Podstawowe leczenie szpitalne to leżenie w łóżku.
Co by się nie działo, trzeba się położyć.
Lekarz nigdy nie powie: „Nie jest tak źle, jak przypuszczaliśmy.
Proszę opierać się o ościeże przez siedem do 10 dni.
To może pomóc”.
Łóżko leczy wszystko. A na pogotowiu leczy krzesło.
Ofiara strzelaniny, pchnięcia nożem czy potrącenia ma usiąść.
Różnorodność kulturowa i etniczna personelu
jest zawsze ciekawa.
Wyglądają jak zespół dziennikarzy.
Lekarz to prowadzący. Ma siwe włosy i zawiaduje.
Pielęgniarka jest jak mniej ważna reporterka.
Słuchasz się jej, ale potem wracasz do lekarza.
Sanitariusze podają jedzenie i basen,
więc są jak dział sport i pogoda.
Wyszła główka dziecka i zacząłem krzyczeć.
Mój brat, który to filmował, pozieleniał.
Wywrócił oczami i zemdlał. Upuścił kamerę i się popsuła.
Potem wyleciało łożysko.
- A lekarz powiedział... - Dzięki, starczy już.
Co za dziecko. Ssie, jakby świat się miał skończyć.
Ssie i ssie.
Tak.
- Spójrz tylko, Jerry. - Widziałem już.
- Chyba cię to nie krępuje? - Nie.
Nie krępuje. Ależ skąd.
To tylko pierś żony mojego kumpla. Czym się tu krępować?
Patrzcie.
- Długo to będzie trwać? - Rok albo dwa.
Bez przerwy?
- Potem odstawia się od piersi. - Po ssaniu jest odstawianie?
- Ssanie, potem odstawianie. - Trzeba odstawić.
- Właśnie. - Trzeba odstawić.
- Dobre miejsce, nie? - Widziałem.
Wystarczy otworzyć drzwi i już jest się w szpitalu.
Nie ma lepszego.
Jestem na fali. Tak. Miejsca parkingowe spadają mi z nieba.
George.
Może dziecko chciałoby je zobaczyć?
To pozytywna i budująca nowina na początek życia.
Jeszcze można znaleźć świetne miejsce, wystarczy tylko się przyłożyć.
Gdzie Kramer? Powinien tu być.
- Podałeś mu numer pokoju? - Tak. 1397.
1937.
Przepraszam.
- Wie pan, gdzie jest winda? - Zaraz za rogiem.
1937.
O Boże!
Człowiek-świnia!
Jerry, Elaine, chcemy was o coś zapytać.
Zobaczcie tylko.
Zaparkowałem idealnie między samochodem przede mną i za mną.
Zamkniesz się?
Wracam taksówką. Dłużej nie wytrzymam.
Co mówiłeś? Przepraszam za to.
Chcielibyśmy, abyście razem z Elaine zostali rodzicami chrzestnymi Stevena.
- Ja ojcem chrzestnym? - Tak.
Nigdy nie występuj przeciw rodzinie, Elaine.
Co?
Widziałem człowieka-świnię. Człowieka-świnię!
Spał, a potem obudził się, spojrzał na mnie
i wydał taki okropny dźwięk...
O czym ty mówisz?
O człowieku-świni!
Wszedłem do złego pokoju, a on był w środku.
- Człowiek-świnia? - Tak.
Pół świnia, pół człowiek!
Świetnie.
Powiedz nam, na czym polega bycie rodzicem chrzestnym.
Nigdy nie pytaj mnie o interesy.
Ojciec chrzestny?
Najważniejsze zadanie to pomoc przy brit mila.
- Brit mila? - Czym?
- Przy obrzezaniu? - Tak.
Odradzałbym to.
To tradycja.
Tak samo, jak składanie bogom ofiar z dziewic,
a tego już się nie robi.
A może właśnie powinno.
Hej.
Dlaczego wokół mojego auta kłębią się ludzie?
- Nie wiem. - Może podziwiają miejsce parkingowe.
Patrzą w górę.
Na dachu jest facet.
Powiedziałem temu facetowi, gdzie jest winda.
Mam nadzieję, że nie skoczy. O Boże!
Mój samochód!
Mohel? Kim do diabła jest mohel?
To osoba dokonująca obrzezania.
Gdzie mam go znaleźć?
„Motele, modelki”.
Jak znaleźć mohela?
Znalezienie mohela to pestka. Każdy idiota to zrobi.
Ja muszę trzymać dziecko podczas ceremonii.
To dopiero trudne. Wolałabyś to robić?
Widziałeś kiedyś jakiegoś?
- Takiego, co nie był... - Tak.
Nie. A ty?
Tak.
Podobał ci się?
Nie miał charakteru ani osobowości.
Wyglądał jak Marsjanin.
- To tylko moje zdanie. - Pewnie.
Dostałem kosztorys.
Naprawa będzie kosztować więcej niż samochód jest wart.
Dlatego jadę zobaczyć się z dyrektorem szpitala.
Ktoś za to zapłaci i nie będę to ja!
Masz przechlapane.
Wiem.
Skoczył z 20 pięter i trafił w dach.
Była tam tarcza czy co?
Nie mógł przesunąć się o pół metra?
Mógł wylądować na chodniku będącym własnością miasta!
A ja muszę wyszukać mohela.
Popatrz na naszą biedulkę, Elaine.
Chodziła do najlepszych szkół na Wschodnim Wybrzeżu,
brała udział w zawodach jeździeckich i balach debiutantek,
a teraz wyszukuje moheli.
Tak!
- O co chodzi? - Wszystko OK?
Ufajcie mojemu instynktowi, bo jest nieomylny.
- Patrzcie. - Co teraz?
„Szpital otrzymał dotację na realizację badań nad DNA.
Rząd finansuje badania genetyczne w szpitalu”. No i?
Stąd człowiek-świnia.
Jeśli usłyszę o tym jeszcze raz...
Człowiek-świnia istnieje.
Rząd prowadzi nad tym eksperymenty od lat 50.
Przestaniesz? Szpitalne badania nad DNA nie mają na celu
stworzenia zmutowanej rasy ludzi-świń.
Kiedy się ockniesz? To projekt wojskowy.
Pewnie tworzą armię świńskich wojowników!
Powiem wam coś. Chciałbym, żeby to było prawdą.
Bo przy ludziach-świniach prezentowałbym się dużo lepiej.
Umawiając mnie na randkę mówiliby,
że przynajmniej nie jestem człowiekiem-świnią.
Wiele kobiet leciałoby na ludzi-świnie.
Niezależnie od deformacji zawsze będą zboczeńcy, którym się to podoba.
Te małe ogonki by kogoś podniecały.
- Dość już tego. - Co jest? Temat cię nie interesuje?
Jest pasjonujący. Zrobicie coś dla mnie?
Nagrajcie resztę dyskusji
o ludziach-świniach i kobietach, które ich kochają,
a odsłucham to następnym razem.
Muszę znaleźć mohela.
Powinnaś to odwołać.
To barbarzyński rytuał.
Może w dniu, gdy ludzie-świnie będą swobodnie stąpać po ziemi,
rytuał zostanie przerwany.
Do tego czasu trzeba uciąć im głowy!
- Czy to nie higieniczne? - To mit.
Poza tym seks jest przyjemniejszy.
Jak to się mnie tyczy?
- Widziałeś kiedyś jakiegoś? - U współlokatora na studiach.
Co o tym sądzisz?
Przyzwyczaiłem się.
Nie mam nic przeciwko. Pokaż mi człowieka-świnię.
Spokojnie. To cię odmieni na zawsze.
Może to tylko facet z takim nosem.
Wielu ludzi ma taki nos,
ale nie są półświniami.
Uwierz mi, że gdzieś w szpitalu rozbrzmiewa
udręczony kwik człowieka-świni wołającego o pomoc.
Jeśli usłyszę udręczony kwik, to ucieknę.
Nie widzę człowieka-świni.
Widzę człowieka i człowieka.
- Chwileczkę. - Co?
To tylko George.
Dyrektor jest na trzecim piętrze. Spotkamy się przy samochodzie.
Zaczekaj. Człowiek-świnia zmieści się w samochodzie?
Niech jedzie autobusem.
Gdyby człowiek-świnia miał samochód, to by cię podwiózł.
Skąd wiesz? A gdyby miał dwuosobówkę?
Bądź realistą.
Jeśli znajdziecie człowieka-świnię, to jakoś go wciśniemy.
Na razie.
Proszę wejść, panie Costanza.
Ostatnie dni były bardzo trudne dla szpitala.
Lekarze i pacjenci,
wszyscy są pogrążeni w żalu z powodu tej bolesnej straty.
Łączę się z nimi w bólu.
Coś strasznego. Spadał obok oddziału dziecięcego.
Wszystkie chore dzieci wyglądające przez okno w sali zabaw
głęboko przeżywają to zdarzenie.
Podobno myślały, że on latał. Wie pan, jakie są dzieci.
Patrzyły, jak mężczyzna lata,
a potem upadł z hukiem.
O tym właśnie chciałem porozmawiać,
o upadku.
Pani Sweedler, czy raczej pani dyrektor Sweedler?
- Wystarczy „pani Sweedler”. - Dziękuję bardzo.
Widzi pani, ta tragedia dotknęła mnie w bardzo
osobisty sposób.
- Doprawdy? - Tak.
Zmarły
uderzył w mój samochód.
Ciało rozprysnęło się na dachu mojego samochodu.
Mogę tylko przypuszczać, że gdybym jeździł
kabrioletem,
tej tragedii udałoby się zapobiec.
Nigdy nie myślałem o kupnie kabrioletu,
między innymi przez moją łysinę.
Znam łysych, którzy mieli kabriolety.
Nosili kapelusze.
Ale wtedy wszystko jest nasunięte na czoło. W każdym razie...
incydent niestety zniszczył samochód
w ogólnie dobrym stanie, uniemożliwiając jego prowadzenie.
To wielka szkoda.
Właśnie, jest to szkoda. Lepiej bym tego nie ujął.
Pani Sweedler, biorąc pod uwagę poufny i delikatny charakter
tej sprawy oraz jej zakres,
mam nieodparte wrażenie,
że szpital jest jakoś odpowiedzialny
za wypłacenie odszkodowania innej, nadal żyjącej ofierze
tej potwornej tragedii.
- Panie Costanza... - Słucham?
Człowiek tragicznie zakończył swój żywot...
- Tak. - a pan chce w chciwy i bezduszny sposób
na tym skorzystać?
Skorzystać?
Kosztorys wyraźnie pokazuje, że nie miałbym z tego korzyści.
Może i jest dość wysoki...
Proszę wyjść.
Proszę wyjść z mojego biura.
- Zostawić to? - Wynocha!
To tu.
Przepraszam.
Co się stało z facetem, który tu leżał?
- Nie wiem, o czym pan mówi. - Wie pan. Taki facet.
- Był... - Nie.
Nie poznaje pan?
- Proszę pana... - Chwileczkę. Wiem, co tu się dzieje.
Projekt chrum chrum?
Przepraszam, ale muszę zająć się pacjentami.
Słuchaj, ty konowale.
W tym pokoju leżał pół człowiek, pół świnia!
- Gdzie on jest? - Pół co?
Pan wie. Ta kiełbaska wieprzowa!
„I to by było na tyle”!
Chyba go wypuszczono.
Dobrze.
- Kłamie. - Dobra, dość tego.
- Idę poszukać George'a. - Dobra.
Kramer.
- Gdzie jest mohel? - Przyjedzie.
- Już się spóźnił. - Spokojnie.
Zachowujesz się, jakby tobie to mieli zrobić.
Dlaczego poprosili mnie na ojca chrzestnego?
Nie przyjaźnimy się aż tak. Gramy razem w softball,
jestem miotaczem, on łapaczem. To znaczy, że łączy nas wyjątkowa więź?
Myślałam, że tak jest między miotaczami a łapaczami.
Może w baseballu, gdzie używa się sygnałów. Ja tylko tak rzucam.
Nie naradzamy się.
Nie przychodzi dodawać mi otuchy.
A co ja mam powiedzieć?
Widziałyśmy razem tylko kilka meczy z trybun.
Nie mają bliższych przyjaciół? Ta przyjaźń ma za szybkie tempo.
Właśnie tak.
Zatem...
byłaś już na brit mila?
Nie.
Byłem już na kilku.
Jeśli zacznie ci się kręcić w głowie, co zdarza się dość często,
to nie oddalaj się.
Pomogę ci.
Jestem kardiologiem. Chyba dam sobie radę.
To nie manicure.
Jego pierwszym wspomnieniem będą stojący nad nim rodzice
i obcy człowiek,
który odcina część jego męskości, a potem zaprasza na obiad.
- Myro? - Nic jej nie będzie.
- Co z tobą? - Ze mną?
- Idzie mohel. - Już jest.
Nareszcie.
- Cześć! - Cześć!
Jestem mohelem.
- Miło was poznać. - Dziękuję za przybycie.
Co to było? Napędziliście mi stracha!
Boże! Prawie dostałem zawału!
Nic mi nie jest.
Przyszedłem tu przeprowadzić ceremonię brit mila.
To dziecko będzie tak ryczeć? Zamierza dalej tak głośno
i długo skowyczeć? To może być problemem.
Umiecie panować nad swoim dzieckiem?
Moglibyście to zrobić teraz,
gdy dziecko skowyczy piskliwym tonem,
który doprowadza do szału!
- Nie miał pan problemu z trafieniem? - Nie miałem?
Nie ma bardziej niebezpiecznych dzielnic?
Boję się, że idąc do metra,
ktoś mnie trzaśnie w łeb i ukradnie mi torbę.
Będę tak leżeć, a ludzie mnie oplują i opróżnią mi kieszenie.
Będę leżeć w rynsztoku jak menel, jak pies, jak kundel,
jak zwierzę!
Nikt mi nie pomoże i nie zadzwoni po karetkę,
bo to za duży kłopot nacisnąć parę guzików na telefonie.
Po co?
Dobrze.
Złociutka, zobacz, gdzie postawiłaś kieliszek.
Widzisz, jak jest blisko krawędzi stołu?
Masz cały stół wolny,
a postawiłaś na samej krawędzi,
żeby tak wisiał.
Wystarczy chuchnąć, żeby się przewrócił.
Szkło rozpryśnie się na dywanie,
wejdzie głęboko między jego włókna, a odłamki szkła uczepią się tak,
że ich nigdy nie usuniesz.
Odkurzacz tu nie pomoże.
Nawet na kolanach i z lupą
nie uda ci się ich wyciągnąć.
Nic nie będzie widać,
a dwa lata później gołą stopą
nastąpisz na odłamek szkła i się zabijesz!
Chcesz tego? Nie wydaje mi się. Nie?
Ma świetne rekomendacje.
Pan trzyma dziecko?
- Nie. - Kto ma trzymać dziecko?
- Kto? - Jerry.
- Jerry, może byś tak... - Ja mam go trzymać.
- No idź. - Przecież idę.
- Nie popychaj mnie. - Usiądź tu.
Dajcie dziecko. Przynieście dziecko!
- Nie pozwolę na to. - Co robisz? Wracaj!
Dajcie dziecko!
Ludzie!
Uspokójcie się!
Przeprowadzamy ceremonię brit mila. To nie burleska
ani szkolny teatrzyk. To nie występ z gagami,
tylko brit mila,
starożytna, święta ceremonia
symbolizująca umowę między Bogiem i Abrahamem.
Czy jakoś tak.
Niczego nie dotykajcie!
W porządku.
A mogłem być koszernym rzeźnikiem jak mój brat.
Dobrze zarabia. Korzysta z przywilejów związkowych.
Poza tym krowy nie mają rodzin.
Jeśli popełni się błąd na krowie, to można żyć dalej.
Tak czy siak...
Szybciej, dodaj gazu.
- Dobra. - Cholerny mohel.
Mohel obrzezał mi palca.
Ruszyłeś się.
Nie ruszyłem.
George, ruszyłem się?
Skąd ma to wiedzieć? Zemdlał.
To było bardzo szokujące.
Pamiętam, że się ruszyłeś, a potem zemdlałem.
Macie chusteczki? Potrzebuję ich więcej.
Spójrzcie. To mój palec do dzwonienia.
Ostrożnie, brudzisz krwią tapicerkę.
Co z dzieckiem?
Nic mu nie jest. Zapobiegawczo wzięli go do szpitala.
To ja cierpię.
Przestaniesz? Założą ci parę szwów.
Parę szwów? Nigdy mi tego nie robili.
Będę zdeformowany. Nie mogę tak żyć.
To całkowicie przeczy mojej osobie.
Spójrzcie.
Ale masz szczęście! Kolejne świetne miejsce tuż przed szpitalem.
Jeszcze obok pogotowia.
Szczęściarz z ciebie.
Nie do wiary. Czy to nie jest niewiarygodne?
No przyznajcie mi rację!
POGOTOWIE
- Nigdy nie spotkałem takiego mohela. - Drugiego takiego nie znajdziesz.
- Już przepraszałam. - Patrzcie.
- Nic ci nie będzie. Na razie. - Dokąd on poszedł?
Poszukam toalety.
Czy to nie nasza trzęsiręka?
Świetne obrzezanie. Tylko szkoda, że palca.
Obrzezanie było idealne. To twoja wina, bo się ruszyłeś.
Kto cię zrobił mohelem? Znalazłeś dyplom w czipsach?
I co? Znów się ruszyłeś!
Wybrałaś świetnego mohela. Gorszych nie było!
Jeszcze jedno słowo i pokroję cię jak wędzonego jesiotra.
- Nie strasz, rzeźniku. - Rzeźniku?
Tak. Co to miało być?
A to?
- To twoja wina! - Jerry, mohel ma nóż!
Co tu się dzieje?
Wstydźcie się. Obaj.
Krew!
Co z dzieckiem?
- Nic mu nie jest. - Obrzezanie przebiegło dobrze.
Dobrze, że ten nagły ruch nie skrzywdził dziecka.
Dopadnę cię. To mój biznes i moje życie.
Nikt mi tego nie zniszczy.
Proszę wizytówkę.
Z drogi!
Nie mogę.
Spójrz, co zrobili mojemu synowi.
Zmasakrowali mi syna.
Nie słyszałam gorszej personifikacji Ojca chrzestnego.
Wcale go nie przypominasz.
Idą Fleckowie.
To Chevrolet Impala rocznik 1976.
Ukradli mi go sprzed szpitala.
Widziałem, jak facet nim odjeżdżał.
Ma około 1,50 m wzrostu,
jest łysy,
ma różową skórę
i wygląda jak świnia.
Dobrze, dziękuję.
Tak.
Czy są...
jakieś wieści o człowieku-świni?
- Nie. - Nie?
Czy jest człowiekiem-świnią?
Nie jest.
To tylko chory psychicznie mały grubasek.
Myra, Stan.
- Cześć. - Nie dotykaj go.
- Co się stało? - Dość.
Nie chcemy was jako rodziców chrzestnych.
- Nic nie zrobiłam. - Dość wymówek.
Podjęliśmy decyzję.
Chcemy Kramera.
Pokazał nam, jak bardzo troszczy się o Stevena.
Nigdy nie występuj przeciw rodzinie, Jerry.
Ojcze chrzestny.
- Ojcze chrzestny. - Tak?
Zadziwiające jest to,
że do każdego zawodu na świecie
znajdzie się ktoś, kto chce go wykonywać.
Ktoś chce stać w tunelu i wdychać spaliny,
aby kontrolować przejeżdżające samochody.
Ktoś chce chodzić za słoniem z wielką łopatą.
Lekarze chcą poświęcić swoje życie
na zajmowanie się jedną częścią ludzkiego ciała przez cały dzień na zawsze.
Chcą to robić.
Wielu bezrobotnych nie tyle
nie może znaleźć sobie pracy,
co szybko się brzydzi.
Chociaż przymierają głodem, a rodzina nie ma ubrań ani schronienia,
to nie będą tego sprzątać.
Napisy: Aleksandra Maria Domke