ในโรงพยาบาล การรักษาขั้นพื้นฐาน คือการนอนบนเตียง
(ไซน์เฟลด์)
ไม่ว่ามนุษย์ป่วยเป็นอะไร นอนลง
หมอไม่เคยพูดว่า "อาการของคุณ ไม่แย่เท่าที่เราคิดไว้
เราอยากให้คุณยืนพิงวงกบประตูสักเจ็ดถึงสิบวัน
ลองดูว่าเป็นไง"
ต้องเป็นเตียงเสมอ ยกเว้นคุณเข้าห้องฉุกเฉิน
ก็จะเป็นเก้าอี้ คุณจะถูกยิง ถูกแทง ถูกรถทับมา
"นั่งลงก่อน"
พนักงานโรงพยาบาลมักมีชาติพันธุ์ วัฒนธรรมที่หลากหลายน่าสนใจ
ในนั้นเหมือนเป็นทีมข่าวท้องถิ่นเลย
หมอเหมือนผู้สื่อข่าว เขาจะผมขาว เป็นหัวหน้า
พยาบาลก็เหมือนผู้รายงานข่าวร่วม
คุณได้ฟังเธอบ้าง แต่ก็มักจะแบบ "และตอนนี้ ตัดกลับไปหาคุณหมอค่ะ"
และเจ้าหน้าที่ก็จะถืออาหารและกระโถนเข้ามา
นั่นก็เหมือนข่าวกีฬาและสภาพอากาศ
แล้วหัวเด็กก็โผล่ออกมา ฉันร้องลั่นเลย
ส่วนน้องชายฉันที่ถ่ายวิดีโอทุกอย่างก็หน้าเขียว
ตาดำเขาเหลือกหายไป เขาหมดสติ
เขาทำกล้องตก กล้องก็พัง
แล้วรกก็พุ่งออกมา
- แล้วหมอก็พูดว่า... - ขอบใจนะ พอแล้วล่ะ
ดูเด็กคนนี้ดูดสิ มันเชียว ดูดเหมือนไม่มีวันพรุ่งนี้
ดูดๆ ๆ
ใช่ๆ ๆ
- ดูนั่นสิ เจอร์รี่ ดูนั่นสิ - ดู ฉันดูแล้ว ฉันเห็นแล้ว
- มันไม่ทำให้นายอึดอัดใช่มั้ย - ไม่หรอก
อึดอัดเหรอ ไม่สักนิด
หน้าอกเมียเพื่อนโผล่อยู่ ทำไมฉันต้องอึดอัด
ดูเขาสิ
- แล้วต้องให้แบบนี้นานแค่ไหน - หนึ่งถึงสองปี
ไม่มีพักเหรอ
- หลังจากนั้นต้องให้หย่านม - หลังดูดก็หย่านมเหรอ
- ดูดก่อนแล้วค่อยหย่า - ต้องหย่าสินะ
- ต้องหย่า - ยังไงก็หย่า
- ดูที่จอดที่ฉันได้สิ - ฉันเห็นแล้วล่ะ
พอเปิดประตูรถปุ๊บ
ก็เดินเข้าโรงพยาบาลปั๊บ ไม่มีที่ไหนสู้ได้
เรานี่ดวงกำลังขึ้น เจ๋ง
ฉันเจอที่จอดดีๆ เหมือนใจสั่งได้
จอร์จ
ไม่แน่เด็กอาจจะอยากเห็นที่จอด
มันเป็นนิมิตหมายมงคลที่ดี ในการเริ่มต้นชีวิตของเขา
เราสามารถหาที่จอดดีๆ ในเมืองนี้ได้ ถ้าเรามีความพยายาม
เครเมอร์อยู่ไหน เขาน่าจะมาถึงแล้วนะ
- นายบอกเลขห้องเขาแล้วนะ - บอกแล้ว 1397
ห้อง 1937
ขอโทษครับ คุณรู้มั้ยว่าลิฟต์อยู่ไหน
รู้ เลี้ยวตรงหัวมุมนั้นเอง 1937
พระเจ้า
นั่นมนุษย์หมู
มนุษย์หมู
ว่าแต่เจอร์รี่ เอเลน พวกเรามีเรื่องอยากขอร้อง
นายต้องมาดูนะ ฉันจอดได้ระยะห่าง
- เท่ากันเป๊ะจากคันหน้าและคันหลัง - นายหุบปากเถอะ จอร์จ
ฉันจะนั่งแท็กซี่กลับบ้าน ฉันทนไม่ไหวแล้ว
นายว่าไงนะ สแตน ฉันขอโทษที
ไมรากับฉันอยากให้นายกับเอเลน
เป็นพ่อแม่ทูนหัวให้สตีเว่น
- ฉันเหรอ เป็นพ่อทูนหัว - ใช่
อย่าขัดใจครอบครัว เอเลน
อะไรนะ
นี่ ฉันเพิ่งเจอมนุษย์หมู มนุษย์หมู
เขาหลับอยู่แล้วเขาก็ตื่นขึ้นมามองฉัน
แล้วเขาก็ทำเสียงน่ากลัว แบบ...
เครเมอร์ นายพูดบ้าเรื่องอะไร
ฉันกำลังพูดเรื่องมนุษย์หมู ฉันเดินเข้าห้องผิดแล้วเจอเขา
- มนุษย์หมูเหรอ - มนุษย์หมู ครึ่งหมู ครึ่งคน
ยอดเลย เครเมอร์
ว่าแต่บอกเราหน่อยว่าพ่อแม่ทูนหัวต้องทำอะไร
เอเลน อย่ามาถามเรื่องฉันถนัด
พ่อทูนหัวเนี่ยนะ
สิ่งสำคัญที่สุดคือพวกนายช่วยทำพิธีบริส
- พิธีบริสเหรอ - บริสเหรอ
- หมายถึงขริบใช่มั้ย - ใช่
ฉันขอแนะนำว่าอย่า
เครเมอร์ มันเป็นประเพณี
การสังเวยสาวบริสุทธิ์เพื่อเอาใจทวยเทพก็ใช่
- แต่เราก็ไม่ทำกันแล้ว - เราอาจควรทำก็ได้
นี่
ทำไมฝูงชนมามุงรอบรถฉัน
- ฉันไม่รู้ - พวกเขาอาจมาชื่นชมที่จอดนาย
- พวกเขากำลังแหงนมองขึ้นไป - มีผู้ชายคนนึงบนดาดฟ้า
ฉันชี้ทางไปลิฟต์ให้ผู้ชายคนนั้น
พระเจ้า ฉันหวังว่าเขาจะไม่กระโดด ตายแล้ว
รถฉัน
โมเฮลเหรอ อะไรคือโมเฮลกัน
โมเฮลคือคนที่ทำการขริบ
ฉันจะไปหาโมเฮลมาจากไหน
โมเทล โมเดล
คำว่าโมเฮลอยู่ตรงไหน
การหาโมเฮลมันง่ายจะตาย ใครก็หาโมเฮลได้
ฉันต้องอุ้มทารกไว้ตอนเขาทำพิธีนะ
หน้าที่นั้นน่ะหนัก เธออยากทำมั้ยล่ะ
นี่เจอร์รี่ นายเคยเห็นบ้างมั้ย
- เธอหมายถึงมันไม่ได้... - ใช่
- ไม่ เธอล่ะ - เคย
เธอคิดว่ายังไง
มันไม่มีใบหน้า ไม่มีบุคลิก
มันเหมือนมนุษย์ดาวอังคาร
- แต่นั่นมันความคิดฉัน - ใช่
ฉันได้ราคาประมาณแล้ว
ค่าซ่อมหลังคาแพงกว่ารถทั้งคันอีก
วันนี้ฉันจะไปพบผู้บริหารโรงพยาบาล
ต้องมีคนชดใช้ค่าเสียหายนี้ และต้องไม่ใช่ฉัน
- นายซวยแล้วแหละ - ฉันรู้
กระโดดท่าสวอนไดฟ์ลงมา 20 ชั้น ลงบนรถพอดี
ฉันแปะเป้าไว้บนหลังคารถหรือไง
ทำไมเขาไม่ขยับไปอีกสองฟุต
ให้ตกบนทางเดิน ตรงนั้นทรัพย์สินของเมือง
ฉันต้องสัมภาษณ์โมเฮลหนึ่งคน
แล้วเอเลนน้อยของเราล่ะ
จบโรงเรียนชั้นหนึ่งจากฝั่งทะเลตะวันออก
แข่งขี่ม้ามากมาย ออกงานเข้าสังคม แล้วดูหล่อนตอนนี้สิ
ไล่สัมภาษณ์โมเฮล
ยอด
- มีอะไร - เป็นอะไรรึเปล่า
ห้ามตั้งข้อสงสัยสัญชาตญาณของฉัน เพราะสัญชาตญาณของฉันแม่น
- ดูนั่นสิ ดูๆ - อะไรล่ะ
"โรงพยาบาลได้รับเงินช่วยเหลือ เพื่อทำการวิจัยดีเอ็นเอ
รัฐบาลให้ทุนการวิจัยพันธุกรรม ที่โรงพยาบาลท้องที่" แล้วไง
มนุษย์หมูไง น้อง มนุษย์หมู
ถ้าฉันต้องฟังเรื่องมนุษย์หมูนี่อีกครั้ง...
นี่ ฉันบอกอยู่เนี่ยว่ามนุษย์หมูมีจริง
รัฐบาลทดลองกับพวกมนุษย์หมู มาตั้งแต่ยุค 50 แล้ว
แค่เพราะโรงพยาบาลกำลังทำการวิจัยดีเอ็นเอ
ไม่ได้หมายความว่าพวกเขากำลัง สร้างมนุษย์หมูกลายพันธุ์
เจอร์รี่ นายตื่นมาสู่โลกแห่งความจริงซะที นี่เป็นงานของกองทัพ
พวกเขาคงจะกำลังสร้างนักรบหมูเป็นกองทัพ
ฉันจะบอกอะไรให้ ฉันอยากให้มีมนุษย์หมู
ถ้ามีมนุษย์หมูมาเดินเพ่นพ่าน ฉันก็จะดูดีขึ้นมากทันใด
ถ้ามีใครหาคู่ให้ฉัน เขาจะได้คิดว่า "อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่มนุษย์หมู"
เชื่อฉันเถอะ ต้องมีผู้หญิงเยอะแยะ ที่คลั่งไคล้มนุษย์หมูพวกนี้
จะพิกลพิการแบบไหน ก็มีกลุ่มคนวิตถารหลงใหลเสมอ
"หางน้อยๆ นั่นทำฉันเกิดอารมณ์มาก"
แค่นั้นแหละพอที
- อ้าว เธอไม่สนใจเรื่องนี้เหรอ - ไม่หรอก มันน่าฟังสุดๆ
แต่นายช่วยอะไรอย่างเถอะ
นายช่วยอัดการพูดคุยเรื่องมนุษย์หมู และพวกผู้หญิงที่ชอบพวกเขานี่เอาไว้
แล้วฉันจะฟังให้เมื่อฉันมาคราวหน้า
ฉันต้องไปหาโมเฮล
รู้มั้ยเธอควรปฏิเสธไปนะ เอเลน มันเป็นพิธีกรรมป่าเถื่อน
สักวันเมื่อมนุษย์หมูเหล่านี้ดาษดื่น พิธีก็คงหยุดเอง เครเมอร์
ในระหว่างนี้ ตัดหัวให้หมด
- เครเมอร์ เขาขริบเพื่ออนามัยนี่นา - มันแค่เรื่องเล่าขาน
อีกอย่าง มันทำให้เซ็กซ์รู้สึกดีกว่า
เหรอ แล้วมันช่วยฉันยังไง
- จอร์จ นายเคยเห็นบ้างมั้ย - เคย รูมเมตฉันสมัยมหาวิทยาลัย
แล้วนายคิดว่าไง
ฉันชินแล้วล่ะ
ไหน ฉันอยากเห็นมนุษย์หมู พาฉันไปดูมนุษย์หมู
ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันให้ดู แล้วนายจะไม่ลืม
อาจเป็นผู้ชายที่จมูกเป็นแบบนี้
คนเยอะแยะก็มีจมูกแบบนี้ พวกเขาไม่ใช่มนุษย์หมูเสมอไป
เชื่อฉันเถอะ เจอร์รี่ ที่ไหนสักแห่งในโรงพยาบาลนี้
มนุษย์หมูคนหนึ่งกำลังร้องอู๊ด ขอความช่วยเหลืออย่างรวดร้าว
ถ้าฉันได้ยินเสียงอู๊ดอย่างรวดร้าว ฉันวิ่งก่อนล่ะ
ฉันไม่เห็นมีมนุษย์หมู
ฉันเห็นมนุษย์ มนุษย์ มนุษย์
- เดี๋ยวก่อน - อะไร
อ้อ จอร์จเอง
ฝ่ายบริหารอยู่ชั้นสาม เดี๋ยวเจอกันที่รถนะ
เดี๋ยว จอร์จ บนรถนายมีที่ให้มนุษย์หมูนั่งนะ
ให้มนุษย์หมูขึ้นรถบัส
จอร์จ ถ้ามนุษย์หมูมีรถ เขาต้องไปส่งนายแน่
นายรู้ได้ไง แล้วถ้ารถมนุษย์หมูมีแค่สองที่นั่งล่ะ
คิดให้สมจริงหน่อย จอร์จ
เอาอย่างนี้ ถ้ามนุษย์หมูโผล่มา เราจะให้เขาเบียดไป
- แล้วเดี๋ยวเจอกัน - ได้
- คุณคอสแตนซา เข้ามาค่ะ - ขอบคุณครับ
สองสามวันมานี้โรงพยาบาลเหน็ดเหนื่อยมาก
หมอ คนไข้ ทุกคนเลย
ต่างพากันเศร้าเพราะเหตุการณ์น่าสลดนี้
ผมขอร่วมแสดงความเสียใจ
เลวร้ายจริงๆ บินผ่านปีกเด็กไปด้วย
เด็กๆ ป่วยทั้งหลายในห้องเล่น ที่กำลังมองออกนอกหน้าต่าง
บอบช้ำมากกับเหตุการณ์นี้
ท่าทางพวกเขาจะคิดว่าเขาบินอยู่ คุณก็รู้เด็กๆ เป็นยังไง
"ดูสิ ผู้ชายกำลังบินๆ"
แล้วก็แผละ
นั่นแหละที่เกี่ยวกับผม
ตอนแผละ
คืองี้ คุณสวีดเลอร์ หรือจะเรียกผู้บริหารโรงพยาบาลสวีดเลอร์
- คุณสวีดเลอร์ก็พอค่ะ - คุณสวีดเลอร์ ขอบคุณมากครับ
คืองี้ เรื่องเศร้านี้ได้ส่งผลกระทบกับผม
ในทางส่วนตัวอย่างยิ่ง
- ยังไงคะ - ครับ ก็คือว่า
ผู้ตายน่ะ
ร่วงลงบนรถของผม
การกระทบแผละ มันเกิดขึ้นบนหลังคารถผม
แน่นอนผมอดรู้สึกไม่ได้ว่า
ถ้าเป็นรถเปิดประทุน เรื่องเศร้าทั้งหมดนี้อาจไม่เกิดขึ้น
แต่ผมเป็นคนที่ไม่เคยอยากได้รถเปิดประทุน
ด้วยความหัวล้านและอะไรเอย
ฉันรู้จักผู้ชายหัวล้านเยอะแยะที่มีรถเปิดประทุน
พวกเขาสวมหมวก
แต่แบบนั้นทุกอย่างก็ถูกรวบตก แต่เอาเถอะ
แย่หน่อยที่ความเสียหายนั้น
ทำให้รถที่ดีคันหนึ่งต้องพัง
และทำให้มันใช้ขับไม่ได้
ใช่ค่ะ น่าเสียดายนะ
ใช่ น่าเสียดาย คำนั้นแหละที่ผมจะพูด
ทีนี้ คุณสวีดเลอร์ ด้วยดุลยพินิจ และความละเอียดอ่อนของเรื่อง
และพิจารณาจากสถานการณ์โดยรวม
ผมอดคิดไม่ได้ว่า
โรงพยาบาลก็มีส่วนรับผิดชอบในการชดเชย
เหยื่ออีกรายของเหตุน่าเศร้าที่เลวร้ายนี้ ซึ่งยังมีชีวิตอยู่
- คุณคอสแตนซา - ครับ
ชายคนหนึ่งร่วงลงมาเสียชีวิตอย่างน่าเศร้า
- ใช่ - แต่คุณกลับละโมบและใจดำ
จะหากำไรจากมันงั้นเหรอ
แหม กำไรเนี่ย
ผมคิดว่าคุณคงเห็นจากประมาณราคา ว่าผมไม่ได้กำไรเท่าไหร่เลย
ตัวเลขอาจสูงไปหน่อย แต่ว่า...
ออกไป ออกไปเดี๋ยวนี้ ออกไปจากออฟฟิศฉัน
- ผมจะทิ้งไว้... - ออกไป
ที่นี่แหละ
เดี๋ยว ขอโทษครับ
เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายที่เคยอยู่ห้องนี้
- ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร - ไม่ คุณก็รู้น่ะ เขาเป็นแบบนี้
- เขาแบบ... - ไม่
คุณไม่คุ้นกับภาพนี้เหรอ
- คุณครับ - ฟังนะ ผมรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
อู๊ดน่ะ อู๊ด
ครับ ผมขอตัวก่อน ผมมีคนไข้ต้อง...
ฟังให้ดี เจ้าหมอกำมะลอ
เคยมีผู้ชายครึ่งคนครึ่งหมูอยู่ในห้องนั้น ตอนนี้เขาอยู่ไหน
- เขาอยู่ไหน - ครึ่งอะไรนะ
คุณก็รู้ว่าผมหมายถึงอะไร หมู ไส้กรอก
เหมือนการ์ตูนพอร์กี้พิกน่ะ
ผมว่าเขาถูกปล่อยกลับแล้ว
ดี
- เขาโกหก - เอาล่ะ พอได้แล้ว
- ฉันจะไปเดินหาจอร์จ - นายไปเลย
เครเมอร์
- โมเฮลอยู่ไหน - เขามาแน่
- เขาสายแล้วนะ - ใจเย็น
นายทำอย่างกับโดนเฉือนเอง
ฉันไม่รู้ว่าทำไมเขาขอให้ฉันเป็นพ่อทูนหัว
เราไม่ใช่เพื่อนซี้กันด้วยซ้ำ แค่เราเล่นซอฟต์บอลร่วมทีมกัน
ฉันขว้างลูก เขารับลูก เขาก็คิดว่าเรามีความสัมพันธ์พิเศษเหรอ
ฉันนึกว่าคนขว้างลูกกับคนรับลูก จะสนิทกันเป็นพิเศษซะอีก
อาจใช่กับเบสบอล ที่มีการส่งสัญญาณเยอะ แต่ฉันก็แค่ตีลูกไป
เราไม่ได้ประชุมกัน
เขาก็ไม่ได้เดินมาให้กำลังใจฉันบนเนิน
แล้วฉันล่ะ ฉันนั่งกับหล่อนบนอัฒจันทร์ ดูการแข่งไม่กี่นัดเอง
พวกเขาไม่มีเพื่อนสนิทกว่านี้เหรอ พวกเขาข้ามขั้นมิตรภาพเกินไปนะ
ใช่ มันคือการข้ามขั้น
ว่าแต่...
คุณเคยมาพิธีบริสมาก่อนมั้ย
ไม่เคย
ผมเคยไปมาสองสามงาน
ถ้าเดี๋ยวคุณรู้สึกวิงเวียน ซึ่งก็ปกติ
อยู่ใกล้ผมไว้นะ ผมจะช่วยคุณผ่านมันไป
ฉันเป็นหมอโรคหัวใจ ฉันคงไปรอดน่ะ
เราไม่ได้พูดถึงการทาเล็บนะ
นึกดูสิ นี่จะเป็นความทรงจำแรกของเขา
ว่าพ่อแม่ของเขามายืนกับคนแปลกหน้า
เฉือนชิ้นส่วนความเป็นชายของเขา แล้วก็เสิร์ฟมื้อเที่ยงฉลอง
- ไมรา - เดี๋ยวเธอก็หาย
- เครเมอร์ นายเป็นอะไรของนาย - ฉันเหรอ
- อ้อ นั่นไงโมเฮล - เขามาแล้ว
ถึงเวลาซะที
- ไงคะ - สวัสดีครับ
- สวัสดี ผมคือโมเฮล - สวัสดีครับ
ยินดีที่ได้พบทุกคน
อะไรกันน่ะ ให้ตาย ผมตกใจแทบแย่
พระเจ้า ผมเกือบหัวใจวายแน่ะ
โอเค ผมหายแล้วๆ เอาเถอะ
เรามาเพื่อทำพิธีบริสกัน
เด็กจะร้องแบบนั้นเหรอ เขาร้องแบบนี้ใช่มั้ย
ด้วยเสียงดัง แหลม ไม่หยุดหย่อน เพราะถ้าใช่ก็มีปัญหาแน่
คุณควบคุมลูกตัวเองได้บ้างมั้ย
เพราะนี่แหละคือเวลาที่จะฝึกควบคุม เวลาที่เด็กร้อง
ด้วยเสียงร้องแหลมสูงแบบนั้น จนทำเราบ้าได้
- คุณสะดวกใจกับที่นี่มั้ยคะ - ผมสะดวกใจกับที่นี่มั้ย
คุณไม่ส่งผมไปพื้นที่อันตรายกว่านี้ล่ะ
ผมขยาดที่ต้องเดินกลับไปรถไฟใต้ดิน
จะมีคนฟาดหัวผมแล้วขโมยกระเป๋ารึเปล่า
เพราะผมคงได้แต่นอนแผ่ ให้ใครๆ ถุยน้ำลายใส่และตบทรัพย์หมด
ผมคงจะนอนในรางน้ำเหมือนสุนัข เหมือนตูบ เหมือนหมา เหมือนสัตว์ เหมือนเดรัจฉาน
ไม่รู้จะมีใครช่วยผมหรือเรียกรถพยาบาลให้มั้ย
ไม่หรอก มันลำบากเกินไปที่จะยกหูโทรศัพท์ แล้วกดปุ่มไม่กี่ที
ช่างมันเถอะ
อ๋อ ค่ะ
คนดี คุณเห็นมั้ยว่าแก้วอยู่ตรงไหน
ดูสิว่าแก้วอยู่ใกล้ขอบโต๊ะ
คุณมีที่ทั้งโต๊ะให้วางแก้วได้
ทำไมคุณถึงเลือกริมขอบจัดๆ เพื่อให้แก้วโผล่ออกนอกโต๊ะครึ่งใบ
แค่หายใจรดมันก็ตกแล้ว แล้วก็จะมีแก้วแตกบนพรม
ฝังอยู่ในเส้นใยของพรม ลึกอยู่ในขน แก้วแตก
เศษแก้วแตกที่คุณไม่มีวันเก็บหมด
คุณไม่สามารถเก็บด้วยเครื่องดูดฝุ่น
ต่อให้คุณคุกเข่าคลานใช้แว่นขยาย
คุณก็ไม่มีทางเก็บครบ แล้วคุณจะคิดว่าคุณเก็บครบ
แล้ววันหนึ่งสองปีต่อมา คุณเดินเท้าเปล่า
คุณก็จะเหยียบเศษแก้วแตกจนตัวเองตาย
คุณต้องการอย่างนั้นเหรอ ผมว่าคุณไม่เอาหรอก หรือว่าคุณเอา
เขาได้รับการแนะนำอย่างสูงมากน่ะ
คุณเหรอจะอุ้มเด็ก
- เปล่าๆ - ฮัลโหล ใครที่จะอุ้มเด็ก
- ใครจะอุ้มเด็ก - เจอร์รี่ค่ะ เจอร์รี่ นายมานี่
ครับ ผมจะอุ้มเด็ก
- โอเค ไป - ฉันไปแล้ว รู้แล้ว ฉันไปแล้ว
- อย่าผลักฉัน - โอเค คุณนั่งนี่
ทีนี้ผมขอเด็ก ส่งเด็กให้ผม
ขอตัวเด็กหน่อย
- ไม่ ผมไม่ยอมเด็ดขาด - คุณจะทำอะไรน่ะ กลับมา
ทุกคนๆ ควบคุมตัวเองหน่อย นี่พิธีบริส
เรากำลังจะทำพิธีบริส ไม่ใช่เล่นจำอวด
นี่ไม่ใช่ละครโรงเรียน นี่ไม่ใช่ละครตลกต่ำๆ นี่คือพิธีบริส
พิธีกรรมโบราณที่ศักดิ์สิทธิ์
เป็นสัญลักษณ์ถึงพันธสัญญา ระหว่างพระเจ้ากับอับราฮัม
หรืออะไรสักอย่าง
ไม่ ห้ามแตะอะไรๆ
ผมจะเป็นคนเชือดสัตว์ตามหลักยิว แบบพี่ชายผมก็ได้
เงินก็ดี มีสหภาพและสวัสดิการ
แล้ววัวก็ไม่มีครอบครัว
เราเผลอทำพลาดกับวัว เราก็ใช้ชีวิตต่อได้
ไงก็เถอะ
- เร็วเข้า จอร์จ เหยียบเลย - รู้แล้วๆ
โมเฮลบ้านั่น เขาขริบนิ้วฉัน
- โมเฮลขริบนิ้วฉัน - ก็นายผงะเอง
ผงะเหรอ ฉันไม่ได้ผงะ จอร์จ ฉันผงะมั้ย
เขาจะไปรู้เหรอ เขาหน้ามืด เขาเป็นลม
มันสะเทือนอารมณ์มาก
สิ่งสุดท้ายที่ฉันจำได้คือนายผงะ แล้วทุกอย่างก็มืดดับ
ใครมีทิชชูบ้าง ฉันขอทิชชูอีก
ดูสภาพสิ นี่นิ้วกดโทรศัพท์ของฉัน
- ระวังหน่อย เดี๋ยวเลือดนายเปื้อนทั่ว - แล้วเด็กล่ะ
เด็กไม่เป็นไร พวกเขาพาเด็กไปตรวจป้องกัน ที่โรงพยาบาล
แต่ดูฉันสิ ฉันนี่คนเจ็บจริง
นายพอเถอะน่า นายคงเย็บไม่กี่เข็มแหละ
ไม่กี่เข็มเหรอ ฉันไม่เคยต้องเย็บแผล
ฉันจะผิดรูป ฉันทนไม่ได้หรอก
มันไม่เข้ากับบุคลิกฉัน ไม่ใช่ตัวฉัน
นี่ ดูนั่นสิ โชคดีอะไรอย่างนี้
ได้ที่ดีอีกแล้ว หน้าโรงพยาบาลเลย
ตรงแผนกฉุกเฉินด้วย โชคดีอะไรอย่างนี้
ไม่น่าเชื่อเลยเนอะ เหลือเชื่อขนาดไหน
เร็วเข้า ปรบมือหน่อย ปรบมือให้ฉัน
- ฉันไม่เคยเจอโมเฮลแบบนั้น - โมเฮลแบบนั้นมีหนึ่งในล้าน
- ฉันบอกแล้วว่าขอโทษ - ดูนี่สิ
- นายหายดีแน่ เดี๋ยวเราเจอกันนะ - เขาไปไหนน่ะ
ฉันจะไปหาห้องน้ำ
อ้อ โมเฮลจอมมือสั่นนี่เอง
ขริบได้เก่งมาก แต่ที่ให้ขริบไม่ใช่นิ้ว
การขริบมันไร้ที่ติ เรื่องนิ้วน่ะคุณผิด คุณผงะ
ใครตั้งคุณเป็นโมเฮล คุณได้วุฒิจากกล่องไม้ขีดเหรอไง
เห็นมั้ย เขาผงะอีกแล้ว
เลือกได้ดี เอเลน เธอเลือกโมเฮลจากนรกมา
พูดอีกคำเดียว ผมจะแล่คุณเหมือน ปลาสเตอร์เจียนรมควัน
- อย่ามาขู่ผม พ่อนักแล่เนื้อ - นักแล่เนื้อเหรอ
ใช่ นี่คืออะไร
แล้วนี่อะไร นี่อะไร อะไร
ระวังนะ เจอร์รี่ โมเฮลเขามีมีด
นี่ เกิดอะไรขึ้นข้างนอกนี่
พวกคุณควรละอายใจตัวเอง ทั้งคู่เลย
- เลือด - เด็กเป็นยังไงบ้าง
- เด็กไม่ได้เป็นอะไร - การขริบราบรื่นดี
ค่อยยังชั่วที่ตัวผงะไม่ได้ทำเด็กเจ็บ
ผมเล่นงานคุณแน่ นี่งานของผม นี่ชีวิตของผม
ห้ามใครทำลายอะไรของผม ห้ามทั้งนั้น
นี่นามบัตรผม
หลีกทางให้ผมหน่อย
ฉันทำไม่ได้
ดูสิเขาทำอะไรลูกชายฉัน เขาฆ่าโหดลูกชายฉัน
นายเลียนเสียงหนังก็อดฟาเธอร์ได้แย่ที่สุด ที่ฉันเคยฟัง ไม่ได้ใกล้เคียงเลย
ก็นั่นแหละหนัง
รถเชฟวี่อิมพาลา ปี 1976
มันถูกขโมยไปหน้าโรงพยาบาลเลย
ผมเห็นผู้ชายคนนึงขับมันไป
เขาสูงประมาณห้าฟุต
ไม่มีผม
ผิวสีชมพู
หน้าตาเหมือนหมู
ได้ๆ ขอบคุณนะ ขอบคุณ
ไง
ได้ข่าวจากมนุษย์หมูบ้างมั้ย
- ไม่ - ไม่
และเขาก็ไม่ใช่มนุษย์หมูสินะ
เปล่า เขาไม่ใช่ เขาเป็นแค่คนไข้จิตเวชอ้วนๆ
ไมรา สแตน
- อย่าแตะเขา - มีเรื่องอะไร
นายพ้น เจอร์รี่ นายพ้นจากการเป็นพ่อทูนหัว เธอด้วย เอเลน พ้นทั้งคู่
- แต่ฉันไม่ได้ทำอะไร... - ไม่ต้องแต่ เราตัดสินใจแล้ว
เราอยากได้เครเมอร์ เขาแสดงให้เราเห็น ว่าเขาห่วงใยสตีเว่นแค่ไหน
อย่าขัดใจครอบครัว เจอร์รี่
พ่อทูนหัว
- พ่อทูนหัว - ครับ
ผมว่าสิ่งที่น่าทึ่งเกี่ยวกับงานทุกงานบนโลก
คือมีคนยินดีทำมันเสมอ
บางคนว่า "เอา ฉันยอมยืนสูดไอเสียในอุโมงค์
คอยดูรถแล่นไปมา เพื่อให้ทุกคนปลอดภัย"
บางคนว่า "เอา ฉันยอมทำงานข้างหลังช้าง พร้อมกับพลั่วอันใหญ่"
พวกหมอว่า "เอา ฉันยอมกักตัวเองไว้
กับอวัยวะที่ไม่น่าดูอย่างเดียวของมนุษย์
ทั้งวัน ทุกวัน ฉันยอมทำ"
ผมว่าคนมากมายที่ตกงาน ไม่ใช่ว่าหางานไม่ได้หรอก
พวกเขาแค่รู้สึกรังเกียจง่าย
"ใช่ ฉันอดมื้อและครอบครัวของฉัน ไม่มีเสื้อผ้าหรือที่คุ้มกะลาหัว
แต่ฉันจะไม่เก็บล้างไอ้นั่น"
คำบรรยายโดย ศรัณย์ เลาหสุทธิโชค