Po miesiącu nieobcinania staje się brzytwą.
Kocham więzienie.
To fascynujące miejsce.
Może kiedyś.
Chcecie, żebym znalazł wiersz o Susan?
Niech spoczywa w pokoju.
Uważamy, że byłoby to korzystne dla fundacji.
Masz ulubionego poetę, George?
Lubię Flavmana.
- Słucham? - Flavmana.
Ty powinieneś wybrać wiersz, bo znałeś Susan najlepiej,
kiedy wydarzył się nieszczęśliwy...
wypadek.
- Odchrząknął? - Tak.
I?
Zaraz przed powiedzeniem: „Nieszczęśliwy wypadek”.
Nadal nie rozumiem.
Jerry, odchrząknięcie to niewerbalne wyrażenie wątpliwości.
Myśli, że zabiłem Susan!
Ratujcie mnie.
Która godzina?
- 13,15. - Dokładnie?
Umówiłem się z Pam.
Tą z księgarni. Jak wam się układa?
W porządku. Nie mam bzika na jej punkcie.
Chciałbym raz mieć bzika.
Gdzie Elaine?
Odwiedziły ją Carol, Gail i Lisa.
Wszystkie mają już dzieci.
O co chodzi z tymi dziećmi?
- Przetrwanie gatunku. - Jasne.
- A tak na marginesie... - Nie, nie zrobiłem tego!
W porządku.
Ponieważ wydobywa się z twojego dziecka, pachnie dobrze.
To słodkie.
Bycie matką sprawiło, że czuję się piękna.
Elaine, musisz mieć dziecko.
Wiecie co...
Jadłam niedawno rybę w Barney Greengrass
- i... - Elaine,
przeprowadź się do Long Island i urodź dziecko.
- Lubię miasto. - Miasto to publiczna toaleta.
Kiedy ostatnio widziałaś mojego małego Adama?
Kiedy byłam w Hamptons.
- Mam zdjęcia. - Nie, nie trzeba...
Popatrz tylko na niego.
Elaine opowiadała mi, jak parę dni temu zamówiła rybę.
Myślisz, że mylę się co do tego Wycka?
Jeśli naprawdę chcesz go sprawdzić, wypróbuj sztuczkę Jerry'ego Lewisa.
- Jerry'ego Lewisa? - Kiedy wyszedł ze spotkania,
celowo zostawił aktówkę z magnetofonem w środku.
Wrócił po nią po pięciu minutach i odsłuchał, co o nim mówiono.
- To paranoja. - Zgadza się.
- Podoba mi się! - Tak myślałem.
Cześć. Jestem Pam.
Ty pewnie jesteś Kramer.
Jerry mówił mi o tobie.
Mam się spotkać z Jerrym. Mam dziś wolne.
Pracuję w księgarni.
Książki.
Ostrożnie!
- Cześć. Przepraszam. - Cześć.
- W porządku. Kramer mnie wpuścił. - Jeśli się pospieszymy,
- zdążymy na film. - Dobrze. Miło było cię poznać.
Mam kłopoty, stary.
Poznałem kobietę.
- Kontynuuj. - Więc...
To dziewczyna Jerry'ego.
Rozumiem, zakazana miłość.
Pracuje w księgarni.
- Ma na imię Pam. - Pam.
Nie znam jej, ale wydaje się czarująca.
Nie potrafię wydusić słowa w jej obecności.
Jerry!
Co ona może w nim widzieć?
Ma delikatną urodę.
Jerry by tego nie docenił, nawet gdyby walnęła go w głowę.
Ale jest moim przyjacielem.
Dlatego jest to tragiczne.
Uważam, na twoje nieszczęście,
iż dla każdego z nas przeznaczona jest jedna kobieta.
Jeden anioł, dla którego przyszliśmy na świat.
To piękne, Newman.
Jeden słodki tulipan,
do którego wzdychamy w nasze znojne dni.
Ty, przyjacielu, znalazłeś swojego anioła.
Czuję to.
Ponieważ również moje serce odnalazło swoją piękność,
której, jak się obawiam, nigdy nie posiądę.
Myślałem, że rozmawiamy o mnie.
Prawda.
Kramer, musisz skonfrontować się z Jerrym.
- Z Jerrym? Nie mogę. - Musisz.
- Nie zrobię tego. - Zrobisz!
„Elaine, musisz urodzić dziecko”.
Gdzie są magazyny z poezją?
The New Yorker publikuje poezję.
Tak, The New Yorker.
Dlaczego je zapraszasz, skoro tak bardzo cię denerwują?
Są moimi przyjaciółkami.
Ale zachowują się, jakby posiadanie dziecka wymagało talentu.
Przestań. Chcesz mieć dziecko.
Dlaczego? Bo mogę?
To siła życiowa. Widziałem wczoraj program o małżach.
Elaine, małż podróżuje z Alaski do Chile,
żeby się spiknąć z innym małżem. Myślisz, że jesteś lepsza?
Tak. Myślę, że jestem lepsza od małża.
Nie mogłem nie usłyszeć, o czym mowa.
- Przykro mi... - Nie. Zgadzam się z tobą.
Cała ta gadanina o dzieciach.
- Jakby prokreacja była obowiązkowa. - Każdy to potrafi.
Powtarza się to do znudzenia.
Powinienem wkrótce mieć ten wiersz.
Wszystko dobrze, George?
Nie.
Nie bardzo.
Od kiedy odeszła Susan, miewam lepsze i gorsze dni.
Niekiedy...
Prześladuje mnie jedno słowo.
Dlaczego?
Dlaczego Susan?
Dlaczego to nie ja lizałem te zaproszenia?
Dlaczego wciąż tu jestem?
Ale muszę uciekać...
Opcje dotyczące tegorocznych akcji wyglądają...
Aktówka.
Kevin, czy brak chęci posiadania dzieci
czyni mnie złą humanitarystką?
- Absolutnie. - Kiedy mnie bliżej poznasz,
zobaczysz, że dobra ze mnie humanitarystka.
Świetnie wykonujesz swoje obowiązki.
Dziękuję bardzo.
- Mam rację? - Tak.
Kramer.
Kramer, podejdź, to mój nowy znajomy, Kevin.
Masz coś...
- Masz... - Tak.
Zjadłem dwa podwójne lody.
- Dobrze się czujesz? - Tak, będzie dobrze.
Jerry zjada takiego loda zawsze po tym, jak da czadu na scenie.
Jestem pewien, że kolejnym podzieli się z Pam.
To nie przetrwa.
- Czemu? - Nie ma bzika na jej punkcie.
Styl Jerry'ego Lewisa?
Zastanawiasz się, jak ludzie odnoszą sukces?
Dzięki takim genialnym pomysłom!
Spójrz. Co się stało?
Jedna strona jest zniszczona.
Zamknięcie zepsute.
- Na jak długo ją tam zostawiłeś? - Na pięć minut.
- Co się do cholery stało? - Odtwórz nagranie. Może się dowiemy.
Muszę najpierw przewinąć.
Dobrze.
Zauważyliście paznokcie George'a?
Tak. Wyglądają, jakby obgryzła je szarańcza.
Robi się tu gorąco. Otwórz okno.
Hej, co robisz?
O Boże!
To wszystko?
- Nie ma nic więcej. - Co o tym sądzisz?
Nie wiem.
Jerry, możemy porozmawiać?
- Jestem zajęty. - Chcę porozmawiać z Jerrym w cztery oczy.
Dlaczego nie mogę zostać?
Ponieważ nie dotyczy to ciebie.
Jeśli mnie to nie dotyczy, to mogę zostać.
- O co chodzi? - O Pam.
- Pam? Co z nią? - Kocham ją, Jerry.
- Co? - Kocham ją.
- Serio? - Jest prawdziwa.
Może przynieść do domu boczek i go usmażyć na patelni.
- Co to znaczy? - I ten głos.
- A co z jej imieniem? - Pam? To piękne imię.
Pam.
Pam?
Pam!
- Ma bardzo ładne włosy. - Niesamowite.
Choć zamieniłbym jej klamrę
na welwetową frotkę. Uwielbiam je.
Masz naprawdę specyficzny gust.
Wiem, czego chcę, Jerry.
Ma ładne łydki.
Jest jak marzenie. Ale nie podoba ci się.
Może mi się spodoba. W wielu kwestiach masz rację.
- Nie spodoba ci się. - Może się spodoba.
- Nie. - Dlaczego nie?
- Głos, łydki, boczek. - Co?
Myślę, że mi się spodoba. Lubię nawet imię.
Pam!
- Więc teraz chce jej jak nigdy dotąd. - Niedobrze!
- Co ja zrobię? - Nie trać nadziei, przyjacielu.
Twa miłość nie będzie nieodwzajemniona. Nie tak, jak moja.
Znów zaczynasz o sobie?
Przepraszam.
Miłość to przyprawa o wielu smakach.
Wachlarz tekstur i oszałamiających chwil.
Chciałbym umieć do niej tak mówić.
Tak.
Słyszę trzy różne dźwięki.
Targanie,
dźwięk czegoś z metalu...
Tak, słyszę metal.
Następnie tajemnicze nie wiadomo co.
Zagwozdka, prawda?
Przychodzi mi do głowy pytanie.
Zastanawiałeś się, czy ich nie zapytać, co stało się z aktówką?
Nie powiedzieliby mi, Elaine.
Prawdopodobnie myślą, że zabiłem Susan.
Nie sądzę, że mnie lubią.
Ta Pam. Mam bzika na jej punkcie.
Bzika? Kiedy to się stało?
Wczoraj, około 18,00.
Może powinniśmy iść na podwójną randkę. Też mam niezłego bzika.
Poznałaś faceta wczoraj.
Tak, ale mamy wspólny cel.
Jałową, sterylną egzystencję aż do śmierci?
Tak.
Wierzysz, że on nie chce mieć dzieci?
- Oczywiście. - Facet powie wszystko, by zdobyć kobietę.
Proszę, nie powiedziałby tego.
Kiedyś powiedziałem kobiecie, że ukułem wyrażenie:
„Wybacz moją łacinę”.
Powiedziałem kiedyś kobiecie, że nie jem ciasta, bo idzie mi w uda.
Powiedziałem kiedyś kobiecie, że lubię spędzać czas z rodziną.
Z twoim wyglądem i moimi słowami stworzymy ideał.
Dobrze.
- Cześć, Kramer. - Cześć, jak się masz?
Cześć, jak się masz?
- Świetnie. - Ja też mam się dobrze.
Ja też mam się dobrze.
- Wyczuwam Pantene? - Wyczuwam?
- Pantene! - Pantene?
O, mój szampon. Wiesz co, to Pantene.
Znalazłam próbkę wśród ulotek w skrzynce.
Nie ma bezwartościowej poczty.
Każdy chce dostać czek czy kartkę, ale...
Aby dostarczyć ulotki także potrzebna jest siła robocza.
Newman!
Co?
Człowiek...
Człowieka porusza zapach.
To bardzo prawdziwe.
Jej bukiet podważył jego twardą...
- Skorupę - Skorupę
I popieścił jego umięśnione serce
Pochłonął go jej lśniący czar
Zanim pies mu buta zżarł
Kramer, to urocze.
To nieznany dwudziestowieczny poeta.
- Jak się nazywa? - Newman.
Elaine, zmieniłaś moje życie.
Kevin. Możesz powtarzać, że nie chcesz mieć dzieci,
brzmi to bardzo dobrze, ale...
Tak naprawdę nie wiem, czy tak myślisz.
Miałem rano wazektomię.
Choć mam przeczucie, że jesteś szczery.
Wpadłem, żeby ci powiedzieć,
jak się cieszę, że jesteśmy razem.
Bardzo się cieszę.
O, to... miło.
Welwetowa frotka.
Kramer.
Witaj, Newman.
Witaj, Jerry.
Jak Pam?
Pam? Co cię to obchodzi?
KSIĘGARNIA BRENTANO'S
No to pa.
Czekaj.
- Dobra, Newman, koniec zabawy. - Spokojnie, Jerry.
Nie chciałbyś teraz stracić kontroli.
- Dlaczego nie? - Ponieważ...
Tylko ja mogę ci pomóc.
No dalej.
Nie wierzę, że tracę Pam.
Wiem, jak się czujesz.
Ja również usycham z tęsknoty do kobiety.
- Myślałem, że rozmawiamy o mnie. - Jasne.
I tak nie potrzebuję twojej pomocy.
Nie, żartownisiu?
Myślisz, że możesz zmanipulować tę piękną, młodą kobietę,
jak podchmieloną bywalczynię dyskotek,
która poleci na twoje niedorzeczne „obserwacje”?
Dobrze, Newman.
Co muszę zrobić, żebyś przestał grać w drużynie Kramera?
Jest jedna mała rzecz.
Dalej, wyduś to.
Chodzi o Elaine.
Elaine? Co ona ma z tym...
Nie.
Spotykaliście się. Potrzebuję informacji.
Czegoś, co mogę wykorzystać.
Wiem, że nie chce mieć dzieci.
Myślałem, że okażesz więcej entuzjazmu.
Wiem. Nie chcę mieć... dzieci.
- O co więc chodzi? - Cóż...
Kevin, może mam małe wątpliwości. Niczego nie można być pewnym na 100%.
O to chodzi.
- Zawsze to samo. - Co?
Ekscytuję się czymś i posuwam się w tym za daleko.
- Naprawdę? - Tak.
Zeszłego lata zobaczyłem w telewizji skuter wodny.
Cztery tysiące dolarów później miałem taki w garażu.
To dziwne, bo ja też taka jestem.
Na przykład raz bez powodu wyprostowałam włosy
i kosmyki cały czas wpadały mi do oczu.
Czasem myślę, że chcę mieć dzieci. Dużo dzieci.
Czasem myślę o ścięciu włosów na krótko.
Tak, myślę, że podobają mi się krótkie włosy. Naprawdę krótkie.
- Tak. - Tak.
To prymitywna makieta sali konferencyjnej.
W skali jeden do czternastu.
- Kiedy to zbudowałeś? - Wczoraj. Wziąłem wolne.
Od momentu, kiedy opuściłem salę...
- Poczekaj. To ty? - Tak.
Myślę, że M&M powinien być tobą.
Dobrze, wszystko jedno!
Cokolwiek spowodowało szkodę,
było na tyle silne, że zatrzymało taśmę.
- I? - Tyle.
Tyle wiemy.
- Ale to już wiedzieliśmy. - No tak.
Powiedz mi po prostu, co podejrzewasz.
- Nie wiem, czy jesteś na to gotowy. - Dalej.
Myślę, że padłem ofiarą
systematycznego procesu zastraszania i manipulacji,
- takich jak te... - Zaraz. Tak, nie jestem na to gotowy.
- Tak? - Pam.
Wejdź. OK, to Pam. Musisz iść.
Ja nie skończyłem, Jerry. Będę nadal to badał.
Ta sprawa jest jak cebula.
Im więcej warstw zdejmiesz,
tym bardziej śmierdzi.
O co chodziło?
Wygłupy.
Słuchaj, rozmawiałam dziś z Kramerem.
Chodzi o to, że... Trochę mi się podoba.
Jestem taki szczęśliwy.
Moje życie nabrało znaczenia.
To jest facet, który ci się podoba?
Czuję coś do was obu.
Do niego? Jesteśmy bratnimi duszami.
Czemu ja nie jestem bratnią duszą?
Jerry! Myślisz, że Pam chciałaby, abyś został ojcem jej dzieci?
Dzieci?
Kto powiedział coś o dzieciach? Nie chcę mieć dzieci.
Są na tej sali osoby,
które wolałyby już nigdy nie zobaczyć tej aktówki.
Są na tej sali osoby,
które myślą, że mogą zniszczyć czyjąś własność
bezkarnie.
Powiem wam coś o tych ludziach.
Nie docenili tego umysłu!
I tego magnetofonu.
- George... - Przyjdzie twoja kolej!
Prawda musi wyjść na jaw.
Hej, co robisz?
O Boże!
To wszystko.
A mówi tak wiele.
Targanie...
Dźwięk czegoś z metalu,
nie wiadomo co,
ktoś krzyczący: „O Boże!”.
Zacznijmy od...
Od ciebie, Wyck.
George, Quinn przesuwał krzesło.
Stracił równowagę i je upuścił.
Musiało upaść na aktówkę,
w której z jakiegoś powodu znajdował się magnetofon.
Dobrze.
Rozwikłaliśmy zagadkę.
DR MED. BERNARD WENDROFF UROLOG
- Co tu robicie? - Czekamy na wazektomię.
- Dlaczego? - Ja robię to dla ciebie.
- Co? - Co zrobiłaś z włosami?
Ścięłam.
Trochę krótkie.
Myślisz?
Co wy tu robicie?
Kevin przyszedł na odwrócenie wazektomii.
- Odwrócenie? - Odwrócenie?
PAMIĘCI VICTORA WAYNE'A HARRISA
Pochłonął go jej lśniący czar
Zanim pies mu buta zżarł
Czy to wiersz Keatsa?
Nie, Newmana.
Muszę lecieć.
Czy nie sądzicie, że George mógł zamordować Susan?
Tak, jestem pewien, że ją zamordował.
- To jasne, że ją zabił. - Więc nie tylko ja tak myślę.
Dobrze. Wracajmy do pracy.
Napisy: Anna Monika Kałudzińska